Kvazaŭ-aĝo – Epokspirito

„Kvazaŭ bulko”

En la Historio de la hungara roko titola volumo de János SEBŐK – sia entuziasmiga, bela legaĵo de miaj junaj jaroj, ho ve, ĉu kien same malaperas la malnovaj noblaj idealoj? – estas legebla specifa kategorio: „Kvazaŭ bato”. SEBŐK ĉi tion pri tion bato- respektive rokoorkestron komprenas, kiuj laŭ formo sekvis establitaj solvoj de bato (roko), sed sub la surfaco praktike estis nenio. Nur la granda antraksa malpleno.

Marĝene tiel mi ekaperiĝis pri tia malgranda formulo, ke poste en la lastaj tagoj mi transloĝiĝis, inter laŭtaj vespiroj mi ekverkis eksteren selekti pri mia librobreto la lokon okupantan superfluan arkaikan fatrason. Konsterne mi superpaĝumis unu-du, preskaŭ depost kvarona jarcento en manon ne prenis, sed antaŭ longe, en la sia tempo supere salivovekan kaj timitan varon. Trutokaptaĵo en Ameriko, Fanni kaj Zoey, Ni bombis New Heaven-on. Nu jes, Walter SCOTT, DUMAS aŭ Viktor CHOLNOKY prezenas animskuan senton de la freŝa travivaĵo al la nuntempo, kontraŭe povra Salinger, Malamud aŭ Bellow mem estas la kadavroenuado, la sencensa grizeco. Ili estas mem la nura surfaco. Kaj sube estas la granda antraksa malpleneco. (Ĉu iu scias ekdiri al mi tion, ke ekzemple la „Sur pli altan la tegmenton, ĉarpentistoj” pri kia antrakso tekstas?)

Nu jes, ĉi tie tuj aperas same demandovirklo de la kvazaŭ-literaturo. Ne parole ĉu ne pri la subtenita literaturo, sed por tio nun oni ne havas lokon kaj tempon.

Ĉu observis iu nuntempe la bulkojn? Pli ekzakte tion la bizaran ion, kion kun kapvorto „bulko” oni ekmetas en la bretojn de vendejoj. La surfaco estas bulko, sed ene estas la granda antraksa malpleno. Ekbuterigi praktike estas neebla.

La plej ĉefa karaktero estas de nia tempo, ke ekzistas ĉu ne donita signifoenhavo, kaj se ni tion volas, ke ni tion kvaliton ricevu, kion la memora nocio originale kovras – aŭ iam ĝi kovris – devas trioblan prezon ni pagu. La pano ne estas pano, la lakto ne estas lakto, la viandovaro ne enhavas viandon, la literaturo ne por la legantoj estas adresita, kaj en la demokratio hodiaŭ la opinio de la popolo estas kalkuliĝa la plej malmulte.

Kurt VONNEGUT – kiu ankoraŭ tiel-kiel tenas sin, ĉefe de ofociala literaturo-kritiko por malmulte tenita, do la pleje daŭremaj, fruaj siaj romanoj – diris pri la ĉi tiaj: „Ĉi tiel pasas ĉi tio.”

Ádám POZSONYI

El „Demokrata” semajnoĵurnalo – 2008/9.

Cxar nun ni vidas per spegulo, malhele; sed tiam okulon cxe okulo; nun mi konas lauxparte; sed tiam mi konos tiel same, kiel ankaux mi estas konita.

Tradukis:

Hungaruja Esperantista Komploto
de la Konsiderej Progresantoj

(HEKKP)

Karnomanĝa floro

Mi jam ne scias, ĉu ke estus permeseblanta la lukso de la malespereco kaj la kolero. Aŭ restas kruco de la sobreco kaj la pacienco. Kaj se ĝi restas, gis tio jam ĝi povas resti…

Tio ĉirkaŭ la Nova Teatro (Új Színház) okazas, mem estas ektimiga kaj teruriga. kaj se ni ne konus la historian antaŭhistorion nun jame depost 1919, ni tion kredus, ia specifa, stranga fatalo surfalis sur ni. Kvankam tute ne. Ĉi tio ĉiom estas la stulteco kaj la kun nelĉerpebla toleremo senĉeco de asociiĝanta maliceco. Estas apereco de la amasohomo en la scenejo de la historio. La brulfermiĝo de moralaj malgrandaj pordoj. Oni estas la fina senespereco. Kiel siaj heredantoj de András SÜTŐ malpermesas ludecon de teatraĵoj de aktoro en la nominta teatro –laŭ multopa akto de la artefarita, senracia kaj naŭza cirko, indigno. Kaj nur ĝi estas eta suplementeco aŭ prefere fona-informo: sia heredanto de András SÜTŐ en nia kazo estas László CSELÉNYI, kiun laŭ eksprezidanto de la Televido DUNA, kaj ne ĝuste pro tio, ĉar li faris malbonan programon. Kaj li nun malpermesas teatraĵojn de lia mortinta bopatro, ĉar li kun tio tuj ricevas la moralan liberigecon de tioj, de kioj en tiaj aferoj devas ricevi. (Vi vidu ankoraŭ: József SAS. György HUNVALD kaj la ceteroj… )

Poste alvenas protesto de la germana teatroarta akademio. Laŭ horlibro, sur la unuan kajon. Fakte mi imagas la germanan teatroartan akademion, kiel nur meme alveturas al ili la novaĵo, ke sufiŝa lako pri ducento estradon de budapeŝta teatro ricevis DÖRNER kaj CSURKA. Kaj la germana teatroarta akademio kunektiriĝas, kiel la ostro, se oni citronon gutverŝas sur ĝin. – Ho, vere! – ekkrietas la germanaj teatroartaj akademiulojo, kaj ili komencas febran proteston. Ĉar ili ne havas pli bonan aĵon. Nur ilia malsana animo, la surogataagado, nu kaj jes ja la senkondiĉa servileco la mendantojn.

La animo de Eŭropo fakte estas malsana. Grave malsana estas. Kaj ene animo de Hungarujo estas la plej malsana.

En Hungarujo de ĉiu ekzistas morala liberigo, kiu konas la moziknoton. Kaj por ĉio ekzistas absolvo. Nur devas al tien aparteni.

Ekzistas absolvo al József SAS, al György HUNVALD, al publika leĝulo kaj al idioto kaj al fihomo – ankoraŭ same al Ákos KERTÉSZ. Se Szófia HAVAS eldiras, ke en 1956 antisemita furiozeco daŭras, kaj 1956 ja estis kontraŭrevolucio, tiam ne protestas la germana teatroarta akademio. Kvankam ĉihejme ili komencas klarigi, ke oni estas povra, do la familiaj tragedioj, kaj tiel plu… Se KERTÉSZ skribas, kion li skribas, ne ululas tiomaj siaj merduloj de la ’Die Presse’, ĉihejme kvankam oni klarigas, ke nu tamen nur li estas postvivanto, oni estas komprenedanta… Ĉi tie nur al CSURKA ne havas klarigon. Al li nur la lian patron oni batis en ’Kistarcsa’, en la najbara karcero, ke li aŭdu, poste sub lian nazon oni ŝovis la paperon: ĉu li subskribas aŭ li ne subskribas… Sed ĉi tio ne kalkulas. CSURKA ludas el malbona muziknoto. Al li ne estas rajtigita teatro. Al li nenio ne estas rajtigita, nur la malestimo de tiaj memkandidataj genioj.

Kaj tiam tion pensus la homo, ke ne venus pli elporteblaĵo, kiam alveturas Péter DÁNIEL, kaj ĉi tion li forskribas kun siaj manoj kaj kun siaj putra animo: „Multa konatoj de mi demandas, ke ĉu kion signifas post nomo de Mária WITTNER la ’56-a mortkondamnita epiteto. Nun do laŭ publikodeziro mi ekrespondas. Tio estas epiteto de primitiva, publikleĝa, interbatemada kaj linĉanta prostituito. Ne pli multa kaj ne pli malmulta. Ĝi ĉi tiomon signifas.”

Tie, sur tia flanko jam estas preta liberigo de Péter DÁNIEL. Kaj de ĉiuj, kiuj al karnomanĝa floro de putra animo alparolis. La unu ekzemple ĉi tiomon rimarkigis simple: Ŝin devis estus oni ekzekuti. (Tiel do Mária-n…)

Ni ne plibeligadu la aferon. Estas intercivitana milito en ĉi tia lando. La plej lasta depost ’56 agitiĝas, nur dum kelka tempo fajropaŭzon anoncis la sia glacia teruro de perfido. Sed ĝi ekflamis refoje. Kaj karnomanĝa floro de putra animo de DÁNIEL ĉe ĉio pli bone karakterizas la situon: tioj tie, transe, iam pafigus inter ni refoje. Kaj intere ili bedaŭradus kaj ili denuncus nin ĉe Eŭropo, kaj Eŭropo kolerus, ke ni tro plumpe agonias.

Kaj se poste – la Sinjoro Dio ne donu! – pro ĉi tioj superregus tioj, kioj nun maskiĝe por Hitler marŝas en ĉefstratoj de la vilaĝoj, kiam poste akuze ili sur nin montros: „Jen! Ni ekdiris antaŭe!” Por tio mi parolas: pro vi estos tia, se estos tia. Ĉiam same estis pro vi. Kaj tiam mi kaŝos iun el vi, se devas, nur vin ne, Péter DÁNIEL. Al tio mi ne estas sufiĉe malforta, ke mi mortbatu vin, kvankam vi meritus. Sed mi ne savus de nenio. Kontraŭe mi tion deziras al vi, kion ’Leonidas’ deziris al la perfidula, korpa-anima kripla ’Ephialtes’, kiam tio en lian dorson gvidis la persoj: „Vi tie, Ephialtes! Vi vivu eterne!”

Vivu eterne, Péter DÁNIEL. Ĝis la fino de la tempoj retrorigardu sur vin la sia vizaĝo. Karnomanĝa floro de via putra animo…

Zsolt BAYER

El 'Magyar Hírlap' (Hungara Gazeto)  tagĵurnalo

(Mi serĉis la aŭtoron pro la afero de traduko,  ĉirkaŭ je 1 aŭ 2 demajne, sed mi ne ekhavis reindikon. Ĉi tial mi tiel pensis, ke mi jam elmetas tion, ja vi tiuj petis.
Se li ne konsentos, nu mi forprenos la tradokon. Mi ĉi tiel fiaskis! Ĝis tio vi legu!)
 

Cxar nun ni vidas per spegulo, malhele; sed tiam okulon cxe okulo; nun mi konas lauxparte; sed tiam mi konos tiel same, kiel ankaux mi estas konita.

Tradukis:

Hungaruja Esperantista Komploto
de la Konsiderej Progresantoj

(HEKKP)

Oni procesas - Epokspirito

La Hungaria Laboristopartio proceson startigis. Ĉar la progresantaj spirituloj konas la juron. Sendube por tio oni supen piedbatas ĉian dian kaj homan leĝon – ne parole pri la kutimjuro, kio preskaŭ ĝis mil jaroj servigis la fonon de ĉiutaga vivo.

D-ro Péter KENDE advokato en 21-an Septembro 2011 el komisio de Zsolt NYÁRI kaj Attila VAJNAI prezentis salajron ĉe la Peŝta Centra Juĝejo, al tio estas la sia celo „validigo” de la 1947-a pariza packontrakto.

La 4-a artikolo de packontrakto prononcas: „Hungario, kio laŭ la Batalpaŭza Pakto disponis sur hungara areo pri demisiigeco de ĉia faŝista tipa politika, milita aŭ milita aspekta organizaĵo kaj ĉia tia organizaĵo, kio kontraŭ la Unuiĝintaj Nacioj malamikan propagandon – al tio komprene la revizionistan propagandon – eksplikas, en la futuro li ne cedas ezistadon de ĉi specaj organizaĵoj kaj kunkciecon.”

KENDE - advokato de la malbona afero

La denuncito – mi vulus diri procesato – La ’JOBBIK’[1]. Sed tio estas egale. Tio estus io. La esenco estas, ke ekzistas en Hungario intenco, kio la demandosignigecon de pariza packontrakto leĝe punus.

Ĉu devas klarigi, ke la pariza packontrakto al ni ne estis bona? Kun tio ni malbonon rikultis. Kun ambaŭ. La hungara intereso konsterne, ĝis tio neniam ne ne vidita maniere difektis. Kaj nun venas KENDE kaj VAJNAI, kaj ili punus, kiu tion demandosignigi.

Ĉi tio estas tia, kvazaŭ post la 1664-a vaŝvara paco estus tia hungarulo, kiu elpaŝas, ke ĝi estas bona tiel, ĝi nur restu, eĉ oni detruiĝu, kiu protestas kontraŭe.

Солженицын (1918-2008)
- esp: Solĵenjicin

Mi citas Solĵenjicin-on: „La komunistulo ne konas la honton, la homan dignon, kaj eĉ oni ne havas konjekton pri tio, kion la kristiana etiko tiel nomas: konscienco. La komunistulo estas distordita animo! Ne ekzistas tia dikan haŭton pretendanta mensogo, kion unu komunistulo ne eldirus sen palpebrumo, se tion la intereso de movado aŭ persona prosperado la kamaradoj tiel deziras.”

Marĝene, ke la Loboristopartio gajnos, kiam laŭ la paskontrakto ne ekzistas jurbazo pri izoleco nek de la Supra-Provinco, nek de la Suda-Provincio, nek de la Malsuprujo de Karpatoj, ja tiaj landoj, al tioj tiojn oni alligis, intertempe oni ĉesis.

La Majstro - Adamo Pozsonyi

Ádám POZSONYI

El „Demokrata” semajnoĵurnalo – 2011. 39. 

Cxar nun ni vidas per spegulo, malhele; sed tiam okulon cxe okulo; nun mi konas lauxparte; sed tiam mi konos tiel same, kiel ankaux mi estas konita.

Tradukis:

Hungaruja Esperantista Komploto
de la Konsiderej Progresantoj

(HEKKP)

Noto:
[1] Hungaria politika partio. En hungara lingvo estas duona senca vorto: ĉ: „Pli bonulo” aŭ „Dekstrulo”. Ili estas la plej nova kraĉanta-bildo de la maldekstruloj. Estas ilaj la plej novaj epitetoj en la maldekstra flanko: „fasista”, „nazia”, „ekstrema”, dum ili estas nur unu dekstra flanka, nacia, populista partio, nenio pleje – laŭ mi.

Estro kaj sia faraĵo

Du semajne antaŭ Sanktavespero mi enpromenis la unu reproduktaĵojn vendantan librovendejon.

– Ĉu vi ekzistas al vi Hitler?
– Ĉu kia Hitler?
– Kompreneble mi parolas pri Hitler, pri la granda germana pejzaĝisto.

La vendisto ĝis unu sekundo mute streĉi la siajn okulojn sur min, poste oni ĝis la pordo akompanis min. 

Unu bone konata bildokomercejo estis tie rekte en la najbaro.

– Ĉu vi havas Hitler-on? – pasis mi tuj al esenco. 

La juna vendistino pri tio tie ektimis, ke ŝi enlutis la sian maĉgumon, kion instrukcion de la bona maniero grave malobserve maĉis. Ĉi same ne diris nenion, nu ŝi staras tie, kaj ektime ŝi palpebrumis pri ŝian ĉefon.

– Mi volas Hitler-albumon ricevis – diris mi al oni, ĉar intertempe oni rapidis por ŝia helpo. Hitler-on! – mi rediris laŭte, pro ke mi vidid, ke oni ne komprenas.

 

– Jen tian specon ni ne tenas – timtemetis oni. – Nia entropreno eksklusive pri belartaj kreitaĵojn okupiĝis. 

Mi levis mian montran fingron, kaj intere la oniajn okulojn mi rigardis.

– Adolf Hitler, la granda germana pejzaĝisto – laŭ memdefinio „malgrando-pentristo kaj akvarelisto” – estis tia bonanoma artisto en sia aĝo, ke ankoraŭ same ĝian grandan oromedalon de la munkena Betarta Akademio li atingis. Kun ĉie sendube estis ne senkiale – mi jam kompletigis. Preskaŭ, ke oni elĵetis min. 

(…)

Ádám POZSONYI

Cxar nun ni vidas per spegulo, malhele; sed tiam okulon cxe okulo; nun mi konas lauxparte; sed tiam mi konos tiel same, kiel ankaux mi estas konita.

La daŭrigo legebla estos en la nova libro de la Aŭtoro, kion „la fieraj proprietuloj de volumo” ekkonus. [Jen estas la al mi dirintaj mem vortoj de la Majstro.]
La verko antaŭ proksima apero staranta en la nova „Ek, batalu!” titola volumo de la Majstro estas legeblonta, el tio nun kvazaŭ laŭ anticipaĵo vi legeblis supre la tradukon. Mi esperas, ke vi – karaj Sinjorinroj kaj Sinjoroj – bonon amuziĝis!

Tradukis:

Hungaruja Esperantista Komploto
de la Konsiderej Progresantoj

(HEKKP)

Vizaĝo (aŭ la testo-Lombroso)

Jen estas ĉiu, de kiu la nomo okazadis en la noto.
Mi ne rakontas, ĉu kiu estas kiu – vi divenu!
Bonan amuzon!

De „ĉi tiuj” havas tion fizionomion. De ĉiu. Kiam en ’18 la eskorto de kabineto-Károlyi entiriĝis sur la beogradan pacotraktadon, Franchet D' Esperey, la gvidulo de la franca delegacio okulmezuris ilin, kaj nur ĉi tiom li diris: Ĉu vi malaltiĝis ĉi tian profundan? Kaj do ili estas unu bando same ekde tio.

Mi renkontiĝas antaŭ tagoj kun Béla, kiu estas unu kurioza junulo. Li ĉi tion diris al mi: „Mi ne postiras kun atento la Novaĵo-Televido kontraŭ Helmecy, Baráth kaj Veres (nomon de kiu en la kronikoj ie sisteme oni forgesis tuŝi) konfuzan kaj komplikitan aferon. Mi ne postiras, ĉar ili lacigis min ankoraŭ la tagaj aktualigoj, la vente kaprioloj de minutohomoj – laŭ mi ne eksplicite ŝatita Andy Warhol en la mezo de la lasta jarcento diris: ĝis kvin minutoj el ĉiu estus stelo, kaj do de hidiaŭaj neniuj jam vere devas muskuli pri merito de rango de parolotempo. Mi diras, mi ne postiras kun atento, la artikolojn mi nek legis ĝis fino, tiel ke ĉi tie opinion de tia homo vi aŭdas, kiu ne estas devanta en la bildo en malnodeco de multbranĉo de la okazaĵoj.

Do, kiel mi diris mi ne egzistas en bildo. Nur mi rigardis la ekranon, mi rigardas malgrande gapeme, medite, kaj mi vidas la kapokn. Mi vidis kiel ĉi tioj koncernuloj aspektas. Parolas ĉi tio la Helmeczy. Li parolas kaj al tio tiel estas la tiaj vanghararoj. Kaj estas tia grasa flatfroteco, tio en la greson injektita salivemeco.

Cesare Lombroso, italia psiĥiatro en 1876 aperita sia libro tion asertis, ke la krimuloj havas karakteran trajtojn. Sur ĉi tion muzelon devas nur surrigard. Ĉu jam kian kapon havas János Veres? Ĉu kaj kian manieron? Ĉu li kiel parolas? Kaj ĉi tio same al fidrogo-komerciston eklame elektis bubo. (Mi ne scias ĉŭ tio priviĝis al fakto-realo lia komercistemeco de lia moŝteto, sed same ne interesas min.) Kaj do tio ĉi Helmeczy! Mi rigardas, rigardas kaj mi tion pensas: Tio ĉi homo ĉi tie estas unu granda latrono. Estas sufuiĉa nur surrigardi sur lian mienon.

Vizaĝo-meblereco de la knabo Krakkó kaj estas tia simpla, norma jungulo. Al kiu mi kuraĝus tien iri en la ĉefstrato, ke pardonu min, ĉu kie estis la fervojstacio? Kaj mi ne timus la konsekvencon. Ĉar mi Helmeczy-n ne cedus en la ŝtuparejon, kej mi rigardus ke li pasumas ĉirkaŭ la poŝtkestoj, aŭ en la nia etaĝo li ŝteliĝas, nu mi rerapidus, ke mi kontrolu la seruron. Sed ĉi tio estas nur unu subjektiva opinio.

Baldaŭ estos datreveno

 De „ĉi tiuj”havas ĉi tian fizionomio. De ĉiu. Kiam en ’18 la eskorto de kabineto-Károlyi entiriĝis sur la beogradan pacotraktadon, Franchet D’ Esperey, la gvidulo de la franca delegacio okulmezuris ilin, kaj nur ĉi tiom li diris: Ĉu vi malaltiĝis ĉi tian profundan? ^[1] Kaj do ili estas unu bando same ekde tio.”

Kaj mi nur staris tie, mi aŭskultis Béla-on, mi silentas. kaj intere mi dense pendoligis min kapon.

(7-an Aŭgusto 2008.)

^[1] „Vous êtes tombés si bas?”

Ádám POZSONYI

Cxar nun ni vidas per spegulo, malhele; sed tiam okulon cxe okulo; nun mi konas lauxparte; sed tiam mi konos tiel same, kiel ankaux mi estas konita.

Tradukis:

Hungaruja Esperantista Komploto
de la Konsiderej Progresantoj

(HEKKP)

 

„La fremdo estas bela, la fremdulo estas bona”

Malamo-amokokureco de la Hungara Oranĝo

„Lesbano, negro, Lakatos, Rot
fiseksulo, narkotulo, vlaĥo kaj toto”
„La fremdo estas bela! La fremdulo estas bona!
Nur la alio estas bela! Nur la alio estas bona!”

(Moŝta Sinjoro: La fremdo estas bela!)

La „Hungara Oranĝo” noma, de ĝia 1989-a estableco sur kajkaj metamorfozo trapasita, nuntempe al nomo de Endre Bojtár B. ligebla semajnoĵurnalo la saman rolon plenigas – vi komprenu, saman la frendan intereson servilanta, kontraŭnacian intrigadon kaj laŭ profesia nivelo kultivitan entuziasman senradikigecon faras –, kiel iliaj similharoj kunuloj (Popololibereco, Popolovorto, Hungara Gazeto, KAJ, 168 horoj ktp.), ĝi nur en tio diferencas de ili, ke ĝi kun siaj diserigaj opinioj kaj kun sia misgusta retoriko unuavice la junularon ĝi celas, pli ekzakte la inter 20 kaj 40 vivjarojn stratumon. Ne ekskluzive, sed laŭ celopubliko la pleje ĉi tio la aĝklaso rolas.

Ĉi tio nur el tio la eta fakto same tuj frapas la okulojn, ke le supre nomita presoprodokto en breto de unuopa budapeŝta, t.n. „alternativa” sondisko-vendejo same estus trovita.

„Mi tage-foje prenas en la miaj manoj la Hungara Oranĝo nomitan malutilada malgrandan intelektan marĉoorganon” – ridis verkanto de aktualaj kolonoj ankoraŭ en 2002 jaro, en al la Hungara Demokratulo pretiĝita sia artikolo, kio poste el por ia okazo fine tamen ne eldoniĝis –, nome en unuaj urbocentraj sondisko-vendejoj estas senkoste forporteblantaj zorgeme almetintaj malnovaj ekzemploj de la gazeto. Marĝene enorma-forme interesas min, ke ĉu kio okazus, se ia sondisko-vendejo kuraĝus tion la neaŭditan intertinentecon, ke inter la flugfoliojn se ni diru la malnovajn ekzemplojn de Hungara Demokratulo aŭ de la Hungara Forumo oni enkontrabandus.

„«La juneco en infekto de la ekstremdekstro». «Propagando en la sondisko-vendoj», «Roko kaj naziismo mane en mano» – akre sonus la ĉeftitoloj, kaj la ĉampionos de la libera opinio-manifesteco laŭ unu homo postulus monponigecon, enfermigecon, frakasigecon k.t.p. de la koncerulo. Kompreneble la ia estas neimageblo. Unuflanke, ĉar la cerbolavon faras – de kiam estas mondo la mondo – ekskluzive nur al «ili» estas permesita. Ĉi tio estas la ilia propra privilegio. Kaj duflanke tia ni ne enmemoriĝus al ni. Ni estas tiaj bovaj. Nu, sed egale estas.”

Nu, la situo de tia pasitaj kelkaj jaroj nenion ne ŝanĝiĝis, aŭ ke mi laŭ stile mi citu el unu pramalnova „alternativa” ĉiamverdo: „En Oriento la situo estas senŝanĝa.”

Cxar nun ni vidas per spegulo, malhele; sed tiam okulon cxe okulo; nun mi konas lauxparte; sed tiam mi konos tiel same, kiel ankaux mi estas konita.

 Komentaro de la verkisto:

En 2005 jaro eldoniĝis en prizorgo de la Hungara Domo Libroeldonejo „Ni pli grande malamas vin” titole malgranda volumo, kio la sian minadon de la hejma maldekstra-liberala kaj noestalinista gazetaro metis sub mikroskopon. En la publikaĵo rolis en elita loko „La fremdo estas bela, la fremdulo estas bona” titola laboro de Ádám Pozsonyi, kio analizis malamo-amokokurecon de la Hungara Oranĝo titola semajnoĵurnalo. Pri la libro – en tio pri skribado de Ádám Pozsonyi – la magazino „Matula” preparis unu relative ĝisfundan kaj bonan analizon. (La skribado estas same legebla ankoraŭ en la eldono de la dua ampleksiĝa de verkisto „Ĉu kie ni ĉagrenu liberalulojn” titola volumo.)

Muzika komentaro de la verkisto:

Ĝi estas la furorkanto de orkestro post aĝo de „Najbara ĉavo[1]”. Pli ekzakta same ne estas posta, ĉar ni skribis la numeron ankoraŭ kun la „Najbaro” en ’96, laŭ ono de ciklo de la „Notoj el la porkejo” (Tien cetere ti ne tre konvenis). Meritplena estas enpenci, ke la slogano de la numero: „La framdo estas bela, la fremdulo estas bona” tiel fariĝis laŭ ono de la ĉies pensado, ke mem la originalan elpensulon aŭ nek mencias neniu, aŭ nek havas palan nocion, ke tio el tio originiĝas. Ie ne estas nenio, ke ĉirkaŭ ’94-96 mi skribis pri tioj aĵoj, pri kioj en le pasentaj kelkaj jaroj oni komencis paroli nur. La „Moŝta Sinjoro” minimume kun 15 jaroj preventis sian aĝon, tio estas konsterniĝa. Se unu orkestro kun 3 jaroj preventas, jam rekone kapbalancas ĉiu. Tiel en la spaco de muzikemeco tio estas fora la plej mezkvaliteca ekzemplero, sed mi volis skribi unu tian pursangan punkan ekzempleron, kion la tre malkomplikaj „vangoj” same konceptas cerbe, kaj ĝi entrinkiĝas en iliajn konsciojn.

Mem la surbendige ne estas la plej bona, ekzemple la baso estas sufiĉe mallaŭta. Se mi bone memoras ĉi tio estus ia la plej lasta rolado de la orkestro.

Ádám POZSONYI

Cxar nun ni vidas per spegulo, malhele; sed tiam okulon cxe okulo; nun mi konas lauxparte; sed tiam mi konos tiel same, kiel ankaux mi estas konita.

 [1] El la cigana lingvo transprenita vorto en la hugara lingvo. Sia signifo estas: juna cigana - ne hungara (tio estas: gaĝo) - homo

Tradukis kaj kompilis:

Hungaruja Esperantista Komploto
de la Konsiderej Progresantoj

(HEKKP)

Agitiĝas lukto por vivo aŭ morto kontraŭ la diktaturo de la morala relativismo

En la fino de iliaj interparolado [Michael] O'Brien demandis, kian konsilon li donus al li. [Eugenio] Conti „direkte al mi fleksiĝis, li ekprenis mian manon, kaj konsiderinde tion al mi diris: «Milito agitiĝas. Ni estas en la milito, kaj ni estos ĝis la fino de la tempo. Vi kroĉiĝu al Jesuo en ĉioj, kioj okazos!»

Michael D. O’Brien kanada romkatolika verkisto, artisto (nas: 1948)

Eugenio Conti italia romkatolika verkisto, eseisto, profesoro (nas: 1921)

 

Cxar nun ni vidas per spegulo, malhele; sed tiam okulon cxe okulo; nun mi konas lauxparte; sed tiam mi konos tiel same, kiel ankaux mi estas konita.

Tradukis de eron el hungara, el la „Magyar Kurír”:

Hungaruja Esperantista Komploto
de la Konsiderej Progresantoj

(HEKKP)