La tomboŝtono (detalo)

[Monologo de Boris la bulgara skulptisto]

„...
    - Ĉu vi konas, mi estis malriĉa knabo, kaj je mia infanaĝo mia patrino dungigis min al la komunumo por porkaristo. Vi nun ridas, sed antaŭ la porkoj ĉiu levus sian ĉapelon. Ĉu vi scias kiaj bonintencaj, honestaj animaloj estas tiuj? Dum tri jaroj mi eliris kun ili paŝtejon, de printempo ĝis aŭtuno. Mi ekkinis ilin. Fidelaj, honestaj. Ĉu vi komprenas? Ili amis min! Sed mi ankaŭ ne estis porko, nur homo…

    Li glutis ete, kaj ĝis unu momento li gapis antaŭen sin sur la plankon. Poste li daŭrigis:

    - Iuaŭtune oni suprensendis min glanigadi supren sur la montojn. Tiam okazis, ke lupoj komencis evitadi la porkaron. Estis unu inter la min komisiintaj bestoj, kiu ĉiam aparte iris kompare kun aliaj. Skabia, maldika malgranda porkinieto. La alioj ne toleris ĝin inter ili, ĉar ĝi suben malpuraĵiĝis en sia kuŝado. Ĉar la porko estas tre pura besto, ĉu vi konas, tiu forpelis de mem la tian. Tio ĉi porkineto estas la hontaĵo de la porkaro. Kaj ĝuste sur tion ĉi atakis la lupoj.

    - Matene okazis, apenaŭ iam post tagiĝo. Ĵus elpelis la bestojn el la gregejo, kaj dormeme mi premis mian dorson al fago, kiam la ŝrikon mi ekaŭdis. La malgranda skabia porkineto ree iome pli fore nazplugis de alioj, kaj tiun ŝtelumis la lupoj. Kvarope ekatakis ĝin samtempe. Sed kiam mi suprenlevis mian kapon pro la krieto, jam ĉiu porku direktiĝas supre la iliajn kapojn, kaj en la sekvonta momento la plena porkaro kungruntetis , kaj kiel ega negra cilindro kuregis sur la lupojn. Nur bildigu al si ducent-iom porkojn, kompakte unu apud alia, per suprenlevinta nazo rapidegi, blove kaj dentklakige! Dum palpebrumeto ili forpelis la lupojn, kaj la malgranda skabia porkineto havas nenion malfeliĉaĵon, krom kelkaj mordo. Sed mi pripensis multan tiutempe pri tio, ke kial ankaŭ protektis la bestaro tiun la unu, kiun alimanire ĝi elpuŝis el mem, kaj kiun poste neniam reakceptis. Sur nur nun mi eltrovis: pro tio ĉar tiu estis ankaŭ porko.

    - Nu, vi vidas, pro tio mi ŝatus esti porko. Ĉar mi envias de la porloj la solidarecon, kiu mankas el la mia homa bestaro. Ni doktrinojn diskonigas, kaj sloganojn amasigas sur pasvortojn, sed dume ĉiu nur pri mem okupiĝas, ne sian etfingron ekmovus por alio. Se tiam, tie en la arbaro, la mia porkaro ankaŭ tiel tenas sin, kiel hodiaŭ la homa socio: sisteme la tutan bestaron manĝegus estinta la lupoj. Kiel ankaŭ la homojn manĝegas sisteme la malbonegeco kaj la egoismo. Unuafoje emle min, Sed poste ankaŭ aliulon. Kaj fine ĉiun. Ĉiun! Ankoraŭ ankaŭ tiujn, kiuj nun min manĝegas tie en la kontoroj! …”

WASS, Albert

cxar nun ni vidas per spegulo, malhele; sed tiam okulon cxe okulo; nun mi konas lauxparte; sed tiam mi konos tiel same, kiel ankaux mi estas konita.

Tradukis:

Hungaruja Esperantista Komploto
de la Konsidere Progresantoj

(HEKKP)

Jen prenu, la nenio! - Ĉu vi konas la fabulon, pri tiu knabo kiu lupon kriis?

Bashir: Oni devus skribi studon pri tio.
Garak: Pri kio?
Bashir: Ki kiu estus ĝia kaŭzo, ke unuj ne estas taŭga fidi neniun, ankoraŭ ne tiam, tiu ĉi estus sia elementa intereso.
Garak: Kial kredas por mi neniu, ne tiam, kiam mi veron diras?
Bashir: Ĉu vi konas la fabulon, pri en tiu knabo kiu lupon kriis?
Garak: Ne.
Bashir: Infana fabelo. Pri eta ŝafistknabo temas, kiu enuiĝas sin, kiam li gardas la ŝafaron, por tio ekkriadas direkte al vilaĝo, ke lupo atakis je la ŝafaro. Ja homoj alrapidegas, sed ja ne estas lupo. Li tiun diras: ĝi forfuris, kaj la vilaĝanoj laŭdi lin por sia vigleco.
Garak: (ridete) Inteligenta knabo! Ĉarma eta fabelo!
Bashir: (daŭrige) Ankoraŭ ĝi ne havas finon. Sekvanta tago ree li faras, kaj ankaŭ je tria tago. Je la kvara tago vere venas la lupo. La knabo el plena sia gorĝo blekas, sed la vilaĝanoj ne venas, kaj la knabo kaj la ŝafaro estis devorinta.
Garak: Ĉi tio sufiĉe estas nigra por infanfabelo, ĉu vi ne pensas?
Bashir: La moralinstuo estas tio, ke kiu ĉiam mensogas, al tiu finekike neniu kredas. Ne tiam, kiam oni diras veron.
Garak: Ĉu vi estas certa Doktoro, ke tio ĉi estas la moralinstruo?
Bashir: Ja certe! Kio alia estus?
Garak: (objektive) Ke neniam ni mensogu dufoje tiun saman.

DS9 3×20 (66) "Improbable Cause"

Cxar nun ni vidas per spegulo malhele sed tiam okulon cxe okulo nun mi konas lauxparte sed tiam mi konos tiel same kiel ankaux mi estas konita

Tradukis:

Hungaruja Esperantista Komploto
de la Konsidere Progresantoj

(HEKKP)

Ĉu nur patrino?

De virino, kiu guste la sian rajtigilon volis renovigi en la departementa ofico, la oficistino demandis, ke ĉu kio estas ŝia okupiĝo? La virino hezitis, ne vere ŝi sciis, kiel ŝi difinu sian laboron.

- Tiel mi komprenas - klarigis la oficistino - ĉu vi havas laboron, aŭ nur…
- Jes ja, ke mi havas laboron - indignis la virino - mi estas patrino.
- La patrineco ne kalkuliĝas kiel okupiĝo, la „familianino” estas la adekvata vorto – akcentis la oficistino.

Ĝis ĉi tioj tagoj mi ne ekmemoris la historio ĝise unufoje en saman situacion mi alvenis en la Urbestra Ofico. La oficisto videble estis unu karierista damo, ekvilibriginta, efika kaj obscedito de tiaj gravaj titoloj, kiej: „Ofica Konfesigisto”aŭ „Urba Registristo”.

- Kio estas via okupiĝo - ŝi demandis.

Ĉu kio instignis pri tio, ke tion ĉi mi demandu, mi ne konas, nur enmergiĝis el mi la vortoj.
- Mi estas scienca kunlaboranto en la kampo de infanevoluado kaj homaj interrilatoj.

La oficistino stuporis, la globkrajono ekstaris en sia mano kaj tiel ŝi vidis pri mi, kiel kiu aŭdas malbone. Mi ripetis malrapide, akcente la gravajn vortojn. Poste admire mi rigardis, kiel mian aserton per negraj blokliteroj, sur la ofican presaĵon ŝi skribis.

- Ĉu mi demandus - komencis la oficistino interesiĝe - ekzakte kion vi faras sur tio kampo?

Mezuratece, sen ĉio eksciteco en mia voĉo, mi aŭdis mem demandi:
- Pluformigantan esplorlaboron mi faras, en laboratorio kaj tereno. (Kutime tiel mi diras: en la domo kaj ekster domo.) Al la mia estro mi laboras (al la Sinjoro unuavice, poste al la plena familio), jam mi akiris kvar rekonojn (ĉiu estas knabinoj). Kompreneble tio ĉi laboro estas unu el la plej vokiĝinta sur la mondo (ĉu volas iu kontraŭdiri?), kaj ofte ĉiutage 14 horojn mi laboras (la 24 estas pli procime al la realo). Sed la mia laboro pli multajn defiojn rezervas, kiel la plej multa meznombra kariero kaj la rekono estas pli multe kontentiga, kiel nure la mono.

La ofocostino per daŭre kreskanta honoro kompletiĝis mian presaĵon, ŝi ekstaris kaj persone akompanis al la pordo.

Kiel mi surveturis sur nian algaraĝejon, enpensiĝe en mia admirinda nova kariero, kuris kontaraŭ min la miaj laboratorio-asistantinoj. Ili havas 13, 7 kaj 3 jarojn. De sur la etaĝo mi audis novan eksperimentan modelon de nia infanevoluada programo (6 monatajn havanta bebo), kiel unu novan voĉŝablonon ŝi testis. Mi tiel sentis, mi plagis sur burokrataĵon! Mi tiel ŝajnas antaŭ ili, kiel kiu estas multe pli moŝta kaj pl nemalhavebla por la homaro, kiel la alia „nur patrino”.

(nekonatulo el la reto)

cxar nun ni vidas per spegulo, malhele; sed tiam okulon cxe okulo; nun mi konas lauxparte; sed tiam mi konos tiel same, kiel ankaux mi estas konita.

Tradukis el hungarlingvo:

Hungaruja Esperantista Komploto
de la Konsidere Progresantoj

(HEKKP)