Mankas krotaloj

Mi ĝojas,
ke ĉi tie ni ne havas
krotalojn.

Ni havas financistojn
politikistojn
ĵurnalistojn
televidon
prudulojn
kaj ankaŭ aliajn
venenaĵojn.
Sed jrotalojn
ni ne havas.

La vivo povus esti
eĉ pli malagrabla.

(1969)

William Auld (1924-2006) skota poeto, aŭtoro, trandukisto en Esperanto, eldonisto de magazino.
Eble li estis la plej granda poeto de la esperantlingvo
En la sia „La infana raso” titola volumo per unu frapo li tragvidis la esoerantan literaturon el la mondo de la impresionismo kaj parnasismo sur la kampon de la hodiaŭ liriko.
Trifoje oni kandidatigis lin pri Nobel-prezo.    
La lia civila profesio estis: instruisto pri angla lingvo kaj literaturo.

cxar nun ni vidas per spegulo, malhele; sed tiam okulon cxe okulo; nun mi konas lauxparte; sed tiam mi konos tiel same, kiel ankaux mi estas konita.

Redaktis kaj tradukis:

Hungaruja Esperantista Komploto
de la Konsidere Progresantoj

(HEKKP)

 

Vojaĝo al Parizo

(poemo ankaŭ por komencantoj)

Afiŝo de mondfama grafikisto,
Hans Rudi Erdt (1883-1925)

Kun vizo kaj valizo

Vojaĝis al Parizo

Knabin’ el Varsovi’.

Vojaĝis mi kun ŝi.

Obsino de l’ knabino

Jam ĉe la pola limo

Forlasis dece ŝin.

Ni ridis ĝis Berlin.

Dumvoje, ho tre ĝoje,

Ŝvitadis mi plurfoje

Sub ŝarĝo de l’ valiz’

Helpante ĝis Pariz’

Kaj tie tradicie

Ŝi dankis min gracie:

Ĉarmulo estis vi,

Ĉar – mulo estis vi.

(Julio Baghy)

cxar nun ni vidas per spegulo, malhele; sed tiam okulon cxe okulo; nun mi konas lauxparte; sed tiam mi konos tiel same, kiel ankaux mi estas konita.

Hungaruja Esperantista Komploto
de la Konsidere Progresantoj

(HEKKP)

 

Joyce - Epokspirito

Antaŭ tagoj mi metadis en la breto, kaj tie, la pleje sube en miajn manojn ektrovis dikan, gravan volumon. Mi rigardas la sian kovrilon, kun ĉevalaj tipoj ĝi floras: Ulysses. Fama-misfama sia enueco de James Joyce.

Mi memoris, kvazaŭ 15 jare mi provis perforti mian naskiĝintan bonguston, kaj mi komencis tion legi: senespere. Nu, mi diras, antaŭjare certe mi ne estis devante leviĝinta, mi faras jam reefoje eksperimenton. Post la unua horo mi rezignis. Nur unu vorto decas al tio: neĝuebla.

Kiel mi sidis tie kun torturinta mieno, en miaj manojn kun bestaĉa-malfacila libro, mi cerbumadis sur tio, ke en tio estas nur fajrero de vitaleco, en tio estas unu minimuma vivoforto, tiun certaj rondoj plensimple oni ne cedas al aero ricevi. Kiel kun sana prudento neniu pensus serioze, ke tiu la kreteneco, kiun tia la Joyce nomiĝa malfeliĉa animokriplulo per multjardeka laboro kunskribaĉadis, tio same al iu ĝi plaĉas. Ridaĉo. Pri tio same Antal Szerb [1] tion skibis – pri kiu ekde Dezső Szabó [2] ni scias: „Tiome oni estas sperta, kiel Antal Szerb pri la literaturo” –, ke simple estas blofo.

Kaj intere mi sidis tie, kaj kun langvora mano mi prenis la tian dikan volumon – mirimarkas, la medioprotektuloj vere protestus, ke por tiaj oni ne disipu tiom arbojn –, mi pri tio pensis, ke en la pasinta jarcento sur la kampo de la sociaj interrilatoj ju plu antaŭenrompas la anormaleco – emancipiĝo, progreso, ktp. –, des pli multan spacon konkeris pri la abnegacio, pri suferego, pri memkapitulaco instignanta misfaraĵo.
Kaj kompletaj generacioj kredis, ke Sartre, camus, Joyce, Salinger estas kulmino de la arto. Ĉu en manojn prenis iu nuntempe la Vizitanto-n de Konrád? Ĉu tiu estas legebla same laŭ iu? Ĉu aŭ Produktada romando de Esterházy? [3] Ĉu iu kuraĝas prononci ekstere mi, ke nek heleron ĝi valoras? Ĉu ĝeme-gluta, laiga, fienuada manierismo-konglomerato? Ĉu same en manon preni ĝi estas tempodisipo? Ĉu kaj Imre Kertesz? Spritaĵo!

Iu kuraĝu prononci, ke la reĝo estas nuda! Poste tiel mi sidis tie, kaj mi vidis langvore antaŭen mi, on ensaltis, mia patrino nelge plendigis, en la tenejo baskulas la ŝua ŝranketo, ĉar elrompis ĝia piedo. Nu, mi diras, mi transportos al ŝi, ŝi estu apogi per tio.



Ádám, Pozsonyi

El „Demokrata” semajnoĵurnalo – 2005. 26.

 cxar nun ni vidas per spegulo, malhele; sed tiam okulon cxe okulo; nun mi konas lauxparte; sed tiam mi konos tiel same, kiel ankaux mi estas konita.

Tradukis: 

Hungaruja Esperantista Komploto
de la Konsiderej Progresantoj

(HEKKP)

 Notoj de tradukisto:

[1] Antal, Szerb (1901-1945) – troaaminta, laŭ mediato troaaludinta hungaria literaturisto
[2] Dezső, Szabó (1879-1945) – difinata hungara aŭtoro, kritikisto, publicisto. Post la mondmilito 2-a pri li ne eblis paroli, ĉar oni nomis lin faŝiston, nazion. Sed li ne estis nek tiu nek alia.
[3] Sinonimo de la nelegebla romano. (’Produktada romano’ de Péter, Esterházy)

Bilda aforismo pri la demokratio (Sándor Márai)

En mondo, kie misinterpretinta ideo de la „demokratio” rajtigas la infanon, ke kredu sin egalrajta kun la gepatroj, la lernanton, ke samranga kredu sin kun instruisto kaj la fuŝiston, ke estu samnivela kun fakulo kaj kun talento: tia etoso alformiĝas de la malbona maniero, la maldeca kaj malmodesta karierismo, en tio fakte malfacila estas vivi kaj same ne estas sendanĝera.

cxar nun ni vidas per spegulo, malhele; sed tiam okulon cxe okulo; nun mi konas lauxparte; sed tiam mi konos tiel same, kiel ankaux mi estas konita.

Tradukis:

Hungaruja Esperantista Komploto
de la Konsiderej Progresantoj

(HEKKP)

Vi ne skribu! – Epokspirito

Kiam same la ’Árpád Thiéry’-ojn [1] mi malsuprenpartis en la rubujon, ĝemete mi malsupensidis en mian brakseĝon, apud mian komodon, en societon de mia kara bona porcelana blankaurso. Provizore mi rigardadis, mi glatumais ĝiajn konveksaĵojn, mi prenis en la miajn manojn la apude kuŝadantan kronotalleron de Francisko I-a [2], mi enfoliumis en du voluman ’Hejmaj misteroj’ titola laboraĵon de Lajos Kuthy [3], kaj laŭ finakordo de ceremonio mi metis respektplenan ekrigardon sur I-a mondmilitan ferkrucon de mia avo. Tia liturgio regule refreŝiĝas min, kaj kun energio plenigas, se malgrande mi laciĝas en la batalo kontraŭ la progreso kaj modernismo.

Mi sidadis, spekulativis, kiam subite ĝi ensaltis, ke ekzistas kelkaj same ’András Tabák’ [4] en la profundo de la ŝranko, inter la por lavtuko por plano intencintaj eluzintaj tolaĵoj. ’Tabák’ kaj ’Thiéry’ tiel trafis en mia posedaĵo – nur ke same ĉe la NBH [5] pliamleksiĝu mia akto, sed eblas, ili pli bone memoras pri tio –, ke en ’90, ĉirkaŭ la metodoŝanĝo, kiam ankoraŭ mi estis junulo, entuziasma kaj petolema, kaj pri la tiaj nocioj, ol homaro, mi ne manosvingis kun amara moko, en finvendo de publica biblioteko mi aĉetis po du forintoj por peco. Nun senkoste mi liberiĝis de ili, for la ok forintoj, kiun se mi investus… Sed ni lasu tion!

Kiam same ’Tabák’ trafis sur sian lokon, kuŝade sur la kanapo mi cerbumadis pri tio, ke neniu skibis belprozon ĝis dudekkvin jarojne estus perdo. Dum ’Kádár’ ĉu kiom aŭtoroj – Béla Illés [6], Mihály Földes [7], Zoltán Héra [8] similuloj – malŝparis la paperon, elvenis dudek siaj volomoj – superflue.

– Ĉu por kio skribis tiuj? – mi koleretigis mem. – Ĉu ili ne vidas, ke plimulton de la libroj estis superflua ĵeti sur peperon? La esencon multmill jare skribis, en la pasinta cent jaroj apenaŭ oni aldonis, nur tiom okazis, ke oni atingigis al la sulta amaso, kiu ne kapablis kun tio kion fari, kaj nun ĉiu idiotulo sentas alogi al si la rajton, ke same li produktu ankoraŭ unu superfluan aĉaĵon, kion poste unuoble oni ĵetos en la rubujon. Ĉu por tio?

Mi ekmemoras, je printempo mi planas la mia plej novan volumon, kie same pri tia temaro riĉe mi pretere mencios. Ĉu bonvolu: Ĉu ke kio estas? Ja bonvulu, la escepto fortogas la regulon.

Ádám Pozsonyi

El „Demokrata” semajnoĵurnalo – 2009. 3.

 cxar nun ni vidas per spegulo, malhele; sed tiam okulon cxe okulo; nun mi konas lauxparte; sed tiam mi konos tiel same, kiel ankaux mi estas konita.

Tradukis:

Hungaruja Esperantista Komploto
de la Konsiderej Progresantoj

(HEKKP)

Notoj de tradukisto:
[1] Thiéry Árpád (1928) – laŭ stato apoginta, sistemon apoganta komunista aŭtoreto, fiverkisto
[2] Francisko I-a (1768-1835) – hungara reĝo kaj aŭstra imperiestro
[3] Kuthy Lajos (1813-1864) – eminentega, laŭ komunistoj forgesitiginta romano-, kaj dramverkisto, ano de la Hungara Scienca Akademio kaj membro de la Societo ’Kisfaludy’
[4] Tabák András (1938) – neleginta, nelegenda, nelegebla sistemo-favorato verkisto.
[5] NBH – Nacia Sukereca Ofico – hungara sekreta servo en tempo de skribo de la gloso.
[6] Illés Béla (1895-1974) – kun la okupantaj sovetaj bandoj sur Hungarujom alnenita komunista forgesebla verkisto
[7] Földes Mihály (1905-1984) – Vi vidu kiel supere
[8] Héra Zoltán (1929-1987) – Vi vidu kiel supere, sed li estis multe premiinta poeto

Afero de Günter Grass kun la lekaĵo

Günter Grass (1927) ĝis tio estis favorato de liberala kulturodiktaturo. Ne estas pri tion kiun miri, ja per ano de socialdemokrata partio kaj per paroloskribisto de Willy Brandt iama kancelaro li distingis sin. Se nur li skribaĉadis ion, se tiel dire sur dorson de aĉetanta slipo, tuj ektentis la hosaniĝanta ĥoro, kaj fluis la rekono

Pro tio en 1990 li ricevis same literaturan Nobel-premion – tio estas pro lia „adekvata” politikokorekta sinteno.
Pro tio ekzumis nun la maldekstra-liberala amasaĉo, kiam vidiĝis en la ’Süddeutsche Zeitung’ la lia „Tiun devas elparoli” titola
poemo.

Ĉar „la bona lekaĵo relekas”.

Kja le ĝisa heroo de maldekstro tuj estos kulpa. Kaj nenidinastiuloj deantisemitigas. (Eble la plej bela estas opinio de Mathias Döfner, de la estro de Axel Springer, kiu en la sia primitivismo tion vortigis, ke versaĵo de Grass „en moraliĝema tono” preleginta „politike korekta anisemitismo”.

Kaj oni „malkaŝiĝas”, ke kiu kritikas Israelon, tiu estas samsence antisemitulo (sed ne Israelo-kritikulo) kaj kiu tion faras, tiu certe estis membro de ’Waffen SS' (tiu havas ankoraŭ ekster li kelkajn centmil membrojn).

Estis en la tempo de Monarĥio unu spritaĵofiguro: Maŭĉjo. Unu imperio ridis pri li, ke al Maŭĉjo pri ĉio „tiu”enmemoriĝas. Kiel estas kun tio a niaj hodaŭaj antisemitigaduloj – pri ĉio nur „tiu” enmemoriĝas.

Estis antaŭe unu socialista – por humuro – destininta apologo „Pri la siaj ororeguloj de la prosperiĝo”. Ĉi tion Grass certe ne konis – tiel nun mi dividas same kun li, estu lernus same la okcidentuloj.

1) Vi ne pensadu!
2) Se vi pensadas – vi ne priskribu!
3) Se vi priskribas – vi ne subskribu!
4) Se vi subskribas – vi ne miru!

Bonvenon S-ro Grass en la Matrico!

(Traduko de poemo estas daŭrigota)

cxar nun ni vidas per spegulo, malhele; sed tiam okulon cxe okulo; nun mi konas lauxparte; sed tiam mi konos tiel same, kiel ankaux mi estas konita.

Skribis: Per Spegulo

Hungaruja Esperantista Komploto
de la Konsiderej Progresantoj

(HEKKP)

Ĉe la Danubo – 2-a skribleciono

Analizo de statuo de Attila József
Ĵanet Ĵaboto 8/b. klaso

La poeto havas tre malgajan vizaĝon, ĉar same li ne vidas Danubon, kun rigardo al, ke li sufiĉe malproksine sidis de tio. (Apud la granda poemoskribisto maldekstre la tramo trafikas, dekstre la parlamento ekzistas.) Mi tiel vidas, ke li tre malserene rigardas la piedpremintan greson. Sed estus, ke plie moroza aŭ malmilda estas lia mieno, aliparte ĝi estas terure maldika, tio bone montras, ke li kioman malsatis. La artisto bele sciis esprimi kun tia la malgraseco, ke la poeto multe mizeradis. En la granda malsateco ankoraŭ la liaj brakoj same plilongiĝis, laŭ mi se li stariĝus, la liaj brakoj atingus ĝis liajn genuojn (la mia panjo tion diras, ke de povrulo tiaj estis siaj membroj kiel orangutango). La poeto estis tiel povra, ke ankoraŭ la sian pantalonon same kiel devis pruntepeti, kio el tio estas vidanta, ke tio estas tre mallonga sur lin.

La skulptisto la poeton en tia pozo bildigas, kiam li sidis sur plej suba ŝtono de la bordo, kaj li rigardas, kiel melonŝelo naĝas[1]. Mi tiel pensas, ke estus bildigi same tion, kiel la panjo de poeto etendadas la tolaĵon mute[2], aŭ tion lignaron hakitan[3], kio sur monto kaj dorso reciproke[4] ekzistas. (Laŭ mia panjo, ne povas ĉion kiel bele muldi en statuon, ĉar ankaŭ estas bona, ke oni ne faris:

La materio marŝas jen feliĉe
tra tuneloj de intensoj svarmaj,
la skorion revivigas riĉe
bolaj putoj de la renoj varmaj.[5])

Cetere la poeto la sian ĉapelon tenas en sia mano, tiel la lia nura kapo estas tiel, kiel de Petőfi.[6]

José Armando PORPANEK[7]

El „Gondola” hejmpaĝo – 25-a Novembro 2011.

Cxar nun ni vidas per spegulo, malhele; sed tiam okulon cxe okulo; nun mi konas lauxparte; sed tiam mi konos tiel same, kiel ankaux mi estas konita.

Tradukis:

Hungaruja Esperantista Komploto
de la Konsiderej Progresantoj

(HEKKP)

Notoj de tradukisto:
[1] trasoneco: Ĉe Danubo (A Dunánál) -1936 - trad: Kálmán, Kalocsay
[2] trasoneco: Panjo (Mama) - 1934 - trad: Julio, Varga
[3] trasoneco: Konsciado (Eszmélet) [IV] - 1934 - trad: Péter András, Rados
[4] trasoneco: El „Analizo de Attila József” de Ottó Orbán - 2005
[5] trasoneco: Odo (Óda) [4] - 1933 - trad: Imre, Szabó
[6] Hungara poeto – Sándor, Petőfi (1823-1849)
[7] Laŭ tradukisto ĉi tia namo estas karikaturo, ĉar tia hungara nomo ne ekzistas, sed la pseŭdonimo mokas lian hungarian kutimon, ke iuj (precipe la ciganoj) prefere donas al siaj infantoj sapooperajn nomojn. Porpanek – slava aŭdiĝanta, parolanta, famila nomo
 

Legendoj (aŭ ĉu ekzistas Esterházy-leganto)

La vivo de tio estas bela, ke oni ekzistas legendoj. En seriozaj lokoj, kiel ekzemple la Hungara Imperio tiaj legendoj vivis, kiel la fama falsa-Petőfi [i], kiu post la kapitulaco vagadis sur la ebeno, kaj el senkosta nutrado ĉe la poemon kaj patrion amantajn popoloj, aŭ Boris [ii], la tronpostulantulo, kiu de sia knabo de nia reĝo Kalomano [iii] li konfesis mem, kaj ĉi-rilate li detruis la finejojn, sed mi mencius ajne reĝido Ĉaba [iv], kiun la sikuloj same depost atendas tie sur la orienta limregiono.

(En la malgrandetaj landoj jes ja nur ĉi tiaj legendoj vivas, kiel la loknesa [v] monstro, la sieĝo de la Vintra palaco, aŭ h…., hej nun preskaŭ mi diris ion)

Surskribo de la tabulo:
„Ni ne petas el la kulturo-malpuraĵo”

Legendo de la hodiaŭa hungara realo estas la t.n. leganto-Esterházy.

Kun mia kolego Zsolt UNGVÁRY [vi] ni alveturis ĝuste pri la premilo-rondatablo de EMI-kampadejo [vii] al hejmen, kaj tiam ni senkusiĝis sin en la sufokejo, iu el ni levis: „Ĉu jam vi legis Esterházy-n? [viii] Ĉu vi povis fine legis? Ĉu propre vi renkontiĝis iam kun tia homo, kiu la Esterházy-n vere legas?” Kaj ni devis konsterniĝi, ke ne estas. Mi komencis du librojn, Zsolt stagnis ĉe unu, sed nek li, nek mi, ni ne renkontiĝis ankoraŭ kun vivanta vianda-sanga koncernulo, kiu fakte legus, legus fine, kaj ankoraŭ same oni ĝuus. Praktike lin neniu amas. (Estus bona se ĉi tion la sekvonta kulturo-funkcioloj de FIDESZ-kondukilo [ix] same kredus, komprenus, kaptus cerbe, kaj poste ne saman la dek kurigitajn idiotulojn same ili favorigus, kiel ili agis tion inter 1998 kaj 2002. 

„La leganto, kiu amas Esterházy-n” resp. „La leganto, kiu legas Esterházy-n” Ili estas ne pruvitaj, enigmaj persunuloj, ekzisto de kiu estas malcerta.

Oni diras tion, ke oni kelkfoje ekaperas en librosemajno, en libropalaco, oni prenas unu volumon, ĉar oni laŭdas, oni entreprenas, poste ĉe la kvina paĝo oni oscedas. Kaj oni kulpigas sin. Ĉar oni ne kredas, ke ĝi estas vere merdo, kaj ne li estas la stultulo. Sed mi erarus, mi petas la leganton riparu min. Ni serĉu la Leganton, tiu legas Esterházy-n. Sur mian adreson - pozsonyiadam@freemail.hu - mi atendas la aliĝulojn, tiuj legas, ĝuas, aŭ jam ili vidis unu veran, vivantan, viglan Esterházy-leganton. Laŭ donaco unu „Fuharosok” [x] volumo (oferteco de ZS.U.) estos lotumita.

Ádám POZSONYI

(12-n Julio 2010.)

Cxar nun ni vidas per spegulo, malhele; sed tiam okulon cxe okulo; nun mi konas lauxparte; sed tiam mi konos tiel same, kiel ankaux mi estas konita.

Tradukis:

Hungaruja Esperantista Komploto
de la Konsiderej Progresantoj

(HEKKP)

Notoj de tradukisto:

[i] Sándor (Aleksandro) PETŐFI, (1822-1849) unu el la plej grandaj hungaraj poetoj.
[ii] BORIS (laŭ alioj: Boriĉ) nask: 1113 aŭ 1114, mort: ĉ. 1154. Lia patrino estis: Eufemia, la knabino de la kieva grandprinco. Ŝi estis la dua edzino de Kalomano la Libra hungara reĝo, de kiu lia edzo pro ŝia adulto disiĝis. Reĝo Kalomano neniam ne rekonis lin laŭ lia knabo. Sur tri sekvantan hungaran reĝon same atakis malsukcese kun armilo.
[iii] Kalomano 1-a (I. KÁLMÁN) Árpád-doma, hungara reĝo (sia dua nomo: Libra Kalomano) nask: ĉ 1074, mort: 1116, reg: de 1095. De 1102 li estis same reĝo de Kroatuja. Apreca, estimata, granda, hungara monarĥo li estis.
[iv] Ĉaba (Csaba) legenda knabo de Attila huna granda-reĝo. Post morto de sia patro, li kun sia trupo iris sur orienton. Laŭ legendo, se por hungaruloj devas helpo, li revenis sur la Stelo-vojstreko, sur la Lakta Vojo.
[v] Loch Ness – urbo en Granda Britanio
[vi] Zsolt UNGVÁRY (1968) hungara aŭtoro, pibliculo.
[vii] EMI (Egyesült Magyar Ifjúság) Unuiĝinta Hungara Junularo – hungara juna organizaĵo
[viii] Péter ESTERHÁZY – (1950) hungara transdorlotinta, liberala-, socialista, al intelekta nomuminta aŭtoro, deklasiginta ido de malnova hungara duka familio
[ix] FIDESZ – hungara meza-, meza-dekstra flanka politika partio, en alianco kun la Kristana-Demokrata Popolpartio (KDNP). Unue ĝi estis en la kondukilo: 1998-2002. Ĝia estro estas Viktor ORBÁN
[x] FUHAROSOK - titolo de unue en 1983 estis aperita nelegebla libro. Laŭ sia difino estas „romano”, sed la ĝia ĝenro estas nedefinebla. La titolo estas netradukeblinta. Elŝtraŭbeco de la hungara vorto „Frajtantuloj”

Ek, ni batalu! - Epokspirito

La plej nova kreitaĵo de la Majstro
„Panoptikumo de la blazonaj ekvirbovoj”

La starigon de la kulturpolicon mi jam malnovtempe fervoriĝas, sed bedaŭrinde nek mi, nek miaj adeptoj ne alvenis en tia pozicio, ke ili validon estus haviginta por tio praktika kaj komunulitan inicion.

Diru ni malkaŝe, la hungara intelekta vivo estas sub fremdula direktado jam malnovtempe, sed tiel la resta hungara penso, ankoraŭ en la plej obskuraj jaroj de la XX-a centono nek estis sarke el la publicpenco, kiel en niaj tagoj. Ĉar nia politika kaj spirita vivo estas ksena, tiel devi ni faras, ol heroaj preuloj en la limfortresaj bataloj aŭ ol la tempe trianona landamputo:

Formu malgrandajn hejmfaritajn komandjn. En tri-kvar kapa grupo ni trakombu la bibliotekojn, kaj ni ŝteladu, poste neniigu ulcernodon de la maldekstra-liberala patrioperfidon kaj misguston. Se la ekkontrabandon ne solvus, ŝiru ni en la folion, kunskirbaĉu tion, faru ni por netaŭgo de intelekta toksecado de malpuraĝojn de furiga neniesdinastioj, tion nia patrujperfidanta medion laŭ ĉio nivelo propagandas.

Ne malestimu la tion ĉi penson. La sorto de la mondo sur la spirita ebeno desidos, kaj ne estas egale, ke – unufoje redukta etata – nia juneco ĉu per tio venenas sian etoson. Kion oni transdonos por la posta (naskiĝota) genercio.

„Ŝpíró ekzemo estas, Konrád anatemo estas, pro Nádaŝ tuj mi vomas!” Tio ĉi ekiranto de estu kreota, malgranda liberatrupo, tiuj ekiros en heroa, sankta batalo, por la purigo de la hungaruja spirita vito. Ne ni estu moralaj malhelpoj. Tio ĉi estas nia murdintoj, kaj la ilian venenon eksludu el nia organizo.

Se jam la „hungara” kondukilo, la „hungaraj” aŭtoraliancoj, la socio de la „hungaraj” librodistribuoj tion ĉi ne fari. Marĝene ili ankaŭ elŝaltas nin, nur kun pleje grande fono, pleje kanaljo kaj denovee nur ne kaŝe,

La celo estas tiu, se hungara homo ekvidas unu Eszterházy- aŭ Bacher-volumon, el sia enĝo vekiĝe ankaŭ palpebrumu pri la balaaĵujo, kaj kun duone engluiĝe okuloj, eventule subpreme unuan oscendon same oni faru unuan granadarkan ĵetegan movon faru.

Ek batalu miaj amikoj, ek batalu, ek sankta luktado!

Adamo Poĵonji (Pozsonyi Ádám) - el la 43-a numero de la Demokrata titole hungara gazeto el la 2009-a jaro




Tradukis: Hungaruja Esperantista Konploto de la Konsiderej Progresantoj (HEKKP)

 

Tempo fluas

Pardonu min, miaj Sinjorinoj kaj Sinjoroj, mi planis unuan surprizon, sed malŝercis min la kompjuterteĥniko. Ĉio miaj tradukoj forflugis – kiel la ŝipo en la vento – ĉioj kvara ĉapitoj.

Pardonema mi donacas por ĉiu du miajn saliko-poemojn.

Lerne el tio ĉi – post tio ĉi – se mi ĝisfaros nove la unuan ĉapiton, mi ne atendos, sed mi publikos tion – per helpo de la Dio.

Saliko-poemo (1)

Mi estus eblinta
Reĝo aŭ stratulino
Sed mi ne estis…
Ne por tio ĉar
En "Segedo"
L’universiteto forkonsilis.  
Nek ĝi dungis min

Saliko-poemo (2) 

La Lokusto mortis
Oni enterigis lin
Portis urtigon sur lian tombon oni

Hungaruja Esperantista Komploto
de la Konsiderej Progresantoj

(HEKKP)