La vera maldekstrulo

Oni estas unu pensmaniera elartikiĝo, misglitado, kiu ankoraŭ same hodiaŭe revenas en la vortuzo de dekstara flanka mezulo. Kompenas mi, ke dum duona jarcento oni martelis en homojn, kaj same en la tiun sekvanta dudek deformigaj pensadaj oratoris pri la ekrano, de la kutimaj kliŝoj kvankam estas malfacila liberiĝi, sed eble alvenis sia tempo, ke la je 1972 eldonintajn leksikonojn kaj la ’83-an gimnazian libron de historio ni elĵetu finfine.

„La vera maldekstrulo.” Kun tio oni aludas laŭregule, kiam oni miras konsterniĝe pri la realon, do la kato miaŭas, vintre estas malvarma, la butero degelas en la sunbrilo kaj la maldekstrulo estas patrujperfidanta. Kaj tiam oni ekĝemas, poste post kiam mallonge oni vipadas la menciantan vicon de agado, oni rimarkigas: sed certe „la vere maldekstrulo” tiu ne estas tia.

Ne, niaj estimaj gesinjoroj, bonintencaj, sur ’69-aj Gondolat-eldonaĵoj[1] superkreski ne taŭgaj, bravaj naciaj animoj, se dum pluvo ni ne staras sub markezon, certe ni pluvhumidiĝos. Kaj kontraŭ malvarmo devas ĉapo kaj mantelo, ĝi ne estas sufiĉa ĝemetadi pri tio, ke ej, nun ni malvarmumis, sed certe, se tiu la vintro estus „vera vintro”, tiam nudpiede ni irus sur la neĝkovritaj stratoj.

Sur la 1972-ajn lekiskokojn superkreski nekapablaj en iujn tiajn memtrompojn oni lulas mem, ke la maldekstreco funde estas ĝusta aĵo, nur tiu „difektiĝis ie”.

Kaj ke la maldekstreco tiu estas homama, por homoj helpanta, sociale sentema, bravaĵo, oni havas lokon sub la cielo, nur la komunistoj malbonigis. Intere same tiu ne perturbas ilin, ke la maldekstro ne pensas tiel, ke la kontraŭflanko havas lokon sub la cielo. Ne, tiun li volas likvidi, li volas ĉesigi, sed la brava maldekstrulo tiu estas ordinara, kaj li atendas inter unu vivo la „veran maldekstrulon”. Kiu jes ja ne venas. Same li ne venus, ĉar tiu, kiun la brava dekstrulo kredas, simle li ne ekzistas. Mi provas prilumi, ke kial ne. La universo estas dekstra flanka. Same la homo. Do estas la normala, kaj kiu deflankiĝas de tio, tiu estas la maldekstra flanka. Dekstruol estas kiu ekziste laŭ sinjoro la sinjorinojn amas, kaj la maldekstrulo, kie de tiu deflankiĝas. „Alia”. Dekstrulo estas, kiu produktas kaj ŝpari, maldekstrulo estas kiu per siaj fingroj fingromuelas, kaj monhelpon atendas. La dekstrulo estas kiu belegan bildon pentras, ĉar la universo estas mirinda, maldekstrulo estas kiu inkmakulojn amasigas kaj „alie” li vidas la mondon.

La dekstrulo akceptas sian lokon en la ordo de kreo (li scias kie estas sia ejo), sed la maldekstrulo frapadas kontaraŭe) Nek la kreon li konas, nek sian lokon.

La maldekstrulo ne estas tiu, kiu bedaŭras la malsatanto, kaj panon donas al li, poste li parolas por la industriisto, ke li levu la salajron de povra malsatanto. Ne. La maldekstrulo tiel faras, kiel se la pliantaŭan li farus, sed la malsatanton foruze li klopodemas ruinigi la supere lin staranton, kaj okupi la sian lokon. La homa mizero al maldekstrulo ĉiam estas plonĝtabulo, aludanta bazo, efektoĉasa frapfrazo. Ĉar la plej granda karaktertrajo de la maldekstrulo estas la envio, kaj ĉar li estas sentalenta – kiu estas sperta kaj honesta, tiu ne estas maldekstrulo – li malamas tiun, kiu alstrebis ion.

La maldekstreco estas psika malsano. Per si mem ne estas maldekstrulo, se nur oni ne incitas kaj manipulas lin. Esence la homo tiel ekiras por la vivo, ke li amas manĝi, la kontraŭseksulojn rigardas, li ams la siajn gepatrojn, ne la gepatrojn de tutfremdulo, li volas alstrebi ion en la vivo, kaj la siaj modeloj estas herooj. (Tial amegis malnovtempe ĉiuj knaboj MAY-on[2], VERNE-on[3] kaj JÓKAI-on[4].) Kontraŭo de tio ĉi nur per propagando kaj per cerbolavo (mediato) estas alformebla. En tio la pseŭdorealo, kie la fremdulon tiel same oni devas ami, kiel miaj proprajn samsangulojn, kaj tie la devio estas valoro, en tio ĉi ne eble ekzisti kaj prosperi. Tia mondo same ne alformiĝas per si mem, nure per patronado kaj helpado de fonaj fortoj estas rezervanta. (Ne estas hazarda, ke la bazo de maldekstro komence estis unu malvasta parazitanta kaj devia tavolo, sed tion ĉi sur norma loko oni ekskomunikas.) Kaj tuj kiam frapas la kunfalo, la disfalo, dum momentoj restariĝas tiu, ke la viro estas viro, la patrio estas patrio, oni estas gvidista tavolo, kaj oni devas produkti. Ĉar se oni ne restariĝos, detruiĝos la komuneco. (Kiel detruiĝo atenadas pri la evoluintaj, progresaj spritaj kaj konsternantej demokrataj okcidentaj socioj.)

La maldekstrulo estas tiu alkoholisto, kiu ne salutas reen por la penciula emerita pedagogo. La bubo, kiu skribaĉas en la lifto, kaj se oni deadmonas, li kraĉas. La por monhelpo visatenulo, kiu en sia plena vivo ne laboris, sed postulas la platan televidon. La „Ni ŝnurekzekutu la moŝton” frazon kriadanta Lenin-knabo[4]. La „Ni forprenu, ĉar li havas pli multan”, la „Li mortaĉu, ĉar le estas pli dokta”. La „Ni frapu lin, ĉar li estas pli alta, pli bela, pli instruita kaj pli talanta”. Tio ĉi estas la maldekstro.

La mediato-neniulo

Tibor SZAMUELY[5], Ottó KORVIN[6], György MAROSÁN[7], Endre ACZÉL[8], János KÁDÁR[9], György LUKÁCS[10], Ágnes HELLER[11], Árpád TÓTA W[12], Ervin SZABÓ[13], Béla BISZKU[14].

Kaj la mediato-neniulo, kiu vangofrapus la pro ora medalo feliĉe kriadantan raportistinon, kaj tion ĉi en viva sendo li same enparolas.

Ne ekzistas alia. Tio ĉi estas la „vera maldekstro”.

Pozsonyi, Ádám


El „Magyar Hírlap” tagĵurnalo – 11-an Aŭg. 2012.

cxar nun ni vidas per spegulo, malhele; sed tiam okulon cxe okulo; nun mi konas lauxparte; sed tiam mi konos tiel same, kiel ankaux mi estas konita.

Tradukis:

Hungaruja Esperantista Komploto
de la Konsiderej Progresantoj

(HEKKP)

Notoj de tradukisto:

[1] Gondolat - (Gondolat könyvkiadó) - 'Penso' Libroeldonejo, komunista, maldekstra gvidlinia, maksista intelekttualara libroeldonejo en la hungara komunista erao
[2] May, Karl (1842-1912) [hungarige: May Károly] germana verkisto, aŭtoro de indianaj libroj, kaj Sovaĝa Okcidento por junularo. Unue li je 1908 estis en Ameriko, sed nur en Novjorko. Li neniam vidis veran indianulon. Li kreis ’Winnetou’-on kaj ’Old Shatterhand’-on, kiun modelis pri la János XANTUS, pri la fama hungara etnologulo. Liajn librojn pli ol 30 lingvojn oni tradukis. Same esperante.
[3] Jules Verne (1828-1905) [Hungarige: Verne Gyula] franca verkisto, patro de la fantazia literaturo. Liajn librojn tradukis 148 lingvojn, li estas la pli multan tradukanta aŭtoro en la mondo.
[4] Lenin-knabo - ano de la terororganizaĵo de 1919-a hungara konsilantara respubliko
[5] Jókai Mór (1825-1904) grandega hungara verkisto, „la granda hungara fabelrakontanto”. En liaj verkoj miksas la karakteriziloj de romantiko kaj realismo. Li verkis 145 librojn.
[6] Szamuely (nask: Sámuel), Tibor (1890-1919) – komunista ĵurnalisto, murdisto, rabisto kaj teroristo. Persona farigulo de multcentaj murdoj en la 1919-a „Rato-Ribelo”. Li estis sinmortigo aŭ inter fajrbato morte vundigis.
[7] Korvin (nask: Klein), Ottó (1894-1919) – el kleregita kontaraŭmilitista liberalulo por komunista ministro pri internaj aferoj, organizulo de komunistaj teroraj bandoj. Oni ekzekutis lin post tribunala procedo.
[8] Marosán (Muresanu), György (1908-1992) antaŭe kriptokomunista sindikatestro, lernoservisto de panisto. Je la 1956-a hungara revolucio li estis unua estro de bolŝevikaj teroraj bandoj. Li havas famekonatan diraĵon: „Ekdse hodiaŭ ni pafos!”. Li mortis en lito, inter kusenoj. Neniam neniu prirespondigi lin post la 1989-a „sistemŝanĝo”.
[9] Aczél, Endre (1943-) juda naskiĝa komunista publicisto, programestro, redaktisto; onidire kun „Acsádi” pseŭdonimo li estis komunista spiono en Londono, en Pekino. „Senkritikema priservulo de la komunista diktaturo.” (István LOVAS)
[10] Kádár (nask: Csermanek), János – nelaŭlegesidulo, lia patro estis juda, komunista hungaria estro de 1956, masmurdisto. Pli multajn homojn li murdigis, kiel iu en la hungara historio.
[11] Lukács (Löwinger), György (1885-1971), komunista teroristo en 1919, marksista filozofisto, estetikisto, univesitata profesoro, akademiano.
[12] Heller, Ágnes (1929-) – instruatino de Lukács, kontraŭlino de Hungaruja, juda marksista filozofistino, plurfoja mensigulino, je marto de 2011 ŝi prelegis pir la 2006-a policistaj kruelaĵoj en la brusela Eŭropa Parlamento kaj ŝi diris, ke „Je aŭtono de 2006 neniun oni pafis, neniun torturis. Vi montru al mi unusolan aferon, kiam iun oni pafis, aŭ oni torturis!” Je 2011 ŝi ekhavis la „Lama Hundo Prezon” de la „Feston de Organizanta Komisiono de Tago de Hungara Cenzuro”.
[13] Tóta W (Worluk), Árpád (1977-), obscena, fiparolanta kaj kontraŭhungara ĵurnalisto, publicisto, kritikisto, rata blogisto. Originale li estas lernanto de angla lingvo. Li havas Joseph Pulitzer Memor-prezon.
[14] Szabó (Sámuel Ármin, Schlesinger), Ervin (1877-1918) juda ĵurnalisto, bibliografo kaj sociologo. Koncepta plananto de 1918-a murdo de ĉefministro de grafo Tisza István. Ĝis hodiaŭ pri li nomigas la budapeŝtan ĉefurban librejon
[15] Biszku, Béla (1921-) ilseruristo, juddevena komunista-bolŝevika laboristo, politikisto, post 1956 li direktis la reprezaliojn, ministro pri internaj aferoj, ĝis hodiaŭ li havas ellevantan pension, la plej nova lia skandalo, kiam publike li tiun diris, ke 1956-a revolucio estis kontaŭrevolucio.

En miaj manoj kun unu malnova fotografaĵo

Al la plej ekskuaj momentoj de vito apartenas, kiom sur vido de fotopreno kiom ĉiu oni enmemoriĝas al menso de homo, ke oni forstaras la sia vorto.
Jam ĉirkaŭ kvarfoje mi rigardis… kaj ankoraŭ ĉiam mi ne povas tiun diri. Nur ia nedifinitebla tristo pleniĝas min.
Ĉi tia sento estas netradukeblanta, nek en lingvoj, nek en vortoj.

Sed, ĉu vi observis la duagradan informbezonaĵon de fotografaĵo, kiuj tiel por kundrivo, memkompreneblo faras:
– Manoj de ĉiu estas supere en la aero (ili mansignadas)
– La siaj buŝoj estas apertaj (ili kriadas)
– En la areo maldekstre malantaŭe bukedo estas
– Deprenita estas la sia ĉapo de vid-al-vide estanta viro (t.e. li ĵetadas, li ovacias)
– Sur la lia kolumo de vid-al-vida viro havas kokardon (nacia festo)
– Dekstre, malantaŭ la dorso de viro havas en manoj de knabeto standareton (pendoligas)
– La dekstraflanka knabeto kaj la dekstre malantaŭe estanta virino ridete maldekstre observas (de tie alvetureblas la militistoj)
– Nu, en la aero videblanta Horthy-bildo

Sed tion mi ne ellasu, ke ni komprenu al la homoj kion raportas la S-ro Gubernatoro [same el tioj videblas mensogoj de Péter Dániel, ke li estis nek patrujperfidanto, nek amasmurdisto, nek militkrimulo], fotografio de ĉi tiuj homoj tiun diras.

Kun unu vorto, tio estas vera, festa, neinstalita fotografaĵo, unu momentbildo pri la ĉion obstaklon forpiedbatanta ovacio.

Ekde mateno unu plenan vivhistorion mi finpensis, precipe siajn du ĉefheroojn de bildo vide.
Ankoraŭ du objekton mi tuŝas: la trolaborigajn manojn kaj la forturmentitajn vizaĝojn… Vere festo! … terura helpkrio! De tio ĉi neniam oni eblas liberiĝi!

(…)

Militistoamikoj sur la miljara, pola-hungara limo

Subkarpatoj hejmeniris (1939) – entuziasmaj hungaroj bonvenigas la enpaŝantaj hungaran reĝan hejmlandan armeon.
[Bedaŭrinde en 1945 sovetaj rabista-rotoj okupis Subkarpaton kaj same ĝis hodiaŭ daŭras ruso-ukrainigo de tereno. Bedaŭrinde.]

Dankema danko pro la bazpenso de mia supera skribo
por mia kora amikino,
por grafino Aŭrora Csáky sinjorino (Hajnalka CSÁKY)

cxar nun ni vidas per spegulo, malhele; sed tiam okulon cxe okulo; nun mi konas lauxparte; sed tiam mi konos tiel same, kiel ankaux mi estas konita.

Skribis kaj tradukis:

Hungaruja Esperantista Komploto
de la Konsiderej Progresantoj

(HEKKP)

Citaĵoj

Troviĝis iom pensoj inter miaj notoj – verŝajne ĉio por romano ekiris. Laŭ reutuligo – kaj sene pli bono, senmodeste – sur tia loko mi publikas tiojn, eventuale ili aldonas ion al la pri mi komponinta bildo.

Terura estas por juna aŭtoro vivi en tia epoko, kiam siaj antaŭirintoj jam ĉion skribis, sed tion nek interesas jam same neniun.

Mi estis nelge sur geediĝo, kie damo demenadis de mi, ke ĉu sur ian branĉon de familio mi devenas. Mi sciigis, ke sur mamsiĉantan branĉon.

Bedaŭrinde mi havas tian malbonan vizaĝan kaj nomomemoron, ke iam mi ĝojas same por tio, ke mi ne prezentas sin al mem matene ĉe la spegulo.

La religio estas imagata alkroĉiĝaĵo de malfortaj homoj, kovraĵo de militoj kaj masakroj.

Estus de mi senkonsekvenco la diskriminacio. Mi la tutan homaron abomenas.

Mi finpensis unuajn farendojn de malestantaj tagoj de mia vivo kaj unue pri tio mi pensis, ke mi estos alkoholujo. Poste mi divenas, ke pli frue mi provos riĉiĝi, se sed ĝi ne sukcesos, ankoraŭ ĉiam mi estus alkoholulo.

Ĝis tio mi tion pensis, ke mi iĝis superflue por socio. Sed ne. Ankoraŭ mi estus ĉiam negativa ekzemplo.

En la cinikismo tiu estas la plej bona, ke la mezulo kutime estas troa stulta, ke oni ekkomprenu.

La laboro estas anatemo de drinkiĝanta popolo.

La naturo havas siajn sekretojn. Ni ne devas scii ĉiun, sed devas esti malfermita por iliaj akceptoj.

Ju pli senetika estas la realo, des pli devas esti etika la arto.

Ĉiel estas pli simpla kapjesi por ĉio. Kaj sendube estas neekstrema…

La plej granda problemo estas de memmortigo, ke ĝi estas nur unufoje aplikebla opcio.

Ne mian patrion mi ne amas, sed la epokon mi abomenas, en tio ĝi estas troveblanta.

Ĝis mia dekses jaroj pro deficito de memkonscio mi ne okupiĝis pri politiko. Hodiaŭe ĉi tio turniĝis – nun jam memkonscie mi merdas sur kompleton.

Foje interesis min, ke kion pensas pri mi la homoj, sed poste mi devis dineni, ki ili ne faras tian aĵon.

Esta du versioj: aŭ mi havas troan alternativan humuron, aŭ mi ne havas.

Per pento mi rekonsideras pri mia vivo. Dronis multaj-multaj jaroj. Vaneco de sebre pasiginta tempo…

Du aĵojn neniu donu en miajn manojn: monon kaj armilon. Nome la monon mi ne scias manipuli, sed la armilon mi scius.

Mi ne havas nenion problemon ke iu plimultiĝas, ĝise tion inter kvar muroj oni faras.

Tamen la laboro ne igas!

Tri aĵon mi ŝatas vere en la vivo: la ŝprucan vinon kaj la matematikon.

Kun sincera funebro mi memoris pri mem kaj pri tiuj miaj amikoj, kiuj en siaj junaj aĝo, kun tragika subito restis en vivo.

Sonoris al mi atestoj de Jehovo kaj ili komunikis, ke Jesuo pri mi, pro mi mortis sur la krucoarbo. Laŭ mi ili ofendiĝis, ĉar mi ĵuris, ke je tia tago en alia amuzkunveno mi estis.

Mia avino per zorga sono rimarkis, kiel malgaja estas, ke mi estas ateisto. Mi diris al ŝi, ke tio eblas, seg tiel pli bona estas mia humuro.

Tion, kio pasas en la mondo, nur elteni eblas digne, okupiĝi pri tio jam-jam estas malhonesto, ĉar sur tion ĝireferencas, ke ĝi koncernas min.

Kiel mi progresas antaŭen sur la vojo de vivo, mi vidas pli kaj pli klare: kiel plie mi serĉas mem, pli kaj pli mi perdas. Sed mi tre satus scii, ke kiu mi estas?

Dániel, Ágoston

cxar nun ni vidas per spegulo, malhele; sed tiam okulon cxe okulo; nun mi konas lauxparte; sed tiam mi konos tiel same, kiel ankaux mi estas konita.

Tradukis:

Hungaruja Esperantista Komploto
de la Konsiderej Progresantoj

(HEKKP)

Noto de la tradukisto:

Mi tre ŝatas skribadojn de S-ro Ágoston, sed de puren legeblanta ateismo la plej komplete mi distanciĝas.

Vere: ĉiu tian mondrigardon alformas, kiu al li plaĉas. Kaj tio vere estas privata afero… ĝis tiam dume tiajn siajn opiniojn ne publike oni anoncas.

Mi farus, ke tiujn penso-panerojn, kun tiuj mi ne konsentas – simple mi ellasas.

Sed mi ne volis mutili opinion de la aŭtoro, kaj sia skribado nur tiel estas ronda kaj komprenebla – ankoraŭ se por mi unu kaj alia same ĝi ne plaĉas.

Agitiĝas lukto por vivo aŭ morto kontraŭ la diktaturo de la morala relativismo

En la fino de iliaj interparolado [Michael] O'Brien demandis, kian konsilon li donus al li. [Eugenio] Conti „direkte al mi fleksiĝis, li ekprenis mian manon, kaj konsiderinde tion al mi diris: «Milito agitiĝas. Ni estas en la milito, kaj ni estos ĝis la fino de la tempo. Vi kroĉiĝu al Jesuo en ĉioj, kioj okazos!»

Michael D. O’Brien kanada romkatolika verkisto, artisto (nas: 1948)

Eugenio Conti italia romkatolika verkisto, eseisto, profesoro (nas: 1921)

 

Cxar nun ni vidas per spegulo, malhele; sed tiam okulon cxe okulo; nun mi konas lauxparte; sed tiam mi konos tiel same, kiel ankaux mi estas konita.

Tradukis de eron el hungara, el la „Magyar Kurír”:

Hungaruja Esperantista Komploto
de la Konsiderej Progresantoj

(HEKKP)

La Jeriĥo-manovro

     Ĉi tie estas la printempo. Nico elsternas la siajn plej belajn florbedojn. Siaj brilaj avenuoj surmetas farbitajn vestaĵojn, pri tio oni kaptu la rigardon de la homoj. Nun sekve manujoj de ĉia turistoj!

     Florenco ĝuste organizis unuan de multajn sian karitatajn agadojn, tiam intere sia rapidegeco ŝi samtempe rigidiĝis. Unuan fenetron de hotelo tute plenegis unu kolosa, okuloj altiraj afiŝo, en tion kun grandaj literoj tion ĉi skribis: „Festivalo de Divenistoj”. Ŝia koro alarme pulsis. Ŝi ĝisfunde okulmezuris la afiŝon. Ĝi estas tre saĝa projekto: la vortoj kaptas la pasanton, admiron kaj scivolon inspiras en oni. La afiŝo radias nepreneblecon, la anonco estas nerezistebla. Ĝi estas profesia laboro! Dum unu semajnfino ĉiu estos en bildo laŭ pensoj de sia futuro kaj siaj amikoj, malamikoj, falsamikoj… Kaj kompreneble neniu hejmeniros tiel , he ne vekiĝus en si espero laŭ sia financo, laŭ sia emocia kaj seksa vivo.

     Kiuj partorrenas sur festivalon? Estas nura elita, mistera azia sonanta nomo. Kun siaj eksterordinaraj kapablecaj ili por ĉiu disponeblas. Ili promesas tiajn miraklojn, spirokaptaj revelacioj, tiojn ankoraŭ ne vidis Francio! Okuloj de Florenco de semajno al semajno al longaj horoj de sakramentoadorado kutimis al kontempleco de Jesuo, de lumo de mondo. La vidaĵo de la afiŝo penetris sian plenan koron. Krio rompis el ŝi:

     – Ne! Mia Sinjoro, ne! Li ne permesos, ke liaj infanoj kun ia toksu sin!

     Al Florenco jam antaŭe okulfrapis, ke en tia cetere luksa hotelo fojfoje deponis strangajn afiŝojn, sed tute ĝis tio tago ŝi okupiĝis pri tio, ja ŝi sciis, ke Nico staras sufiĉe malproksime al tio, ke inter siaj loĝantoj estu nuraj instruato de Kristo. Sed tio Festivalo jam estis fakte troaĵo – iel devas malhelpigu atakon de la kontraŭlo!

     Kun granda fido ŝi komencas preĝi. Ŝi tre bone sciis, ke en la koro de Dio estas kontraŭ ĉia unuopa plano de mallomeco unu triumfa projekto, kaja al malkovro de tio sufiĉe estas genufleksi antaŭ Li – poste brave restari sur la piedojn, se Li vokas sur la konkretigon!

     En la Biblio ŝi trovis la ŝlosilon al pordo de la mizerikordo. Jeriĥo! [1] Nu, jes ja! Kiel estus, ke bastiono de Jeriĥo ruiniĝis antaŭ malgranda, malforte armita tamento de izraelidoj?

     En la koro de Florenco naskiĝis la plano, kaj ŝi tuj akkaptis telefonon:

     – Ĉu vi aliĝas al ni? – ŝi demandas duan homon de sia preĝogrupo. – Nu, ĉu vi memoras, kiel ruiniĝis urbo de Jeriĥo, kiel malaperis siaj muroj? Same ni devas fari! Ni ĉirkaŭiras la domaron, kie situas la H. hotelo, intere tamen ni preĝas kaj gloregas la Sinjoron. Ni preĝus ankaŭ rozarion. Nur unu horon devas vi dediĉi, poste ŝanĝigos sin reciproke, kaj ĉion tra sep tagoj.

     Inter la anoj de la preĝotripo dek bonvolaj homoj aliĝis. Ĉu dek? Estas pervekta, ĝuste tiom ĉi estas la „minian”, la numero de la pravuloj, tion Abrahamo diris al Dio, tiam por Sodomo li pledis. [2] En Israelo ĝis hodiaŭaj tagoj ĝis tio oni daŭrigas sinagogon, dum ĝi havas dek preĝan judojn.

Niaj dek batalistoj do aperis en riŝa kvartalo de Nico. Tra sep tagoj ĉirkaŭiris, kun rozario en siaj manoj, kun Psalmaro en siaj poŝoj, sed pleje kun granda persiseco en siaj koroj.

     Poste kelkaj tagoj eksonis la telefono de Florenco:

     – Ĉu vi vidis, kio okazis en la H. hotelo?

     – Ne, kial?

     – Oni deprenis la afiŝon.

     – Ĉu kaj la festivalo?

     – Ĝi postrestas.

     – Kio? Ĉu postrestas?

     – Jes, ĝi postrestas, fino estas, tiom ĉi, estis, ne estas.

     Ĉi tio estis antaŭe dek jaroj. En la H. hotelo ekde tio oni ne ordigis malutilajn aranĝaĵojn. La aero de la ĉirkaŭaĵo aliigis. Ni pensus: al angelojn de Jeriĥo certe plaĉis klimato de Nico, kaj ili tiel decidis, ili ĉi tien transloĝiĝas.

Ĉi tio ankoraŭ ne estas ĉio!

     Kiom ajn iu petas konsilon de Florencon en tiaj situo, tie okulvideble la Fio ŝakludas kun infanoj de Dio, kaj ĝuste gajnas, ŝi tion respondas:

     – „Jeriĥu” ion! Vi vidis, ke ĝi funkcias! [3]

     Florenco rakontis la postan historion. En la urbeto de Provanso la kristianaj familioj vere komencas zorgi, tiam proklamis koncerton de io el plej duba fama ’hard rock’ bando. Ilia maltrankvilo ne estis senbaza en tia ĉi tempo, tiam embuskas danĝero de drogoj kaj diversaj teruraj aĵoj ĉie… La tiaj koncertoj tamen allogas milopon de junuloj.

     – Ni jeriĥu ion! – proponis ia familio. – Ni scias, kie ili prepariĝadas starigi la sian tendostangon. Ni ĉirkaŭis tion onon, kaj unu al alian alterne tra sep tagoj ni preĝas.

     Tiel same okazis. Sur tio tago, en la sunbrila julia sunbrilo alvenis la tre ŝarĝitaj kamionoj. Ĉe la suda pordo de la urbo frapoj de martelo sonoris, kaj kun surpriziga rapido posteniĝis la scenejo. El granegaj valizoj aperis muzikiloj, la amplifikataron en la tuta urbo aŭdebla maniero oni setis. Ĉirkaŭ la teknikistoj manifestiĝis malgradaj grupoj de junuloj, kaj ili bombardis ilin kun milopoj de demandoj. La vespero promesas esti tre varma, ni tre bone amuziĝos. Sed tie estis grupo de preĝintoj, kaj ili kun silento observis la okaraĵojn.

     – Nia Sinjoro, ni dankas ankaŭ antaŭe tion, tion Li faros por siaj infantoj! Ni fidas en Vi!

     – Ĉio elemento, drato de la sontekniko trafis en sia loko. Le tempo ne estus pli agrabla. Estas klara ĉielo, granda varmo, tio kun io grado poste pli malsupren iros, se envenos la vespero. Ĝi estas ideala al koncerteco. Ĉirkaŭ la scenejo detalistoj komencas starigi siajn budojn, kaj antaŭenrikolti siajn trezorojn. Hudiaŭa vespere ni tre riĉigos nin, ili pensis.

     La drogovendistoj jam estis sur beĉo, la aventurserĉantoj kvankam planojn komencis teksi… La ian angulon de granda parko aŭtobusoj kaj kuriozaj veturiloj superŝutis.

     – Nia Sinjoro, Via kompatemo estas senfina! Vi vidas tiun multajn junulojn, la Viajn infanojn! Ni dankas ĉion, tion Via patra koro elplanis, ke tio defendu ilin!

     La sono brilas hele kaj bele, kiam la ia soldato de Jeriĥo-manovro flanke puŝpikis sian kompanon:

     – Ĉu vi vidis la nubon?

     – Ĉu nubon? Kie vi vidas nubon?

     – Rigardu, tie!

     – Fakte! Estas ĝi bizara… Ĉie aliloke estas splenda blua la ĉielo.

      – Atendu ete kun Jesuo… Vi ekvidos tuj, tion devas ekvidi al vi!

     La situo el certa vidpunkto memorigis pri historio de profeto Elijao, kiam la ĉielo ĝis tri jaroj fermiĝis super Israelo, kaj en la lando elrompis sekeco. La nubeto kun okuloj videble komencas kreski, kaj dum kelkaj minutoj variis al grandega negra kumulusego. La teknikistoj kaj la „artistoj” paliĝis, kaj malesperiĝis. Tio ne estas sen bazo, nome ĝis ili du palpebrumis, grandega ŝtormo erupciis, kaj la pluvo komencas torenti. Efektiva inundo, je tio neniu ne kalkulis, sed ne venis fino baldaŭe.

     – Kolosa paniko elrompiĝis en la scenejo. Neebleco esti ĉion remeti ĉi tia rapide, la muzik-instrumentojn kaj la amplifilojn forlavas. Tute estas katastrofo!

     La membroj de preĝogrupa ankoraŭ poste jaroj kun granda ĝojo rememoris sur pluvforlavan koncerton. La afero tiodirekte kuraĝigi ilin, ke ne kapitulacu la luktadon, la kontraŭlo nome ne dormas, precipe se estas parolo pri tento de junuloj. Dio en tio vespero intervenis, milopon de junuloj seve, tamen la orkestro neniam ne montriĝis en la ĉirkaŭaĵo.

Cxar nun ni vidas per spegulo, malhele; sed tiam okulon cxe okulo; nun mi konas lauxparte; sed tiam mi konos tiel same, kiel ankaux mi estas konita.

El hungara lingvo tradukis:

Hungaruja Esperantista Komploto
de la Konsiderej Progresantoj

(HEKKP)

[1]      Jos;6,l-21

(Kaj Jeriĥo estis fermita kaj ŝlosita kontraŭ la Izraelidoj; neniu eliris, kaj neniu eniris.) Kaj la Eternulo diris al Josuo: „Vidu, Mi transdonis en vian manon Jeriĥon kaj ĝian reĝon kaj ĝiajn fortajn militistojn. Ĉirkaŭiru la urbon ĉiuj militistoj, ĉirkaŭiru la urbon unu fojon; tiel faru dum ses tagoj. Kaj sep pastroj portu sep trumpetojn jubileajn antaŭ la kesto; kaj en la sepa tago ĉirkaŭiru la urbon sep fojojn, kaj la pastroj sonigu per la trumpetoj. Kaj kiam oni ektrumpetos per la jubilea korno kaj vi ekaŭdos la sonadon de la trumpeto, tiam la tuta popolo ekkriu per laŭta voĉo; kaj la muro de la urbo falos malsupren, kaj la popolo eniru, ĉiu rekte antaŭen.” Kaj Josuo, filo de Nun, alvokis la pastrojn, kaj diris al ili: „Portu la keston de interligo, kaj sep pastroj portu sep jubileajn trumpetojn antaŭ la kesto de la Eternulo”. Kaj li diris al la popolo: „Iru, kaj ĉirkaŭiru la urbon, kaj la armitoj preteriru antaŭ la kesto de la Eternulo”. Kaj post kiam Josuo tion diris al la popolo, sep pastroj, portantaj sep jubileajn trumpetojn antaŭ la Eternulo, ekiris kaj ektrumpetis per la trumpetoj; kaj la kesto de interligo de la Eternulo iris post ili. Kaj la armitoj iris antaŭ la pastroj, kiuj trumpetis per la trumpetoj, kaj la resto de la popolo iris post la kesto; oni iris kaj trumpetis per trumpetoj. Kaj al la popolo Josuo ordonis, dirante: „Ne kriu, kaj ne aŭdigu vian voĉon, kaj neniu vorto eliru el via buŝo, ĝis la tago, kiam mi diros al vi, ke vi kriu; tiam vi krios”. Kaj la kesto de la Eternulo ekiris ĉirkaŭ la urbo, ĉirkaŭiris ĝin unu fojon; kaj ili venis en la tendaron kaj tranoktis en la tendaro. Kaj Josuo leviĝis frue matene, kaj la pastroj ekportis la keston de la Eternulo. Kaj la sep pastroj, kiuj portis sep jubileajn trumpetojn antaŭ la kesto de la Eternulo, iris kaj senĉese trumpetis per la trumpetoj; kaj la armitoj iris antaŭ ili, kaj la resto de la popolo iris post la kesto de la Eternulo, kaj oni senĉese trumpetis per trumpetoj. Kaj ili ĉirkaŭiris la urbon en la dua tago unu fojon, kaj revenis en la tendaron. Tiel oni faris dum ses tagoj. En la sepa tago ili leviĝis frue, kiam montriĝis la matena ĉielruĝo, kaj ili ĉirkaŭiris la urbon en la sama maniero sep fojojn; en tiu sola tago ili ĉirkaŭiris la urbon sep fojojn. Kaj ĉe la sepa fojo, kiam la pastroj trumpetis per la trumpetoj, Josuo diris al la popolo: „Ekkriu, ĉar la Eternulo transdonis al vi la urbon. Kaj la urbo estu sub anatemo de la Eternulo, ĝi kaj ĉio, kio estas en ĝi; nur la malĉastistino Raĥab restu viva, ŝi kaj ĉiu, kiu estas kun ŝi en la domo; ĉar ŝi kaŝis la senditojn, kiujn ni sendis. Sed vi gardu vin kontraŭ la anatemitaĵo, por ke vi ne anatemiĝu, se vi prenos ion el la anatemitaĵo, kaj por ke vi ne faligu anatemon sur la tendaron de Izrael kaj ne malfeliĉigu ĝin. Kaj la tuta arĝento kaj oro, kaj ĉiuj vazoj kupraj kaj feraj, estu sanktigitaj al la Eternulo; en la trezorejon de la Eternulo ili venos”. Kaj la popolo ekkriis, kaj oni ektrumpetis per trumpetoj. Kaj kiam la popolo ekaŭdis la sonadon de la trumpeto, la popolo ekkriis per laŭta voĉo; kaj la muro falis malsupren, kaj la popolo eniris en la urbon, ĉiu rekte antaŭen, kaj ili prenis la urbon. Kaj ili ekstermis per glavo ĉion, kio estis en la urbo, la virojn kaj virinojn, junulojn kaj maljunulojn, bovojn kaj ŝafojn kaj azenojn.

[2]      Gen;18,32

Kaj li diris: „Ne koleru, mia Sinjoro, ke mi parolos ankoraŭ nur unu fojon: eble troviĝos tie dek?” Kaj Li diris: „Mi ne pereigos pro la dek.”

[3]      En Brazilio funkciis la servo de la Alianco kaj Mizerokordo komuno, por liberigado de infanoj intere manoj de bandoj. Ili ofte aplikas Jeriĥo-manovron, same ne kun ajna sukceso!

Dankon al „Ĉiotagoj – En Mondo Vivanta Karmelo” blogo!

Hodiaŭa mia konsterniĝo, refoje kaj denove mi kapablas konsterni

Kaj al la anĝelo de la eklezio en Laodikea skribu: Tiele diras la Amen, la atestanto fidela kaj vera, la komenco de la kreo de Dio: Mi scias viajn farojn, ke vi estas nek malvarma, nek varmega; mi volus, ke vi estu aŭ malvarma aŭ varmega. Tial, ĉar vi estas varmeta, kaj nek malvarma nek varmega, mi elsputos vin el mia buŝo. Ĉar vi diras: Mi estas riĉa kaj akiris riĉon, kaj nenion mi bezonas; kaj vi ne scias, ke vi estas la mizera kaj kompatinda kaj malriĉa kaj blinda kaj nuda; mi konsilas al vi aĉeti de mi oron rafinitan per fajro, por ke vi riĉiĝu; kaj blankajn vestojn, por ke vi vin vestu, kaj por ke ne aperu la honto de via nudeco; kaj kolirion, por ŝmiri viajn okulojn, por ke vi vidu. Ĉiujn, kiujn mi amas, mi riproĉas kaj punas; estu do fervora, kaj pentu. Jen mi staras ĉe la pordo kaj frapas; se iu aŭdas mian voĉon kaj malfermas la pordon, mi eniros al li kaj manĝos kun li, kaj li kun mi. Al la venkanto mi donos sidiĝi kun mi sur mia trono, kiel mi ankaŭ venkis kaj sidiĝis kun mia Patro sur Lia trono. Kiu havas orelon, tiu aŭskultu, kion la Spirito diras al la eklezioj. (Rev;3:14-22)

Hungaruja Esperantista Komploto
de la Konsiderej Progresantoj

(HEKKP)