Ili akvadiĝas

Bonvolu, mi malnovtempe diras, ke la progreso por neviveblon faras la homon. Jam mi same ne scias, kiam mi diris unue, sed certe pli malnovtempe, kiel kiun la Estimata Leganto supozas. Ega antaŭe, nu.

Nun, kiam ĉi tie estas printempo, oni aperis unuaj ekzempleroj de fanfaronoj pri siaj miksrasaj estoj. Ja, miksrasuloj ĉiam estis, sed la senprogresaj socioj hontis la tian, kaj oni klopodis fortukigi. Oni punis, enŝlosis, forpelis, tiel kiun devas, sed la homo de hodiaŭa aĝo montradas. Oni fanfaronas.

Ĉiam konsterniĝe mi almiras egziston de la akvobotela generacio. Nepre same Vi vidis. Ili sida en la buso, kaj spasme ili alkorĉas sin al platobotelo, kiu – en pli bona afero – enhavas akvon. (En pli malbona afero koloran tokson.) Ja, kaj kompreneble mineralakvon.

De tiuj kun akvo kuregantadaj homoj mi fobias. Perturbas min siaj ekzisto. Ili sidas kaj premadas unu duonan litran botelon. Ene akvo. Mineralakvo. Senbobela. Ili ne kuraĝas ekiri sene. En mia infanoaĝo, se mi estis soifa, mi ekatendis dume mi hejmen alveturas, aŭ tie estos la prema puto. Same en la urbo estis. Sed ili ne startas sen akvo. Ili teruras, ke ili estos soife morti.

En mia ses jara aĝo mi somerumas sur provinco. Laŭ vesperoj mia onklino melkis la bovinojn, ŝi deprenis la kremon, kaj elportis la vendoplacon. Sed tiuj pene portis la senbobelan mineralakvon, ĉar estus, ke same tridek minutojn devas pasigi sen trinko.

Butelo kun suĉŝalmo, tio estas Ĉimborazo

Alia hodiaŭa aŭtenta miksrasa-atestilo estas la kubuta-, braka- kaj gamba-defendilo. Kaj ja la ŝirmokasko. En mia infanaĝo plurfoje mi falis kun ciklo. Ĉu vi scias, kiun mi faris? Mi stariĝis. Kaj se mia pantalono disŝiriĝis, mia patro frapis unu survangon. Sed ĉi tiujn la siaj patroj ne frapadas, verŝajne same li ne kuraĝas. Eble pro ŝirmokasko same jam li ne povus.

La mia patro ankoraŭ tiun estus diris, ke kiu por akvo monojn donas, kvankam tiu estas en la krano, tiu estas frenezulo. Li estis porciuma homo. Ĉiam li rezervis la draterojn. „Ĝi estas bona, ke ekzistas.” Kiam li mortis. mi ne sciis kion fari kun amasamasaj ŝnoretoj. Sed li hontus mem, se tridek minutojn li ne elteneblus sen akvo. Kiam li ekapis el kaptiteco, ĝis tagoj le ne trinkis neniun. Eble pro tiu le restis en vivo.


Ádám, Pozsonyi

El sia hejmpaĝo de la Majstro – 29-an Marta 2012.

cxar nun ni vidas per spegulo, malhele; sed tiam okulon cxe okulo; nun mi konas lauxparte; sed tiam mi konos tiel same, kiel ankaux mi estas konita.

Tradukis:

Hungaruja Esperantista Komploto
de la Konsiderej Progresantoj

(HEKKP)

Nur ĉi tiom

Viro ĉiam kun konsterniĝa mirego palpebrumas, ke li intervidiĝas kun la kutimoj de la virinoj. En la banoĉambro estas ok specaj duŝoĝelo – unu blua, du flavaj, rozkolora, blanka, ruĝa, verda, kaj ia nedefinebla – kvankam estus sufiĉa unu peco sapo. Averaĝa masklulo same ne tenas plurajn, maks. ankoraŭ uni alian tipon, plus vangoalkoholo, poste ’bonan tagon’! Se oni ne tiel estas, tie la seksa identeco estas treege duba.

Sed ĉi tio estas nur unu disfrotaĵo el senfino de la objektoj, kaj el la al tioj ligiĝeblantaj fetiĉosistemoj, kun tio la moderna homo ĉirkaŭbastionas mem.

La nia plej multaj objektoj estas superflua. Unufoje unu mia eksa samklasano prenis min por frenezulo, ĉar kun mia telefono sole telefoni estus. „Ĉu ne estas ardanta kun tio ĉi iradi?” li esploris scivole, kaj li gapis al mia vango. „Ĉu antaŭ kiu?” mi konsterniĝis malantŭe laŭ respondo. Ni ambaŭ saman pensis pri la alio.

Sed fakte pri la krizo mi volis paroli, pri la depresio, kio rajdas sur nia kolo. Tion tre certe ne povas sin transsavi. Nu, la mia propono estus la suba: la hungara nacio – pli ekzakte la loĝantaro de Trunkita-Hungario prenas sur sin la postan: ĝis du jaroj ne estas plasmaĵo, saĝa telefono, interreto, ’wellness’, duŝoĝelo, RTL-klub, ananaso, holanda bolbo, ’lego’, ’hamgurger’-o, ’playboy’-o kaj Co-Do. Fekunda tero estas. Tritiko estas. Porko estas. Bovino estas. Pomo, cepo, kokido, lardo kaj vino. Ni nenion enportas. Ni tion manĝas kio ĉi tie produktiĝas. De tagmezo ĝis ses ne estas kurento. Sinjoro parlamentano kun trajno iras aŭ sur ĉevalo. Monhelpo nenio estas. Al deviuloj, al parazitoj nek unu heleron. Se oni komencas rabi, malliberejo. Se oni daŭrigas, ŝnuro. Al la kiu konas kiomajn jarojn insultaĵojn supren ruktantojn estas mansvingo, kaj rideto, kompensaĵo nature nenio.

Nur du jaroj devus, du mallongaj jaroj, kaj ĉia ŝuldo malaperus, ne parole pri tio, ke la nacio kaj materie, kaj morale estus pli sana. Nova, fiera kaj forta, en la sekvonton optimisme vidanta nacio enŝovus en la kontaktoskatolo la aliĝaĵon en la fino de la dua jaroj – se propre oni enŝovus!

Mi havas fortajn skeptinkojn pri tio, ke ĉu tion ĉi prenus sur sin por la konsomanto stultiginta popolo, sed vi kredu min, ĝi estus nur tiom ĉi. Nur ĉi tiom.

Ádám POZSONYI

El la hejmpaĝo de la aŭtoro

Cxar nun ni vidas per spegulo, malhele; sed tiam okulon cxe okulo; nun mi konas lauxparte; sed tiam mi konos tiel same, kiel ankaux mi estas konita.

Tradukis:

Hungaruja Esperantista Komploto
de la Konsiderej Progresantoj

(HEKKP)