A következő címkéjű bejegyzések mutatása: Viroj en Arboj. Összes bejegyzés megjelenítése
A következő címkéjű bejegyzések mutatása: Viroj en Arboj. Összes bejegyzés megjelenítése

03 augusztus 2011

2. – Potencoŝanĝo

Radioelsendaj Pensoj



Patrick          – Nu, alvenis en la studion Marin Frist, la anima-doktoro, ke ŝi respondu al viajn demandojn. Ŝi nun transloĝiĝas tie ĉi.
Marin            – Mi nur somerumas, mi skribis la mian novan libron. Pri viroj…
Patrick          – Tiam mi aŭdu la demandon!!
(virsono)        – Mi trovas, la sian tre morusan buŝan ion …
Marin            – Buŝolumo. Ĉi tio estas klaso.
(virsono)        – Mi redonus al vi – por unu tandevuo.
Marin            – Ho, mi ne estas vendota.
(virsono)        – Ĉu vi estas okupinta?
Marin            – Mi esti tio, sed li ararigis min. Nun mi ne havas partneron, kaj mi vivas mian vivon.
(férfi hang)     – Li kiu prostitulo estis… Micsoda strici volt…
Patrick          – Tio ĉi estas matena programo, Bonvolu!
Marin            – La nomo de la „prostitulo” estas: Graham. Li estas en Novjorko, kaj mi ekrakte ĝuste estas tie ĉi. Ke mi vekiĝu. Sole.


Marin            – Jes junaj, mi havus unuan demandon. Vi kiel venas transe en unu kontakto?
(virsono)       – Returne devas sidi al ĉevalo! Mi eliras, ke tiam mi povas, mi suprenflugas en la selon, kaj revenas mia forto.
Marin            – Tiel ĉi simple tio ĉi estas? Ĉu fakte vi forgesas unufoje iun, se vi tranoktas kun alio:
(virsono)       – Ja!
Marin            – Sed tial ne diru min knaboj, ke mi ne paŝas antaŭen, mi ekĵetis mian fianĉinarubon el la roko.

Finigaj Pensoj


Do, mi tion diras: ne estas malpeza elpaŝas el interrilato. Ne povas kun butonopremeco nur simple malŝalti. Kaj la vojo plena je kaŝitaj kavetoj. Vi provus enesti la kontakto, vi sidus hejme kaj vi revus pri la neatingebla perfekteco, sed fine nur la tempo povas al tio, kaj ĉiom alaska kranoakvo, kaj helpo de bonvola urbo. Dankon, ke vi enlitiĝis kun mi, Elmo!

Humuraj Pensoj



Marink          – Saluton!
Jack              – Bona estas via ĉapo.
Marin            – Aham.
Jack              – Uh, tio ĉi estas via.
Marin            – Tio ĉi, grande kara … vi ne devus penadi.
Jack              – Estas nenia problemo.
Marin            – Ĉu el kio okazo?
Jack              – Mi tion ne scias.
Patrick          – O.
Marin            – He, vi nur aĉetis la floron, ĉu kaj vi tie ĉi lasas min?
Jack              – O, ne mi aĉetas tion ĉi.
Marin            – Ĉu do, tiam? (kun Patrick samtempe)
Jack              – Mi nur ĉi tien alpotis. Ĝi iris kune kun tio pramo, kun tio miaj novaj lornoj-
Marin            – Cu vi ĝuis tion ĉi, vere?
Jack              – Malgrande. (li ekiras)
Marin            – Ĝi jam … velkis.

(Al drinkejo-servotablo, post la florosenda senco.)
Jerome          – Óh, li havas kulposcion.
Marin            – Kio?
Buzz              – (li kapbalancas) Hm.
Carl               – Floro! Ni kutimas preni el kulposento.
Buzz              – Ke, ni atingu kun tio ion. Ni scias, ke la virinoj. Se vi volas sekson: donu florojn!
Ben               – Se vi volas paciĝi, pro ke vi kun alio seksis …
Buzz              – … donu florojn!
Patrick          – Same iel, ĉu ili ricevas?
Buzz              – Lerno, mia juno!
Theresa         – (al Ben) He, ĉu vi memoras, kiom florojn vi alportis min?
Ben               – Precize sufiĉan, ke vi iru al mi!
Jerome          – Sed ne sufiĉan, ke ŝi ne desiĝu.
(kune)           – Ho, he, hej!
Theresa         – Silentu, Jerome!
Ben               – Ĉu vi scias, ke kion elbatos el sia kapo la knabon?
Marin            – Aaau.
Ben               – La Seahawks-matĉo, je morgaŭ vespere.
(kune)           – Jeees!
Ben               – Ĉi tie, en tie ĉi ejo. En la grandaekrana, satelita televido.
Patrick          – Ja!
Marin            – Kiu diris, ke mi ne estas transe li?
Ben               – Vi fumas suĉŝalmon, kaj vi froterigas la lian karton, kiel estus la gajna loteriokupono.
Marin            – (Ambaŭan li forfaliĝas el sia mano, Buzz levas, ŝi vidas)
Jerome          – XXX? Tion ĉi plej poste mi vidis en la kontrabanda drinkaĵo. Aŭ en la porna-kasedo.
Buzz              – Graham, tio ĉi nomo de ia biskvito. De ia homina biskvito.
Marin            – En ordo! Vi donu min! Mi scias, ke li estis rubulo, sed se povus li vere bedaŭras.
Ben               – Uhum! Eneble.
Patrick          – Vi tion skriis en sia libro, ke: „La trompisto estas tia, kiel la vraka automobilo. Vi estus briligi, sed fine same tiam ĝi perfidos vin, en la centro de la vojo.”
Marin            – Patrick, mi kredis, ke ni akceptis, ke mi ne scias, kion mi parolas.
Ben               – Ŝi ne havas transe …
Marin            – Mi estas en la plej bona vojo.
Ben               – Tiam, mi petas la karton. Akkor (Marin vespiras. Ŝi ne donas tion.) Ŝi jam ne amortiziĝis.
Buzz              – … diras la knabo, kiu vivas kune sia posta edzino.
Ben               – … sed en la diversa parto de la domo …
Buzz              – … li tie komprenas, an la diversa-diversa alo.
Marin            – Ĉu en salo?
Jerome          – Jes, li estas subŝtefo.
Ben               – Homoj…! Mi estas ankoraŭe tie ĉi.
Patrick          – Li inventis la higiena viŝaĵon…
Ben               – Mi iris el Seeatle, jiam ĉiu volas almozdonon. Mi aĉetis la drinkejon, mi edzigis Theresa-n…
Marin            – …ĉu vi estas feliĉa?
Ben               – (li kapbalancas, ekvidas sur la flirtanta Theresa) Pli mule ol ne… Vidu, vi almenaŭe enmetis la 4.000 mejlon, inter duoj. Graham jese ne enpaŝus subite, kel li frakasu sian koron. 

Marin            – Kiu estis tiu naŭza virina?
Patrick          – Tiu ĉi mia patrino.
Marin            – Ha, ho! Ŝi estas ŝiko.
Patrick          – Ja.


Marin            – (la indiano donii al manojn kornoran bastonon) Pro kio tio ĉi povas? Ĉu frapadu kun ĝi sin?
Sara Jakson   – Tio estas la „parola bastono”. Se vi havas tion ĉi, vi povas paroli.
Marin            – Oh, bene! Ĉar mi havas direndon. La plena urbo rompis kun mi, ankoraŭ la lavurso. Tiel ke de mi devus rompi kun Elmo.
Indiana George – (li forprenas la bastonon) Nur bonvolu.
Marin            – Ha-ah!
Sara              – Tal vi volus reiri al li, ĉar tio ĉi etas la plej malpeza?
Marin            – Ĉu al ŝi ne devas fordoni la baston?
George          – Ne!
Marin            – (forprenis la baston) Mi ne konas, kion mi volas. Kiel mi estus tia malsaĝo, ke mi ne vidis, li erarigas min?
Sara              – La viroj tiaj ĉi … kaj aldone oni kun mi faras tion.
Marin            – Sed tio ĉi estas mia aĵo. Ekvidi la signojn. Ke mi helpu al homoj.
Sara              – Eble ĝi estis en la mortaspaco…
Marin            – Eble oni devas la amo. … Ĉu vi havus botelan akvon?
George          – Iru reen la granda urbo!
Marin            – Kial vi ne diras simple, ke: vi ne havas. Kio martelis en tion ĉi urbon, en la virojn? Tiel en Ĝek … en Jack Slattery-n? Kio estas lia problemo? Serione, mi ne komprenas, kio estas la lia problemo?
Sara              – Ha-ha!
Marin            – Kio estas?
Sara              – Efikas sur vin la varmo. Vi jam laŭ alia viro parolas. 


Marin            – Ĉi tio estas la problemo kun la urbetoj: la lavursoj postiris vin, vi ne povas sekigi harojn kaj ĉio al ĉio rilatas.



(Poste la „Mi enlitiĝis kun Marin” sceno, en la „Tribĉefo”)
Marin            – Ĉi tio estis kara al vi. Dankon.
Jerome          – Ni gardas la niojn.
Ben               – Prave!

- Hungaruja Esperantista Komploto de la Konsiderej Progresantoj (HEKKP) -

02 augusztus 2011

„Viroj en Arboj” (Men in Trees) – 1-a parto

Radioelsendaj Pensoj


virosono        – Do, ĉu vi tion al mi diras, mi estu optimisto?
Marin            – Mi tion diras: invitu ŝin!
virosono        – Jes, en ordo! Mi dankas al vi!
Patrick          – Vi aŭdis AJ, el Ketchikan. Mi dankas vian vikon, Aj! Vi atendu! Oni havas multan atendadulojn! Au … almenaŭr sur dudek linio. Mi ne havis tioman, de kioma mi parolas de sulmo-fumilo de mia patrino.
Marin            – Jes, Kiu estas en linio dua?

Finigaj Pensoj


La pleje sincere mi tion dirus laŭ la kontaktoj, ke mi ne scias nenion el mondo. Vi ne ricevus, tion vi volas, kaj se vi kelkfoje ricevas tion vi volas, ne estas sekura, kel li estas la vero. Sed vi kun persisteco esperiĝas, la universo surestras sur tion vin, vin sur tion vere bezonas. Vi akceptu la defion, ke vi estas sole, ĝis vi trovus la veron. Sed ankaŭ vi ne kaŝiĝu! La ekfendiĝa koro estas tre malbone. Sed ne la tio ne estas, tio estas pli terura. La solvon vi ne ricevas el prelegojn aŭ librojn. Sed vi ellernos esti feliĉa, vi trovos la veron. Mi kredas en tio ĉi, ĉar kontraŭe ĉio, tamen mi estas optimisto. Mi tiom ĉi scias de sur amo. Se tio estus tiel simpla, ĝi estus al ĉiu.

Humuraj ekdiroj


Marin eniras la „Chiftain” (Tribĉefo) amuzejo, li sidiĝas. En la maldekstra fino de la vendotablo sidas Jerome, la loka alkoholisto kaj drinkeja inventara objekto. (Tiu ankoraŭ rezervas surprizojn – filmscenare kompreneble!)
Jerome Robinsky       – Mi konas vin!
Marin Frist                – Ah, jes! Mi estas Marin Frist.
Jerome                      – Jes, jes, vi kutimis la pelton vendi. En la 11-an vojon.
Marin                        – No!
Jerome                      – Ĉu vere? Mi tamen ne konas vin.
(Theresa Thomasson sur kape lin batas poste.)
Theresa                     – Lasu ŝin trankvila Jerome!
Jerome                      – Kio estas la zorgo?
Marin                        – Min ne perturpas vi.
Theresa                     – Facile li surkreskas la vian kapon.
Marin Frist                – Mi devas ĉambrobiciklo!
Patrick Bachelor        – Aham! Kio?
Marin                        – Ĉambrobiciklo. Ĉambrociklo. La unu fiksa biciklo, tion mi laŭ muziko pelas.
Patrick                      – Sed, ĉu vi ne iras nenie?
Marin                        – Jes!
Patrick                      – Ah, ĉi tie ĉi tia ni ne havas. Kial vi volas biciklas, ĉu intere vi ne iras nenie? Kio estas sia senco, ja tio estas tia, kiel rajdi sen gamboj, aŭ basketbalon ludi sen pilko, aŭ…
Marin                        – Jes, bone, bone, mi komprenas!
Patrick                      – Hop!
Marin                        – Mi bedaŭras, kaj eee pardonon – pro la vespero! Mia maŝino foriris. Kaj mi devas ekliberiĝi el tion!
Patrick                      – Vi transdormis la mian matenan programon…
Marin                        – Jes, malfeliĉo estas. Mi tion ankŭe grande bedaŭras.
Patrick                      – Mi denove, la mian patrinon demandiĝis.
Marin                        – Mi grande … mi grande ne estas mikrofonabla … kredu min!
Patrick                      – Mi pensas, mi povas ion…
                                   …
                                   La fronta bremso ne laboriĝis, kaj tio potu kun ŝi: urso-sprejo…
Marin                        – (sur sion kaj sur intere sio ŝi blovas)
Patrick                      – Sur urson devas blovi… sed ĝi uziĝas… 

Jane                          – O, kio tio ĉi estas, ĉu la homoseksuala drinkejo? 
Marin                        – Tio ĉi la unua drinkejo. La urbol plene je kun manoj. Ili estas tiome, ke jam en la arbojn ankaŭ atingas.


Marin                        – Mi nenion ne scias pri la viroj!
Ben Jaksson              – Eble vi nebone observis!?
Jane                          – Ĉu sur la virojn?
Ben                           – Nu, ooo, tioĉi estas la „Dirta-Henriko”-sindromo.
Marin                        – Kio?
Jane                          – Li tion diris, ke: „dirta”.
Ben                           – Ĉiu virino tion kredis, ke ŝi volas la Dirtan Henrikon, la pezan knabon, vi scias, kun granda armilo, kiu estas forta kaj silentema. Sed la virinojn potencprenas Clint Eastwood, pro kel li ludisDirtan Henrikon.
Jerome                      – La armila viro, tiu kutimias vidi romantikajn filmojn, kaj kuiras vespermaĝon.
Carl                           – Se vi pli multe kuiras vespermanĝon, tiam vi estas pantoflo.
Buzz Washington       – Ĉu kuiri vespermanĝon, vidi romantikan filmon… kio batis en vin?
Ben                           – La virinoj… volas tuton… Neebla estas doni.
Marin                        – Do la viroj estas malperfektaj.
Ben                           – Ekzekte!

Kredas la stumpetaj.

- Hungaruja Esperantista Komploto de la Konsiderej Progresantoj (HEKKP) -

30 július 2011

„Viroj en Arboj” (Men in Trees)


Elmo” estas nur en fantazio vivanta alaska urbeto, ie inter „Juneau” kaj „Anchorage”, aŭ alioloke, kie unufoje ankoraŭ Tom Seleck turnis. Prave, nur reklamofilmon. La loĝantoro havas tre-jese bizaran demografian konsiston, ĉar en la nia scenejo de la historio – onidire – ricevas 10 viroj sur 1 virino.
Ĉi tien alvenas prezentadon opinii Marin Frist, la sukcesa kaj beleta blondecanino, naskiĝa novjorka amo-fakspertulino (Relationship Coach) kaj plejvendanta verkistino. Sed – ĝuste sia ĉi tien vojaĝo – en la aeroplano malkaŝiĝas, ke sia fianĉo jam malnovtempe erarigi ŝin kun same plej sukcesa novjorka ĵurnalistino. Tamen ĝuste ili prepariĝadas sur edziĝon, ankoraŭ la fianĉina vestaĵo oni travitas. Estas donaco al stelulino. Kvankam poste ial jam estis ĝia prezo 9.570.00 ($) dolaroj.

Estas situokomikoj, la „Urba Knabino en Pejzaĝo” (ĉu sur „pejzaĝo”? – en la fino de la mondo!) sindromo, la ne tro multa rolanta epika serio, laŭ „naskiĝaj amerikoj” por sovaĝromaneco pensa en Alasko. Kompreneble – mi jam diris – estas en ĝi blonecino, senfinaj distancoj, mallaŭtaj voraj mizantropoj, volontulaj ermitoj, tio estas malrespektaj alaskoj, la transloĝiĝaj lokoj, unu ( tio estas: unu peco) loka drinkejo, unu peca negro (sed indiano – komprenu: eskimo, „native”, praloĝanto – nur en la amasosenoj) kaj ĉio en la 232 loĝanta urbeto – en Elmo. (Kia belega „originala” esperanta vorto!) Pri senulpigo estu dire de la filmo, ke ĝi ne sur la ursojn kaj la nordajn cervojn koncentras, ol la foje „Norda Misio” („Northern Exposure”) titole faraĵo („opuso”), sed ĝis la intenseco de unu kaj unu parto, kun traaŭdkapabla pensomarŝoj – kompreneble –tio ĉi motivo ankaŭ ekaperis en la sinsekvo.

La ĉefaherino kompreneble subenrolis antaŭ la lokaj kamparoj, ĉar malgrande (?) ebruiĝas antaŭ sia prezentado, kaj tial ke oni ne havas „Vodka Negroni”, jes ja tio estas, sed tio ne estas malutilo, ĉar en la prezenta interparolo ne nenio virino ne partoprenis.
Tiel ĉi la stelino ekdormas en la – unua senstela – panzio (Elmo Inn), ŝi malfuas al sian unuan flugmaŝinon kaj jen tiel ankaŭ la ĉikagan „Ophra”-n Spektaklon, sed en tion la sia kolportistino kun pli grande mizere organizis ŝion, kaj la panzionisto – la cetere juna, belaspekta, animita „Frist-admiranto” kaj senkompana Patrick Bachelor (Derek Richardson) malaltan aŭskultaĝatan („KZPZ”) matenan radioprogramon same, kaj de tiun tiu aldone ĉioj siaj libroj elmemore, vorto laŭ vorto li konas.

Neĝkovritaj pintoj, senfinaj arbecoj, naturaj belecoj, kuto antaŭ la enirejo de la panzio, ursa-sprajoj, solidareco kaj amo, „elmoeco” – jen tiel povus okazi la medion mallonge resumas, pri tio la serio „Viroj en Arboj” (Men in Trees) temas. Ĉiaokaze la tio ĉi kreitaĵo estas deviga literaturo por la filmscenaron nun lernanantoj. Ĉar tio sur humajn kontaktojn, sur la humajn rilatojn kaj sur la konfliktojn koncentras.

Kaj intere granden agrablan, bonajn elektantajn muzikojn ni aŭdus, kaj la ĝis hodiaŭe jam neforrestinteblajn ŝajnajn – bildkartgusta – saĝojn, vortogecojn, dum tiojn tamen estas merita kunkolekti.

Siajn la historiojn de la – kelkfoje stultaĉjajn epizodojn mi ne ŝatus resumi – sed la filmscenaro de Jenny Bicks cetere, estas fakte parada, atentokopta kaj majstra, tial mi estos koncentri sur framojn, sur en la radioprogramo forsonaj meditoj, tioj atmosferon de unuopaj partoj bone difinas, kaj ekde la Jerry Springer Spektakolo en la amerika televizieco enkonduktiĝa sur „Finajn Konkludojn”, sur ĉesigajn cerbumadojn. Ĉar tion ekprenis min vere, ne beleta postaĵo de Marin Frist (Anne Heche) kaj kun aĝoj kompreneble kunira, kun la malgrasiĝoj, kun la sanaj vitomodoj ne evita, ekebla, sed bone akapara, sia ekŝminka falto, kaj sia gracia maleleto ekprenis min. Estu dire en la sia senkulpigo – ĉu aŭ eble en senkulpigo de Jenny Bicks? – ke la serio almenaŭ kuraĝas prezenti la fumecon kaj la alkoholecon – jam se tio – eble laŭ la pejtaĝeco ankaŭ aperas en la serio.

Mi bone amuziĝis, kaj propre mi ne ĝojas, ke post du serioj deprenis pri la programo. Sur tiom ĝi ne estis malbona – eĉ! Mi dirus: fakte (mi ripetas min) paradan, gajan kaj karan faritaĵon mi estus vidinta. Kaj poste tioj mikuraĝe dirus: mi ekkomprenas kial estis Sarah Palin gubernatoro de Alasko. Post tio ankaŭ mi voĉdonas sur ŝi, kaj laŭ vicprezidentinon mi povus imagi. Jam, se mi estus alaska ameriko.

- Hungaruja Esperantista Komploto de la Konsiderej Progresantoj (HEKKP) -

25 július 2011

Sankta Elmo, preĝu por ni!

Antaŭ ol ni parolus de sur Elmo, decas klarigi, kiu estis Sankta Elmo (aŭ en la alia nomo: Sankta Erasmuso), de sur tiu la plej multaj nur tion oni scias, ke oni estas ia koncernas al la ia „fajro”, nome estas io, ke „Fajro de Sankta Elmo”, kaj en tio rolas Demi Moore kaj Emilio Estevez.

Tiu almenaŭ tiom ĉi scias, oni jam prudenton nomus, oni jam ion scias, sed ankaŭ ni konceptis la esencon, kiel kiom komperus hajduko al sonorilofareco.

Sankta Elmo (? – 303) estis en la III-IV-a centono vivinta prakristana martiro, tiu pro konfeseco kaj praktikeco de sia kredo, je la tempo la duona pensmalsanula Diocletianus cezaro kun eksterordinara – ofte nur de la romaj karakteriza – kruelaĵo oni murdis lin.

Pri lia naskiĝo ni nenion ne scias, kaj tion propre ni scias pri li, tion el la VI-a cenono kompilinta kolekto de legendo ni scias.

Tion ni scas pri li, ke li estis episkopo de la Kampania „Formiæ” urbo, tiu poste retiriĝis en la Libanana-montaron, en ermitecon.
Sed ne tie ĉi li estus meditinta en trankvileco, ĉar laŭ sia malferiĉaĵo li vivis en plej sangoplena periodo de la kristianismo. (Nu do senkonsidere de regado de Lenin kaj Stalin – sed ili ne estis „cezaroj”, nur amasmurdistaj satanidoj estis tiuj ĉi.)

Kaj ĉar la unua plej fundamenta atributo de le homo ne estas la „ilofaradeco”, sed la kaŝobservada kaj frustotremateca sopiro, en la posta aĝo pro formo de sia kruela morto li estis populara patrono.

Oni vokis al li la gravedoj (tio ne bezonas komentarion) kaj la maristoj, pro ke en lia bildigoj plej multe oni figuris kun vinĉo (ĉar siaj intestoj kun malrapida torturmorto, kaj nome kun ankroleva kapstano oni ektordis). Inter la maristoj same tial estis publike konato, pro ke en la mastoj de la ŝipoj oni ofte vidis neklarigeblajn ekflumiĝojn, („Fajro de Sankta Elmo”) tioj similis al rezultaj elektraj fenomenoj ĉirkaŭ kirkoturo de Sankta Elmo.

Kvankam Sankta Elmo ne la patrono de hororo estis, sed – ni enpensu, kiom anima forto devas al la elporteco de la tia kruela morton – li estis la sankto de la kredo, de la engaĝiteco kaj de la certa konscio de elaĉetato, saveco.
Anstataŭ Prezidenta, Abraham Lincoln-apartamento
estu Marin Frist-
apartamento!

Kaj jam ni alvenis al nia temo, al tio, ke nun jam ne tion ni nesciu, kial estis nominta la alaska urbo de serio „Viroj en Arboj” ĝuste pri Elmo.
Ĝis tiam nur tiom ni dirus: Sankta Elmo, preĝu por ni!
Tiu komprenas, oni scias, tion ĉi kial mi diras. Por saĝo estu sufiĉe!


(Hungaruja Esperantista Komploto de la Konsiderej Progresantoj - HEKKP)