Ildiko ne estas!

Karikaturo - Lendvai, kiel bazlerneja instruistino

Mi neas Ildikon LENDVAI-n. Laŭ mi ŝi ne estas. Nek ŝi ne estis. Ŝia ekzisteco nek ne okazis. Mi simple ne kredas ŝin. Mi ne kredas, ke ŝi estas, ke ĉi tie kaj nun, kaj ŝi estas tia, kia. Ildiko LENDVAI estas unu absurdeco. Mi ripetas, mi ne kredas en ŝi.

Mi rakontas, kiel oni okazis. Ĝuste mi vidis en la televido la „Tiriĝeco de la viranosoj” titolan ekscitan filmon – bovo estas kiu kun politika doneco-riceveco venenas siajn tagojn – kiam hazarde malbonan butonon mi premis sur la teleŝaltilo. Subite Ildiko LENDVAI – ekzisto de kiu estas unu fabelo, unu fikcio, laŭ mi ŝin nur tiel oni divenis – okulfrapis en la ekrano, kaj ŝi fajfiaĉadis. Kiel ŝi kutimas. Tiel do en la fabeloj, ĉar kiel mi diris, ŝi laŭ mi ne estas.

Ŝi parolis pri ia negado. Tio ĉi la fama, fabeleca cenzoro. Kaj, ke devus puni. Tiel do, la neadon. Vane, al tio ŝi komprenas. En 1981 ankaŭ ŝi malpermesis la negadon, en urbo Tata, en la unua konferenco de sindikato de la popularmuzikistoj. Ŝi malpermis, kaj reprezaliojn ŝi lokis en la ŝancon, se iuj aŭdacus dubi. Jam same mi ne scias en kio, sed ne tio ĉi estas la esenco. La esenco estas la negeco kaj la malpermeco. La alio tio estas sole fabelo. Alie mi havas la protokolo, mi povus montri, oni publikigis en dumil ekzempleroj.

Jes ja normala homo – tiel do kiu vivas en la realo, en la pulseco de la vivo, kaj ne en ia abstrakta realo, en iaj deliraj fabeloj, en skribotablaj kromaj utopioj, en pasvortoj kaj psikozoj – neadon de io, respektive reprezalio de ekzistadon de ia negado oni ne tie reagas, ke se ion estas malpermesita nei, tiam ni neu same unuan alian ian neon. Ne, al normala homo la malpermeso de negado piki la sian okulon. Oni kontaŭ unu stulteco ne alion starigas kontraŭe. Oni ne kun frenezeco kuracas la frenezecon. One ne en la areo de flankenglito oni volas esti unua.

Mi neas Ildikon LENDVAI. Mi ne kredas, ke ŝi estus, kaj ĝuste ŝi parolas pri tio, kaj ke ĉiam kaj je ĉio kun tia kretenecon oni devasokupiĝi. Ho, mia Sinjoro Dio! Ĉu nun mi fariĝis mem Ildiko-neanto? Aŭ ĉu nur LENDVAI-neanto? Aŭ ĉu nur LENDVAI-relativiganto? Tio estas klopodiga demando, pri tio ĉi ankaŭ devas okupigi. Devas postiri. Ĉu kiom jaroj same esti rajtigita por io?

(Demokratulo, 13-n Majo 2009.)

Adamo Pozsonyi

HungarujaEsperantistaKonplotod

Ildiko LENDVAI (1946) prominento de la nuntempa hungara socialista partio.

En la „malbenita aĝo” ŝi laboris en la junulorganizo de la hungara komunista partio, ol kultura funkciulino, poste en la scienca, publika instruada kaj kultura sekcio de la centro de komunista partio – efektive laŭ „cenzoro”. Ŝi inspektis la partian ideologion en la kultura, muzika kaj arta vito.

Ŝi estis ĉefo de parlamenta frakcio de hungara socialista partio de 2002 ĝis 2009. Post falo de hungara premiero, de Francisko Gjurĉanj (GYURCSÁNY), ŝi fariĝas prezidento de partio.


Poste el koalicio elpaŝeco de sia liberala partnero ŝi superrigardis la persilentan parlamentan akirecon de parlamenta plimulto, kiam la populareco de sociluloj jam estis sur la historia profundo. De 2009 ĝis 2010 ŝi estis la prezidento de partio. Pro sia karakteriza alta sono ŝin sarkasmis al la „Bopatrino de la Nacio” kaj al la „Lamentulino”.

Sia misfama frazo estis: „Mi diras malrapide, ke Viktoro ORBÁN ankaŭ ekkomprenu: ne estos prezaltiĝo de gaso.” Kaj post kelkaj monatoj tamen ili altiĝis la ĝian prezon. Tiel estis ŝia nomo la sinonimo de la mensogo.

Pro sia aĝa belŝmiraĵa kuraeco ŝin sarkasmis same al la „Botoks-virino”-n. Estus de sur ŝi same diris fala hungara premiero: „Ni mesogis matene, vespere kaj tagmeze.”

Post sia morala falo, antaŭ si politika falo ankoraŭ ili prezentis unu leĝon pri la negado de holokaŭsto. La opozicio proponis ampleksigecon de leĝo kun la negado de sian kulpon de komunismo, sed en la sia grandega pozeco la socialistoj la proponon ili subenbalais de sur tablo.

Tradukis kaj kompilis:

Hungaruja Esperantista Komploto
de la Konsiderej Progresantoj

(HEKKP)

„Reĝecopartiulo tiel estos la homo, ke oni plenkreskas” – amika interparolo de Ádám (Adamo) Pozsonyi kaj János (Johano) Pánczél Hegedűs en temaro de la reĝeco

Suba interparolo de Johano (János) PÁNCZÉL HEGEDŰS kaj Adamo (Ádám) POZSONY estas legebla kaŭzo de tio eblo de la riparo de reĝeco. La reĝeco estas en la dialogo ne nur socia- sed samspeca vivoforma alternativo same al la hungareco, al kia sian veran forton kaj sian gravecon de tio, ke kiom alaiaj kvalitoj kaj eblecoj estas ligita al tio, ol al nuntempan respublikon. La du konversaciuloj sufiĉe molnovtempe konas sin ricoprike, sed sur alaiaj vojoj proksimiĝas al reĝeco kaj alia ili pensadas pri ĝi, por alio opinias al gravo por hungareco. Adamo POZSONYI laŭ eminenta dekstra publiculo kun ilioj de la satiro kaj la humoro agas al akcepteblaj de multaj en siaj skriboj la levecojn de sociokritiko, dum Johano PÁNCZÉL HEGEDŰS laŭ historiisto, laŭ publiculo, en sia libro, en verkoj kaj en siaj prezentadoj tia – al reĝeco konektebla – en politika- kaj publikajura revivigeco li penadas, tio montas aŭtentikajn valorojn de Hungara Reĝeco kaj same eblojn de ebla ŝanĝo de ŝtatformo.

HungarujaEsperantistaKonplotodelaKonsiderej

Johano Pánczél Hegedűs – Mi volus komenci tian ĉi interparoladon kun elvoko de malnovan memoraĵon, se vi koncedas. Havas gi jam dek jarojn, ke ni interparolis ĉe vi post agrabla vespermanĝo, kaj pro Ŝvejk kaj pro la Aŭstra-Hungara Monarĥio vi rakontis, ke ĝustadire vi estas reĝecopartiulo kaj laŭ hungarulo estus tre peza alie sentas. Tia ĉi via starpunkto, se mi bone scias, ne turniĝis, sed nur – se eble tie ĉi diri – ĝi profundis. Kial naskiĝis en vi la ekkono, ke historio kaj sorto de la hungareco kaj la reĝeco komune interapertenas?

Adamo Pozsonyi – Havas ĝi jam dekkvin jarojn ankaŭ, se ne pluroj. En centro de la naŭdekaj jaroj dekuris la mia granda Haŝek-manio, tio en tia senco restis, ke kiel dirmanieran metodon mi hodiaŭe same respektas kaj mi aprezas, eĉ el ia vidpunkto neeble laŭ efiko ankaŭ mi nomus, al kio jes ja ne havas nenian komunumon de sia persono de HAŜEK, tien kaj reen ŝovadeco de liaj principoj, kio de Junaĉeĥa movado ĝis la anarĥismo, kaj ĝis la bohema nihilismo arkis tien kaj reen.

Reĝopartiulo marĝene tiel estos la viro,tiel iĝas por tio – tiel do kiu estas spritoestulo – ke oni malrapide plenkreskas, kaj oni komencas kompreni la mondon ĉirkaŭ mem. Kiel ĉu ne la viro en sia infanaĝo ŝatas la pop-muzikon (tio ĉi etapo pretere ĉe mi elrestis), poste li estos malfacila-metalulo, pli malfrue pluen oni ’ekstremadiĝas’, kaj kun sovaĝaj ’malmolkernaj’ kaj ’industrialaj’ psikozoj kuracas siajn frustriĝojn, kaj plej fine oni alvenas ĝis tien, ke ne en supren piedbateco de la kadroj, ne en la ĉiopreze renoviĝo, sed la multmiljarajn, funkcieblajn formojn devas majstre manipuli. Kaj ekskluzive la talento estas la esenco, la esprimiva forto, tute egale en kiaj travestioj oni interpremiĝ sin antaŭ nin. Sed tial ke vi pri la reĝeco eldemandadis min, respektive pri la mia rilató al ĉioj, mi tion demandus sur tion ĉi, ke mi ekkonis de hungareco la reĝeco estas ekzistgrava. La reĝeco mem estas la natura medio, en tio oni kapabla ekzisti. Ne grande oni estas vivkapabla sen tia kadro, Oni neniam estis tio.

Johano Pánczél Hegedűs – Ĉu tiokaze por reĝeco simple retrovus la viro same de mem, kvazaŭ natura kaj laŭ fino de persona „maturiĝa aŭ alvena procezo”? Tamen ie mi tie pensas, ke en tio procezo ĉiam estas punkto, kiam en viro ŝanĝiĝas, aŭ reordiĝias la aĵoj kaj tion ĉi ankaŭ inspiras io. En mia afero tion ĉi verkoj de du personoj sciigis, de Bela (Béla) HAMVAS kaj de profesoro Tomaso (Tamás) MOLNÁR. Ĉu vi havas ĉi tiajn personoj, spertojn, interparoladojn, aŭ nur legimpesojn?

Adamo Pozsonyi – Vi vidu, mi tie pensas, tio estas la vera, se la viro de mem retrovas por iaj aĵoj. Mi ne tion parolas, ke estas la unua vojo, kaj nu, kiu estas mi, ke mi decidu, al kiu kie aŭ kial, sed por mi la enaj vojoj estas unue esencaj. Kie tion mi vortigis en mia „Gábor Göre kiel filozofo” titola verko, la moderna homo tie eraras, ke ĉiam la eksteron piktuŝadas, kun la teĥnika fono oni varias, anstataŭ tio, ke en la plej interno oni ’progresus’. Kaj ĉi tie ni same alveturis al la esenco. Ĉe mi sia rekono de signifo de reĝeco tiel ekis, ke unuafoje mi grimpis sur la muron de tiel nomata ’mondsavo’ – ĉu vi memoras, en la ’subtero, el tio ni duopoj venis. la ’progresa-femina-veget'a-anarĥia’ opinioteroro difinis ĉion en la antaŭo de la 90-opaj jaroj –, kaj komence el malgraŭ ĉio mi marŝis kontraŭ ili, poste malrapidete oni fariĝis de vera konvinkiĝo la preno de normiĝado. Do ĉe mi ne tiel oni okazis, ke iuj en mian manon premis unu-du EVOLA-, HAMVAS-, a SPENGLER-volumojn, pri tio ĉi homoj mi daŭre same ne aŭdis, sed en mia vivo mi ekkomprenis, ke oni ne pasas aliel. Aliel ne estus kaj ne meritus oni vivi.

Mi notas, mi neniam ne estis adepto de ĵetado kun la citaĵoj kaj aŭktoroj. Mi ne unu homon konas, kiu el kapo citas de GUENON aŭ de Desidero (Dezső) SZABÓ, sed de onklo Matula de Stefano (István) FEKETE havas plurajn siajn aferojn al la normiĝado, kaj al la Dia ordo. Ĝuste tial ĉi CHESTERTON al mi estas plure pli difina, kiel la supre menciaj sinjoroj. Min alimaniere ne interesas la filozofio. Mi estas verkisto, kaj el la direkto de arto mi proksimiĝas al ĉio. Ĝuste pro ĉi tio CHESTERTON estas por mi pli multe pli difina. kiel la pli supre mencintaj sinjoroj.

Johano Pánczél Hegedűs – Se vi proksimiĝas el la direkto de la arto kaj la literaturo, tiam eble vi interkonsintas kun tia starpunkto, ke la reĝeco havas ian estetikon, patinan belecon, dum al la respubliko tian ĉi ne povas meti, nek kun la plej granda favoro. Al la reĝeco tie estas la ’spaco de Herooj’, se same kun ne la originalaj statuoj, la respubliko estas nur la ne moviĝanta sablohorloĝo en plien direkton kun kelkaj metroj, tion neniu ne volas renovigi. Ĉu vi havas similan ekzemplon ankaŭ en sia kapo?

Adamo Pozsonyi – Mi el la direkto de la arto proksimiĝas tion, ĉar la arto esprimas pleje la vivon. Vi ne miskompernu, ne la hodaiaŭan laŭmodan „ĉiu estu artisto” kaj litanion de la memrealigo mi blovas, sed la arto donas ree la esencon de la aĝo. Ĉi tio jam nur same de tie vidiĝas, ke sia nomo kaj sia plenumo de la monohomoj, la „furoruloj” de aĝo dum momentoj sinkas en forgeso, kaj hodiaŭ en la sia aĝo bagateligintajn aŭ apenaŭ konintajn sur homojn kaj verkojn mi vidas kun pia enprofundiĝo. „La genio estas bazformulo de la specio” – diris Dezső SZABÓ. Tio estas alia demando, ke iam tio estis ludo de la malmultaj elektituloj, kaj sed hodiaŭ ĉia idiotulo memesprimas. Sed tio ĉi estas ree nur postsekvo de la disfaleco de la baroj, de la modernismo. Foje ĝuste tiel ne estus iu artisto, ol kiel nek militoficero, aŭ ni dirus sorĉisto de tribo. Lasta estas pleje bona komparo, ĉar la ŝamano aŭ la sorĉisto kun la animomondo tenas interrilaton, kaj ie same la skribanta homo kaj same la komponisto. Kaj tie ĉi enŝaltigas ankaŭ la beleco, aŭ mi plie tiel formuladus, ke la nocio de la kvalito. La kvalito nome estas dekstra ĉiam. La maldekstro ne havas kvaliton. La esenco de la maldektro, ke la plejan nivelojn ni detiras de sur malpejan nivelon, aŭ kun alie formulade: a malplejan nielojn ni kunportas en pli gajnan situacion la pli supraj niveloj, aŭ la kvalito je malutilo. Tion ĉi ankaŭ mi detale eksplikis en mia „Gábor Göre kiel filozofo” titola malgranda verko. Jes la reĝeco estas bela. Kiel estas bela unu, kun mano skulpta unika pretiga kverka brakseĝo. La demokratio kontraŭe estas turpa. Kiel unu KÁDÁR-aĝa, amasproduktada tabureto.

Johano Pánczél Hegedűs – En tio ĉi, kian vi diras tio estas bona, ke ni havas ankaŭ ian rilatigan fundamenton, ĉar unu manĝaĵpeca – por vi eble unu tranĉaĵa – kadarismo ricevis al ni. Sed poste ne al la originala ŝtatformo ni reiris, se dal la respubliko, kion pleje laŭ mi neniu ne sentas al mem, ne havas veran metaĵon, sian tenan forton en tio, ke ni vivas en tio ĉi. La tuto havas identecodeficiton mie. Kion vi pensas, de la moderna hungarulo havus ian signifon, ĉu okazus ia turniĝeco en le vivo, se ni flankiĝus ree al reĝeco?

Adamo Pozsonyi – Mi estos cinika. Al la mezhomo estas egale, La mezhomo ne havas nenian survidadon ne nur ne sur tuton, sed nek sur fragmentojn. Nek sur la sian malgrandan vivon. Oni ne estas en tia nivelo. Flanke la senco de la vivo ĝuste la atingeco de la niveloj. Tio ĉi laŭ mi dum la unu vivo ne eblas, sed en tio ĉi ni ne eniru, ĉar ĝi kondukas fore. Ĝuste pri tio estas damaĝa la maldekstreco, ĉar ĝi la vivelojn metas eksteren. Sed reire al la demandon, la amaso tion sekvas, kion oni lokigas antaŭe. Tian ĉi pensmanieron oni nomas al filistra. Malnovtempe la filistro vizitis en preĝejon, oni metis puntokovrilon sur la brakapogilon de la fotelo kaj oni indignis, se la sia knabino de la najbarino estis kurta la sia jupo, pro ke tio estis la ĝusta normo, kion oni kopiis. Hodiaŭe samoni aĉetas plasman televidilon, oni iras en sunatorion, oni metas korpojuvelon [’trapenetrilon’, ’pirsingon’] en sian nazon, kaj tion oni diras: ’fiku’. Tial ne estas egale, kio estas la normo. Kion ni lokigas antaŭ la amason. Utila estas jam en la vivo de la plebo, se estus ion sekvi. Postiri ion, suprenrigardi sur ion nur tion povas esti, kio suprenstaras. Kiu estas pli alta orda. Kaj ĉar mi vidas, vi volas ricevi demandon de mi same en publikjura senco, nu tiel ĉi mi eldiras: en la vivo de la mezhomo eksplodus pozitiva metamorfozo, se ni revenus anstataŭ la respubliko al la miljara reĝeco.

Johano Pánczél Hegedűs – Bona estas la sia perspektivo de tian vi diras, ĉar interpretebla estas same en tio nivelo, kio foje derestas al mi ankaŭ, kiam oni invitas min por prezentadoj, ke mi parolu pri la ebleco de la restaŭreco, Tio estas unu deficito al homoj mi tion kredas, ke oni ne en partio de natura hierarĥio vivas, ne estas nenio, kio radius sur oni, spite tion de la apostola hungara reĝo ĉiam estis tia ĉi rolo, por tio la hungaruloj aprobis, ke estu supren sin iu, kiu difinas kaj kuntenas en unuecon. Kion vi pensas, ĉu estus taŭga la hodiaŭa hungarulo vivi ree laŭ parto de hierarĥio, konvertiĝe tiel ĉi al sian genion ankaŭ malgrande?

Adamo Pozsonyi – Ni ne scias, ke estus taŭga la hodiaŭa homo denove laŭ ono de hierarĥio vivi. Generiacioj plenkreskis tial, ke la ekzisteco de la hierarĥio ne estis al si natura. Ne la reĝo ne estis supren oni, la nobelaro, aŭ la klerikaro, sed nek la siaj gapatroj nek. Hodiaŭ sur la idiotan 68-an cerbolaveson socianiĝa „plenkreskulo” tion diras al samklasano de sia knabo, ke: ’vi ciumu min brave!’ Kaj oni ne konas, kial oni ne estimas lin kaj kial oni surkreskas en sian kapon propra ideto. Kaj kia estas la plej malbona, jam same nek la hierarĥion pri principa ebeno akceptuloj, sin dekstrulon, aŭ konservemulon konfesantoj nek estas kapablaj en la praktiko travivi kaj akcepti. Mia sperto estas tio, ke oni de la sube estantaj – tiel en kono, tiel en vivjaroj – niveloj oni pretendas la honoron, sed supren ĉion jam oni ne donas. Mi timas, tio ĉi el la homa karektero devenas. Mi tion kredas, la hierarĥion la mezhomo jam nur tiam estos kapabla akcepti, se oni ne havos alian elekton. Se la viveco refluos en la normalan fluejon. Tiam sekve ree tio estos la normo, kaj nek altrudiĝas, he oni estus alie. Tial ke de tio ĉi la nivelita, nihilista, politike korekta okcidenta civilizo, tiel nek multoj nek estas poste, ankoraŭ ni ĝisvivos tion momenton.

[Ĝi eldoniĝis sur la plej populara kaj scienca-pretenda hungara monarĥista portalo ’Regnum!’, en 2010. jaro]

Tradukis:

Hungaruja Esperantista Komploto
de la Konsiderej Progresantoj

(HEKKP)

Antaŭ la Sakra Krono

La sia unua bildigo

La moderna mondo ne estas alia, kiel unu grandega miskompreno. Kvazaŭ estas apenaŭ kredanta, ke ĝi prepre jam staras. Ĉar tioj ideoj, sur kio ĝi konstruiĝas, ne el la realo nutriĝas.

Jes, tie ĉirkaŭ 1789 flankenglitis la aĵo, tie oni donis unue ararajn respondolj sur iajn surmetajn demandojn. Tie oni ekis kio, ke vivosituo, historia situacio postulus respondon, sed kion oni donas sur tion, al tio jam ne havas tre multan konekson al la problemo. Kaj al la realo precipe ne havas.

Kaj nun paktike ni tie orientiĝas sin, ke mi demandas, kioma horo estas, mi tion respondon ricevas, ke dankon, bone. Jes, tie post 1789 ekiris procezo, oni ŝovis pli ektere kaj pli ekstere la limojn, oni kliniĝas la pli novaj kaj pli novaj barieroj, kaj nun jam fakte neniu ne scias, kie estas sia loko.

Ja, en procezo de la historio nek unuoble ne okazadis, ke la granda litera „Egaleco” estus efektiviĝis – el la diseriga triopo de la „Libereco, Egaleco, Frateco”, tio ĉi la mezo estas la pleje konvena de diablo, la aliaj du estas nur rozkolora fabelo, estas al knabinetoj dediĉanta hebeta dezirpenso –, kompreneble nek hodiaŭ ne estas, sed hodiaŭe jom kun tiaj brutaj ekranegoj devas kovri la realon, ke la universo ricevas preskaŭ epilepsian kuratakon de tio de perforteco de sian ekziston.

La Kronogardeco

La lastfoja ekranegigo, kiam mi tion sentis, ke la normaleco kvazaŭ en la doloron rulbaraktas, dum 20-an de Aŭgusto estis. Oni montradis la kronon! La Hungaran Sakran Kronon [*]. Sur la unua publiktaskon provizanta televida kanalo estis interparola programo, kaj la tion ĉi relikvon, sur tion en pli pura, al staranta (guŝte por tio pli funkciebla) de la diaj principoj pli proksima aĝo kronogardistoj gardis, kaj vidadi – la kronigan riton dekalkule – ankoraŭ nek de la monarĥo ne havas rajton, nun oni almetis antaŭen sian nazon de minijupa parolistino, kiu babilete anekdotas en la ĝia societo, kvazaŭ pri disiĝeco de la deputito aŭ pri mamooperacio de la fama filmaktorino povus paroli.

Mi nur vidis tion ĉi realeco-tretecon, kaj mi ne povas koleri kompatindulon. Ĉar oni ver ne scias, kie estas sia loko. Kiel hodiaŭ preskaŭ neniu. Ĉar la „egalecon” neniu tial komprenas, ke ni suprengrimpos sur la altan nivelon, ni enmetas laboron, ni evoluas, kaj tiam kaj tie ni estos egaloj, sed ĉiu la suprajn regionojn volas deŝiri. En la malpuraĵon. Oni en la kotbanejo volus esti „frato”. „Estu ankaŭ li/ŝi pli malgrando!” „Estu al li/ŝi ankaŭ pli malmulto!” Sed tio ĉi estis atendebla, ne estus same alie, por tio oni „divenis”.

Mi precipe enmalpermesus same sian parlamentan montradecon. Ĉu aliras la vendejo-komizo, kaj maĉagumas antaŭe? Ĉu „pirsinga” malgranda gimnazianino diras al sia „hometo” petolajn ŝercojn? Ĉu faveta stratbubo vidadas tiun, li ekruktas ion, kaj intere li volus meti sur sian kapon, ĉar li dezirus esti agala kun Li? Disŝovmaŝinu ĉian nivelodiferencon, ĝis tio ankoraŭ propre estas montetoj, kumuloj, kaj leviĝaĵoj. Kaj sekve restas jam nur la pusteco. La amaso kaj siaj sopiroj.

La lasta reĝa ĵuro

Sufiĉe legi tie ĉi la fiskribintajn rimarkigojn de suben publikaĵoj. Sufiĉe enrigardeti, kaj ekmemoriĝas la vera vizaĝo de la egaleco. Ĉiu malpurigas, piedpremas, kraĉadas, kaj vomaĉas. Tio, ke oni ekciumas min, ke oni volas esti „havero” de la publikisto, jam estas komprenebla. Sed oni volas inviti en la fidrinkejo. Oni volas frapadi la sian ŝultron, kaj antaŭe puŝi la onian dirtan glason, kaj vi abomeados entrinki, nu malamas vin. Kaj preskaŭ neniam ne pri la artikolo oni parolas. Oni la aŭtoron atakas. La lian infantoaĝon, la lian patrinon, la lian salajron, la lian tre grandan aŭ malgrandan nazon, la lian paroleraron, kvardeksesajn gambojn, la antaŭ dekduk jaraj – onidire – ebriecon, ĉion, ion, nur oni efektivigeblu la grandan literan „egalecon”.

En mia juna aĝo (ankoraŭ en alia mondo) ankaŭ mi partoprenis en la detruo de la baroj. Nu sed naudekopa jara „subtera” gazetopreparisto sube la siaj insultadoj la sian loĝadreson ekskribis same.

(Hungara Gazeto - Magyar Hírlap)

Ádám POZSONYI

Tradukis:

Hungaruja Esperantista Komploto
de la Konsiderej Progresantoj

(HEKKP)

Gramatika noto al titolo de la blogregistro:

Sakra Krono (hun: Szent Korona) – laŭ siaj rigoraj reguloj de gramatiko estus skribi „Sankta Korono”-n. Kiel en la latina lingvo estas ena diferenco inter la „sancta” kaj inter la „sacra” esprimo.

Li (ĝi) estas la plej malnova krono de Eŭropo (aŭ la mondo).

La Sakra Krono mem estas la hungareco, la paseo kaj futuro de la hungaruloj.

Nur tiu estus laŭ juro hungara reĝo, kiun kun la Sakra Krono kronis. Kiam oni ŝtelis Tiun, la reĝo-kandidatuloj kompletajn posedojn pagis sur Lia elaĉeto. Li estis kaŝe, ŝtele, en marĉo, en turo, en lignobatelo [kulaĉo], en 1919 la komunistoj volus vendi en pezo de oro al io viena juvelisto, en 1944 la hungaraj naciaj socialistoj en Germanion transportis, ke de la sovjetaj socialistoj ne estus forkapti. En 1978 Cyrus Vance amerika ŝtatsekretario pri eksteraj aferoj reporis Lin – post longa polemiko.

La Sakra Krono en tia ĉi tekstointerrilato nur tie ĉi mi sciis esprimi sian sakramenton de la tia ĉi vorto, kaj ĉar la Sakra Krono estas persono, kiu havas ĉion juron, tion nur reprezentas, praktikas la ĉioma hungara reĝo. La Sakra Krono estas mistika, pli multe ol miljara, dia simbolo de la hungaruloj, kaj de potenco kaj dia volo de de la futuro. Pri la Sia estiĝeco ni nenian ekzaktan ne scias. Onidire Li staras el du parto, el greka kaj el latina parto. Mem la objekto laŭmultoj estas simbolo de la ĉielo kaj la tero, en tio (Tiu) sekretaj, misteraj mesaĝoj same estas kaŝi. Datoj, profetaĵoj, la ŝlosilo de la hungar(ec)o.

Ĉu eblas por tio enui?

Jam ni ĉiu kune estis en la „Sciuro”, sed Karolo Keŝkenj ankoraŭ ne estis nenie. Ni tion ĉi pensis al stranga, ĉar sisteme li estis la unua, kaj inter ni iu enpaŝis en la ĝardenejon, li jam tio sidis, en siaj manoj kun gazeto, antaŭe li estas teo – aŭ pli rare estas biero – kaj en sia lipo kun cinika rideto li rigardmezuris la alvenanton.

Ĉiusemajne unuoble kunkuris ĉi tie la amika rondo – S-ro Keŝkenj nominigis moŝte al tablosocieto, ĉar li ĉion malamis, kio estas moderna, aŭ laŭtempa, kaj li serĉis minimume cent jara adekvatan  de ĉio –, kaj ĉi tioj renkontiĝoj tre rapide turniĝis lokon de Karolo Keŝkenj de siaj prelegadetoj.

Sed nun unue okazadis, ke li malfruis. S-ro Najbaro notis ankaŭ cerbumade: – Nu! Ni ne respondis sure nenion.

En ĉi tio momento enpaŝis Keŝkenj.

– Pardonu min miaj sinjoroj! – li ekskuzis sin –, sed mi ekdormis. – Mi havis teruran inkubon – kompletigis li ankoraŭ. – Se ne penturbas la sinjorojn, mi fabelas.

Ni konis, tio ĉi estas nur vanta formalaĵo, sen tio li rakontos, se ni volus, se ne, sed ni atendis ĝis tio li dungigas sin, kaj adoreme kaŝobservis lin.

– En mia sonĝo mi vizitis en holokaŭstan memorigecon – ekagis S-ro Keŝkenj –, kaj tafiĝis de mi la tusado. Ĉiuj ni scias, ke en holkaŭsta memorigecon tusadi estas vivdanĝera afero. La viro ludas kun sia posteno. Mi staris en la densa amaso, kvazaŭ altuŝis min la homoj, kaj mi apenaŭ posedis reteni. Mi laŭlitere dronis. Mi vidis, ke ĉioj okuluj adheras min. kaj miajn manojn antaŭ mia buŝo preme subite mi elkuris el ĉambrego. Mi malsuprenkuris en la ŝtuparo, kaj intere en ĉio etaĝo unu giganta afiŝo okulfrapis en miajn okulojn, en tio unu grandega montra fingro akuze min montris, kaj sube estis la sekva surskribo estis legebla: „Ankaŭ vi estas kulpula’” Mi alveturis en la dompordo. Kontraŭ la SOA aĉetcentro la unu giganta afiŝo majstris la terenon. Tiom sole estis legebla en tio: „Ĉu jam vi pentofaris hudiaŭe?” Mi kuregios ene, trabate sur ĉiuj, tra la „Goj-Polico” brakrupadon portan homoj, fore ĝis ĉielo atingaj de plej nova eldono de la „Antisemita Publikaparolo” titolaj volumo, intere el la laŭtparoliloj la posta frazo stentoris sen ekastareco: „Ni ne cedas al forgeco ĝi enprofundiĝu!” La voĉforto unu foje ĉielbone plifortiĝis, ĝi jam mian timpanon krevigis. En mia doloro mi ĵetis sin en la teron, kaj mi premis miajd manojs en la miajn orelojn, sed ĝi estis senutila. Nenio ne helpis.

– Mi ŝirkrie vekiĝis – daŭrigis S-ro Keŝkenj post mallonga paŭzo, dume ni silente, senvorte sidis en nia loko. – Mi viŝis mian en ŝvito naĝan frunton, kaj tio esti mia unua penso, ke kompreneble mi interkonsentas kun ĉio – peste sekure mi kuraĝos ne konsenti – fortiris sian buŝon moke S-ro Keŝkenj –, sed pardonu min miaj sinjoroj: Ĉu eblas por tio enui?

(2002)

Mantelo estas de tia ĉi skribado publikokonata kaj grandan publikoindignon sekviga memefektivigeco de Akos Kertesz [„Kertees” – Ĝardenisto], el kio la leganto filtrebli, ke ekde 2002 jaro la situo ne variis nenion. (Kvankam tio ĉi ne estas nek novaĵo en la pasinta cent jaroj.) La rakonto haveblas en la volumo „Alveturas la etburĝoj”.

Adamo Pozsonyi


HungarujaEsperantistaKonplotodelaKonsiderejProg

La referencinta hungarulo-malglora letero:


Kara Ladislaĉjo Bartuŝ!


Ĉi tio ŝajne estas privata letero, sed mi estas aŭtoro, la miaj privataj leteroj (kun tre malmulta escepto) same ĉioj estas publikaj leteroj, la mia formo estas tio, ke mi pensadas laŭte.


Mi ne enpaŝis en la Societo Kohányi, kaj kun mia membrokozito mi ne kontribiis al tio – ankaŭ finance – al enlinia postresteco de Amerika Hungara Popolvorto, mi tion opiniis, estas sufiĉa se miajn artikolojn senkoste mi sendos al la gazeto. Mi eraris. Hodiaŭ jam mi konas, mi rekonas, kaj mi klopodas rebonigi.


Kiu same malgrande havas okulojn por mia publicaĵo, oni scias , ke mi ne-tre okupiĝas pri „Fidesz”, simple ne interesas min. Mi enuas, ĉar mi scias. Dum du-tri jaroj mi scias, ke vane mi kriedis, ke oni gardu ĝi alproksimiĝas, rendimento de mia atentigeco estis minimuma.


Jam nek tio ne interesas, kia estas la hungaro. Ĝis tempo mi serĉis la senkulpigojn, sed mi kapitulacis: ne estas senkulpigo. „Por tia ĉi popolo simile estas egsle. Oni volas hundosorton, nu oni volu!”


Kio al mi ankoraŭ interesas, tio estas la maldekstro. Ĉar kvankam la mia sur korpon fasonanta, morala baza socialismo – la esenco al tio estas, ke mi staras ĉiam apud la tretintoj, la prirabintoj, la senhelpintoj, la pezasortuloj – ne identas neniam kun la ĝusta aktuala „partiosocialismo”, tamen ĉi tio estas tia komunomo, tio staras plej proksime min. Kaj mi interesas la sia senĉesa perfido de tia ĉi komuneco, ĉar se ne estas la tia ĉi perfido, nek estas nek „Fidesz”.


Sur tio ĉi la dekstro ridhenas, la maldekstro forpermesas apud siaj oreloj, ĉar sia momenta intereso estas tio, ke oni ne ekaŭdu tion. Alimaniere, kompreneble estus sia ekzistointereso, ke oni havu okulojn, sed ĝis tio tia ĉi bando ne kapablas ekleviĝi, tiuj ĉi same estas hungaroj. Estas minutohometoj. Ili vivas en la nuntempo, ol animaloj. Mi pensas pri la veraj bestoj, nome tio ĉi ne estas morala verdikto, simple estas faktokonstateco.


Tial mi estas teruriĝinta, ke se ankoraŭ same vi riglas la servecon, definitive ĉesos al mi ĉia interfaco, kaj vi scias, ke tio ĉi ne estas ekzistada demando. Ne el tio ĉi mi vivas. Malrapide mi el nenio nek vivas.


Mi ne estas adepto de kapitalismo, sed mi scias tion, ke tian mesaĝon surmetai superflua sur la komunikkanalan reton de la socio, kio ne havas veki al neniu interesiĝon. Sur tion ne estas nenia postulo. (De tio ĉi mi ne absolutigas la merkaton.) Sed mi vidas malespere, ke mi estas fermata en la prizono de la gepatra lingvo, kaj kion mi scias , tio ne devas al neniu , sur tion oni ne havas aĉetanton. Ĉi tie, en la tia ĉi lando ke mi aperas nenio ne okazas, kaj kiam mi ne okazas nek nenio se mi ne aperas.


En la liberaj landoj la liberajn homojn kvankam nek tanĝas tia problemorondo, sur tion mi ne kapablas transpaŝi, en tion mi enmortaĉos.


La hungarulo estas genetike regato. Attila József trovis senkulpigon: „ja de miljar’ per si mem lige / kiel la garb’, popol’ publike, / decidas tie laŭ ordon’.” (trad. Márton Fejes) Sed tio ĉi ne estas senkulpigo, ke la hungarulo nek por la plej gravaj historiaj kolpoj nek sentas fajreruman konsciencriproĉon, ke ĉion oni paratas sur aliun, ke ĉion oni montradas sur aliun, ke oni feliĉe kotbaniĝas en la flako de la le diktaturo, oni porkoblekas kaj oni manĝegas la porkan supon, kaj oni ne volas scii pri tio, ke oni pikmurdos. Ke ne kapablas nek lerni, nek labori, kaj oni ne volas, nur envii, kaj oni havas eblon submurdi tiun, kiu kun laboro, kun lernado, kun novigeco oni fali en ion.


Hodiaŭ jam por la teruroj de la dua mondmilito, por la holokaŭsto sole la hungarulo estas responsa, ĉar la hungara popolo estas tio (kontraŭ la germana popolo) kiu nek ne deklaris, nek ne konfesis, nek ne faris penteman penton, nek ne obeis, ke neniam plie, nek ne suplikis por indulgeco.


Sekve tiel oni nek ne ricevis neniam malligecon!


Pro ke ĉio estas la kredkonfeso de la hanugara dekstro, la sia ideologio , la sia sentaĵo, nur la spirito de maldekstro povus alŝaĝiĝi sur tio, nur la progresa, progresema, demokrata maldekstro povus ŝanĝiĝi , kaj kun tio ĉi oni elaĉeti la hungarulojn, oni meritigi  sur tion, ke oni estus samranga ano de la eŭropa komuno (kun malgranda transmeto: al la komuno de la libera mondo). De la centro de la okdekopaj jaroj, de la aliĝo de Gorbaĉovo ne estus referendi sur sovjeta, bolŝevista opreseco. Ekde la tio la maldektro jam mem estas responsa por mem, por la hungareco, por la lando. Mem estas responsa por tio, ĉar oni malŝparis ĉian sian pozitivan spritan posedon, sian plenan historian heredaĵon de Georgo Doĵa tra Petőfi kaj Ady ĝis Mikelo Karoji, ĝis Stefano Bibo, ĝis Rudolfo Njerŝ, ĝis la antaŭ orientaj germanaj turistoj la limon malferminta Julio Horn, kun la sia hereda medioreto kaj kun sia substrukturo, ke en plena konscioĝeno, laŭ organizaĵo subeeksplode, prirabe, sendefende oni staras kontraŭ atako de la diktaturo. Sed intere la plena maldekstra elito kaj oficira korporacio enstariĝis inter la rekvirulojn, inter la koruptitulojn, inter la ŝtelistojn, perdide nek ideon, sed konkrete same la militistojn de maldekstro, ĉar vundite kaj agonie oni postlasis ilin post la malvekintaj bataloj en la batalejo kaj oni ankaŭ translasis ilin al sia defendo bezonontan civilan loĝantaron. Kaj anstataŭe, ke oni ĝis la lasta kartoĉo oni batalus kontraŭ la diktaturo, tra la etpordoj oni savas la sian raban posedon, kaj sian dermon.


Ĉar el ili same mankas la tia kvar bazoatributo kio faran nin al homoj: la empatio. la solidareco, la toleremo, kaj la konscienco.


Ĉu la Hungarion ne definas funkcieco de „Simicska & Puch” kompanio? Kompreneble mi ne havas pruvon, sed mi havas inkubŝongojn, sangoplenajn seriozajn konklidojn, kiel al mia multa kunulo, al mia amiko, al mia principoamiko.


Pri ĉio kie mi parolu, se jam ne estas nek Amerika Popolovorto?!


Mi atendas la enlinian revenecon de „Amerika Popolvorto”, vi kalkulus je mi same kun ĉiaj siaj legantoj – kun niaj legantoj – kune kaj mi kradas, ke vi trovos solvon, kaj se nur malgrande de mi dependas kaj mi estas kapabla sur ĝin, mi helpos ĝis tio mi eblas.


Via sincera adepto


Akoŝ Kertes


Kara Akoŝ,
honoreca estas via letero, kiel ankaŭ viaj artikoloj, same via amikeco. Kiel mi pli antaŭa indikis, nure la novaĵo serveco haltos, nome kio kostas monon. La novaĵaj paĝoj ne aktualigas plue, ĝis tio ne estos sur tion kovro, respektive nur en tia mezuro, en kia mezuro mi aŭ kelkaj miaj volontulaj kunlaboratnoj tion ĉi ni kapablas fari. La funkcion de novaĵogazeto de „website” enlinio ni devas pendigi, ĉio alio restas. Tie ĉi restos la publikaĵoj, por tio se vi sendos iam al ni skribon, tio kapabla aperi, kaj estos honoreca al vi.

Cetere kvankam vi scias, ke kiome ni interkonsentas en la via letero kun skribitoj.

Kun amika saluto, Ladislao Bartuŝ

Tradukis:

Hungaruja Esperantista Komploto
de la Konsiderej Progresantoj

(HEKKP)

Bagatelemo - Epokspirito

Certaj krimagoj kaj frenezuloj ligeblus al kulturuj. Londono ekzemple estas tia loko, kie Jakobeĉjo Ventrosuprentranĉulanta estus farigi sian teruran teruragon, sed 'Ĉeĥa Budějovice'-o io, kie pudelo de la drogisto estus mordi la helppastron.

Ankaŭ sia teruragon de Breivik-o okazis en la malserena nordo. Ĉi tie, en Centro-Eŭropo „pli salitaj estas la larmoj”, pli groteskaj, pli bagatelemaj. La suban historion en la 'Pikolino' mi aŭdis, ĉu kiu konas, eble ankoraŭ estus vera. Mi citas la raporton laŭliter: „Iam en komenco de la 2000-opaj jaroj okazis, ke ia junulo (mi forstrekis lian nomon), ke vi ankaŭ scias, estis la fundamento de la Partio de Hungara Vero kaj Vito de ia distrikta sekcio. Ni fidis al li. Ni konfidis organizon al lokan rekrutigon. Li iru – ni diris al li –, amikadu, havigu novajn konatulojn. Nu, mi dirus, tio ĉi sukcesis al vi! Li interamikiĝis kun ĉiaj subkastaj viroj, seninterrompe li kun ili pendis, kaj pro tio ĉi li ne povis honeste deponi nek la siajn universitataj ekzamenoj. El hejmon venis, unu fojon post alia nur venis la leteroj, ke ĉu kio estas jam kun tia diplomo, sur tiojn leterojn la koncernulo pli ĝeme ol eme, la veron preteratente li respondadis, sed unufoje alvenas la momento de vero, kaj je la ia sunbrila posttagmezo kun tio li staris antaŭen la sian maljunan gepatrojn, ke – mi citas – diplomon ne havas, ja-sed mi estis fiseksulo. (Ha-ha-ha! – ekmuĝridis ĉe ĉi tia ono mia tablano.) Estas malgranda vilaĝo, maljunaj, malnovecaj gepatroj. Ĉi tio la sia patro tian vangazon detiris al li, kia la muro donais la alion, poste li malheredigis lin. Al koncernulo devis reiri sur Peŝto, de li staras tie sen laboro kaj mono Kie plue? Vi observu, konsilas kun ridaĉe ia ekskamarado el movado, vi iru kaj enpaŝu en Aliancon de Liberaj Demokratuloj. Li ĉi tion same obeis kaj kun tio teksto enstarigis en ian liberan demokratulan partiokontonon, ke mi estas fiseksulo, kaj la nazioj persekutas min.

Tuj oni tenis tie, kaj nun ian klopodaĉecon li faras monate por cent kvindek.”

– Nu, ĉi tio estas Centra­-Eŭropo – eltrinkis la sian bieron mia konatulo, kaj pri la norvega buĉado jam mi ne interparolis.

Adamo Pozsonyi

Tradukis el 'Demokratulo':

Hungaruja Esperantista Komploto
de la Konsiderej Progresantoj

(HEKKP)

La Cezaro de Japanio kaj la Prezidento

Se mi malesperas aŭ se mi ne vidas esperon kaj mi tion pensas, la mondo, la Ordo, la Tradicio, la Aŭtoritato dronis, mi nur elprenas 2009-an en Japano pretiĝitan fotografaĵon de B. Obama, kaj tuj mi gajiĝas.

Jen la estro de ĉefrepubliko de mondo, kiu subkonscie aprobas subcendan de la „demokrata” blablao kaj la valoron de la monarĥio. [Kvankam, se mi priprensas, ŝtatjure la amerika prezidento estas je kvar jaroj „elektinta” reĝo.]

Generalo McArthur fieris en sia granda tromemfideco apud cezara siamajstro Hirohito, Nixono jam riverencis malgrande, sed Obama trovis sian lokon. Oni finas de orgoljeco.

Komprenedle la gazetaro tuj alprenis la temon kaj karikaturoj pretiĝis pri prezidento, kiun multoj nominis al troservemulo kaj tion diris ke li kun sia fleksiĝo humiligis Amerikon. Tamen ne! Nur li rekonis ĝia lokon en la mondo.

Ankoraŭ tiam ankŭ, se la japana etiketo precize reguligas la angulon de fleksiĝeco, laŭ en la socio okupita loko kaj laŭ rilato de la du personoj.

Jen iem desegno kaj la videofilmo pri la fleksiĝo.

Eventuale al vi ankaŭ estos pli bona ŝato…

Hungaruja Esperantista Komploto
de la Konsiderej Progresantoj

(HEKKP)

Blazono de Ferenginaro

La Ferengiulaj Reguloj de Akireco

En la televida serio Profunda Spaco Naŭ ('Deep Space Nine') mulfoje oni menciadis la ferengiulaj Regulojn de Akireco (The Ferengi Rules of Acquisition), pri tio ni scias, ke estas 285, kaj ĝi havas pli multa suplementecojn kaj eksplikojn.

Unufoje Zek-o la Granda Naguŝo novan kodon preparis, sed Quark-o resanigis lin.

Karlo Markso estis ferengiulo

La plena Kodo estas parodio, karikaturo aŭ paradokso. Eble ĝi staras en parenceco kun la famekonataj 613 reguloj en kio havas 248-on Ordonojn Regulojn. Ni havas paralelon, se ni akceptu la similecon inter la ferengiuloj kaj legendo de materialeco de judoj.

Mi, vidinte la serion, grandajn ridis, ĉi tiojn nun mi interdividas kun vi. Bonan amuziĝon mi deziras!

1.       Se al vi estas la ilia monoj, neniam dunu  reen.

1.       Se io repetas onian monon, donu tion reen.

2.       La plej bona pakto estas unua, kio donas la plej multan
          profiton.

3.       Neniam vi elspezu plian al akireco, kion estas bezonota.

3.       Mi trovis, oni estas mia.

6.       Neniam vi cedu stari familio en la vojo de ebleco.

7.       Ĉiam tenu la orelojn apertaj.

8.       Malgranda litero havas grandan riskon.

8.       Nur frenezulo maltrafas ian entroprenan eblecon.

9.       Ebleco plus instinkto estas profito.

10.     Akiremo estas eterna.

10.     Akiremo estas morta.

13.     Se ion ajn meritas fari, tion pri mono meritas fari.

14.     [Ne donata.]

16.     Entropreno estas entropreno… ĝise ne venas pli bona.

17.     Kontrakto estas kontrakto, kontrakto – sed nur inter
          ferengioj.

18.     Ferengi sen profito ne estas ferengio propre.

19.     Ĝueco ne estas garantia.

21.     Neniam ne loku la profiton antaŭ la amikecon.
21.     Neniam ne loku la amikecon antaŭ la profiton.

22.     La prudentulo ekaŭdas la profiton en vento.

22.     La latinumo paliĝas, sed la familio eternas.

23.     Ĉe la via sano nenio estas pli grava… ekscepte de via
          mono.

23.     La mono ne postfarus la dignon.

27.     Nenio estas pli danĝera kiel sincera negocisto.

29.     Kio estas en ĝi al mi?

31.     Neniam faru ŝercon el patrino de ferengio. (Anstataŭe
          ofendu plie ion, kio kalkulas je oni.)

33.     Neniam malutilas enlekadi al la estro.

34.     La milito estas bona al entopreno.

35.     La paco estas bona al entropreno.

37.     Se oni estas senkosta, vi portu kaj poste zorgu pri
          latentaj elspezoj.

40.     Ŝi tuŝus viajn lobojn, sed neniam viajn latinumojn.

41.     La profito estas sia premio.

44.     Neniam vi konfuzu la prudenton kun feliĉo.

47.     Neniam vi fidu iun, kiu estas pli belvestita ĉe vi.

48.     La pli granda rideto, la pli akra tranĉilo.

51.     Premiu ĉiun kiu kreskigas vian profiton, tie oni estos
          pluen daŭriĝi.

52.     Neniam vi demandu, kiam vi forpreneblas

55.     Ĉiam vi troigu en viaj taksado.

57.     La bona kliento estas tia rara, kiel latinumo – vi aprecu
          onin.

58.     Ne anstataŭigu la sukceson nenio

59.     La senkosta konsilo rare estas ĉipa.

60.     Estu viaj mensogoj konsekvencaj.

60.     Estu vi kaj li batalu.

62.     La pli riska vojo estas la pli granda profito.

65.     Vi venku aŭ malvenku, ĉiam troviĝas hyperia
           skaraba-snufaĵo.

65.     La hyperia skaraba-snukaĵo estus distra al vi aŭ mi,
          sed tio ne estas amuza al skaraboj.

69.     Ferengiuloj ne estas sesponsaj por stulteso de aliaj
          rasoj.

74.     La kono estas profito.

75.     La hejmo estas, kie estas la koro, sed la steloj estas
          kreoj de latinumo.

76.     Fojfoje vi deklaru pacon. (Tio konfuzas siajn
          kontraŭulojn.)

79.     Vi estu singarda de vulcanulaj konoavidecoj.

82.     Kiom pli fia estas la produkto, ĉe tio pli alta estas la
          prezo.

85.     Neniam cedu al konkuro, ke oni konu kion vi pensas.

87.     Vi lernu eraroj de la klientoj, ke pli bone vi estus
          ekspluati ilin.

89.     Ne tion vi demandu via profito kion agus por vi, sed tion
          vi agus por via profito.

92.     Estas multaj paŝejo al profito.

94.     Ne miksu la virinojn kaj financecon.

95.     Ekspansiu aŭ mortu.

96.     Ĉio reguloj ankaŭ havas kontraŭan regulon (ekcepte kiam
          oni ne havas).

97.     Sufiĉe… neniam estas sufiĉa.

97.     Se vi ne povus porti kun vi, vi ne iru.

98.     Ĉiun havas sian prezon.

99.     La fido estas la plej granda responso de ĉio.

102.   La naturo detruiĝas, sed la latinumo estas eterna.

103.   La dormeco intervenas kun… [oni enmiksiĝis]

103.   Kun via plej multakusta produkto plenumu malesperan
          bezonon, poste vi kostu super 500%.

104.   La kredo movas montojn… de inventaro.

106.   Ne estas honoro en malriĉeco.

109.   Digno kaj malplena burso valoras sakon.

111.   Funkciigu kun vian ŝuldanton, kiel kun via familio –
          ekspluatu ilin [kruele].

112.   [ellasis]

113.   [ellasis]

121.   Ĉio estas venebla, ankoraŭ la amikeco.

123.   Ankoraŭ la blindulo ankaŭ rekoni la ardon de latinumo.

125.   Vi ne povas ligi morte entroprenon.

139.   La edzinoj servas, la fratoj heredas.

141.   Nur la frenezo pagas al detalisto.

144.   Estas nenia malbono en la karitato… dum vian poŝon oni
          knedas.

153.   Vi vendu la ŝuŝecon , ne la rostĵon.

162.   Ankoraŭ en la plej malbonaj tempoj al iu donas profiton.

168.   La flustreco estas via vojo ĝis sukceso.

177.   Vi konu sian kontraŭuloj… sed ĉiam entroprenu kun ili.

181.   Nek la malhonesteco ne ombras la profiton.

184.   [Oni ne eldonis]

189.   Estu al alio ĉiam ilia reputacio. Estu al vi ĉiam ilia
          mono.

190.   Ekaŭdu ĉion, kredu nenion.

191.   La ferengiulo atendas oferti, kiam sia oponanto laciĝas
          sian.

192.   Neniam trompu klingonulon… ekcepte vi estas certa de sia
          transsavo.

194.   Ĉiam estas bona entropreno konas pri novaj klientoj,
          antaŭe ili enpromenas en via pordo.

202.   La atestilo de profito estas la profito.

203.   La novaj klientoj estas tiaj, kiel la razilo-dorsa
          grado-vermo – ĝi estas tre nutra, sed iam ĝi remordas.

208.   Kelkfoje nur unu aĵo pli danĝera kiel demando, tio ĉi
          estas la respondo.

211.   La salajruloj estas la rungoj sur ŝtupetaro de sukceso –
          ne hezitu surpaŝi ilin.

214.   Neniam ne iniciatu entroprenan traktadon kun malplena
          stomako.

216.   Neniam ne vetu kun empatulo.

217.   Vi ne povus liberigi fiŝon el akvo.

218.   Ĉiam vi konu kion vi aĉetas.

218.   Ĉiam vi konu la konkurson.

218.   Iam tio estas senpaga estas troakosti.

219.   La propietaĵo estas ¹¹/₁₀-onaj onoj de leĝo.

223.   Gardu de viro, kiu ne dediĉas tempon al oo-mox-on.
          (glatumeco de loboorelo – seksa agado, gueco)

229.   Latinumo pluen daŭras kiel la voluptemo.

236.   Vi ne aĉetus la faton.

239.   Neniam vi timu misetikedi la produkton.

242.   La pluroj estas bonaj… ĉio estas plej bonaj.

243.   [Oni ne eldonis.]

253.   La syntheholo estas eminenta lubrikaĵo al stagnitan burson
          de kliento.

255.   La edzino estas luksa, la saĝa kontisto estas bezono.

261.   La havaĵulo ĉion permesus, ekscepte de konscienco.

263.   Vi ne cedu, ke la dubo subpremu vian sopiro de latinumo.

266.   Se vi dubas, vi mensogu.

284.   Profunde alio estas ferengiulo

285.   Nek bonfarado ne restas senpune.

285.   La bonfarado havas sian premion.

?        Se Morno foriĝas ĉio finiĝas.

?        Se vi ekspluatas iun, neniam damaĝas danki tion. (Tiel
          pli facile estos ekspluati poste onin.)

?        Ju pluen al iu daŭras decidi, ĉe tio pluen manon estos
          forporti.

?        Ju pluan sumon de kiu vi forportas, al vi devas ĉe tio
          pli granda distri la atenton.

?        Okaza preno kutime ne estas.

?        Sekreto de iu estas eblo de alia persono.

?        La mano kio donas latinumon ankaŭ kaŝus ponardon.

?        Oni povus konstati multan pri lia ŝuo de viro.

?        La tempo estas prefero.

?        La via posedo estas nun la mia posedo.

?        La ekspluateco ekas hejmen.

?        Se vi ekvidas la entroprenon, vi prenu en la manojn.

?        Ferengiulo sen entroprena senso ne havas futuron.

?        La enropreno estas entropreno, ankoraŭ same inter
          amikoj.

?        Ĉio havas sian prezon.

?        Vi malfermu sian okulojn kaj orelojn.

?        Al neniu ne kredu kiu estas pli alta ĉe vi.

?        Sur ĉion estas unu Regulo de Akireco, sed ne signifas,
          ke tion ĉiam devas apliki

?        Estas pli bona vivi en siaj gambon, ol morti en genuo.

?        Devu aromo de la traktado, kiel de la bona vino.

?        La viro nur valoras tiom, kiom estas la sumo de sia
          posedo.

*        Kiam ne estas adekvata Regulo al aĵo, vi komponu unuan.
          (Senskriba Regulo)

         [Ekzemple: Kiu tradukas kaj legas ĉi tiajn
          malsalĝecojn, tiu estas stulto.]

tradukis:

Hungaruja Esperantista Komploto
de la Konsiderej Progresantoj

(HEKKP)

Dankon al Memory Alpha