26 augusztus 2011

Religiamilito – ĉu en spaco ajn?

Tolkien menciadis ankoraŭ en 1949 (1954) en la 'Sinjoro de la Ringoj': „granda batalo de nia aĝo”. Devas esti laŭ blindulo aŭ redukta vidulo tiu, kiu ne enmemoriĝas al tio frazo, tiam oni aŭdas pri kristiano-persekutadoj, pri detruoj de Budho-statuo, pri monaĥejo-frakasoj, kaj tiam pro dania karikaturo aŭ pro 'Satanaj Versaĵoj' spiregas morton bona- aŭ malbonafiduloj.

Plaĉas aŭ malplaĉas, rekonas aŭ malrekonas la „moderna mondo” (komprenu: kun liberalizmo, kun maldestreco infekta, antaŭ elmorteco starata Eŭropo), la batalon, tion skermis niaj praŭloj – malsolvas – por paco la memoro.(1)

Ĉar praa estas kontesta vero de la Biblio, tio transitivas ĝis hodiaŭa tago sian pensadon kaj vivon de homoj: „La patroj manĝis nematurajn vinberojn, kaj la dentoj de la filoj agaciĝis?” (Eze;18,2) (2)

Multe oni citas titolon de italia filmo same – sed la filmon malmultoj konas – laŭ tio: „Ne estas paco dum la olivarboj”. (3) Kiel estus same? Ja malsalĝa estas tio opinieco, ke „Paco! Paco! Paco ĉiupreze!” Ĉar estas tia prezo, tio malvaloras unusolan pacon. Ni pensu ĉi tie nur pri en la tage „festinta” Molotov-Ribbentrop [komprenu: Stalin-Hitler] paktumo, eventulae pri trinanona- aŭ pariza paco. Ke mi denove Jeĥezkelon citu: Pro tio, ĝuste pro tio, ke ili erarigas Mian popolon, antaŭdirante pacon, kvankam paco ne estos, kaj kiam la popolo konstruas barilon, ili ŝmiras ĝin per maltaŭga mortero. Diru al tiuj, kiuj ŝmiras per maltaŭga mortero, ke ĝi defalos; estos pluvego, kaj vi, ŝtonoj de grandega hajlo, falos sur ĝin, kaj forta vento ĝin krevigos. Kaj jen la muro falis; ĉu oni ne diros al vi: Kie estas la mortero, per kiu vi ŝmiris?” (Ez;13,10-12) (4)

Ĉar sia moralinstruo de la historio, ke ne ekzistas interrompaj bataloj. La militon unufoje al iu, povus esti, ke nur al prapranepoj, sed devas fine lukti. Ne estas ekscepcio. Se ni devus ni ne povas forgesi tion eventolinion, kion simbolas nomo de Leonkora Rikardo aŭ Jerusalema Reĝlando kaj kavaliraj ordenoj. Oni povus forgesi, sed malmerite. Malmerita estas ĉar sen tio la alia duono memorigos pri tio; ajne por prezo via aŭ vito de via familio.

Ni forgesis (nu do, estas tiuj) de kruchavoj kaj la Jerusalema Reĝlando. Kiel ankaŭ de Nándorfehérvár. Sed tio ĉi fakte estas malkurioza. Malkurioza estas, ĉar la hodiaŭe ĉirkaŭentuziasma, „ekkomprena”, dorlota, al egala ekkrii volanta alia paĝo aliparte malmemoris tion. [Unufoje mia turka konatulo diris, ke tie iam flirtis la sankta verda standardo de islamo, ĉu ĝis unu tago, ĉu ĝis unu horo, tio ejo laŭ sia juro, lega mahometana areo; tion povas esti post 10 jaroj, povas esti nur post 100 jaroj, sed ili reokupos.] Sed ni devas forgesi. Kaj ligi pacon. Kial? Kun kiu kaj kun kio?

La „granda batalo de nia aĝo” jam komenciĝis. Almenaŭ je 639, sed ni dirus, ke je 15-an de Julio 1099, eventuale je 1291.

Pri tio estis al mi kuriozam la Profunda Spaco Naŭ ('Deep Space Nine') titole en 20-a partio de 1-a serio de televida sério („En la manoj de la Profetoj”) forsona dialogo (5), tio nur tion montras, ke skizofrenion de la „pacon” herolda, liberala, okcidenta civilizo la amerika filmoindustio ankaŭ malkovris kaj eksterprojekciis en la malproksiman futuron.


Sisko – Mi ne tion diris, ke ni ne instruu religion en la stacio. Ĉu ni ne lernigus apud studobjektoj de S-ino O'Brian?
Majoro Kira – Tio estas la malfeliĉo, ke ŝi fundamente alian filozofion instruas, kaj…
Keiko O'Brien – Me ne instruas nenian filozofion, nur puran sciencon.
Majoro Kira – Laŭ kelkaj, se la scienson sen religia kadro oni instruas, tio estas filozofio, S-ino O'Brian.
Sisko – Tamen mi kredas en tio, ke pli multe filozofion ankaŭ elportas tio ĉi stacio. Do, kiel ni solvus tion zorgon?
Majoro Kira – Povas esti, ke neniel.


Ĉar tion demandon ni malsolvis en la Tero, tion en la futuro, ajne en la spaco – ajne en la 'Profunda Spaco Naŭ' fantazia spacostacio – sed devas solvi iam. Ajne al unu Benjamino Lafayetteo Sisko komandanto/kapitano, ajne al unu Kira Nerys majoro/kolonelo. Ajne en la malproksima, je stelodato inter 46,922.3 kaj 47,182.1.



Cxar nun ni vidas per spegulo, malhele; sed tiam okulon cxe okulo; nun mi konas lauxparte; sed tiam mi konos tiel same, kiel ankaux mi estas konita.


Hungaruja Esperantista Komploto
de la Konsiderej Progresantoj
(HEKKP)

(1) poemo de Attila József: Ĉe Danubo - trad: Kalomano Kalocsay [„Praulajn luktojn solvas nun intime / en pacon la memoro remigranta”]

Mi antaŭe jaroj jam eldiris…


La suba artikolo antaŭ 5 jaroj aperis en la ’Demokrata’ gazeto, okaze de parizaj pasaĵoj. Entute Francion kaj Parizon devas interŝangi sur Anglio kaj Londono, nomon de Sarkozy sur Theresa May (ĉu virino estas en avano de la ministrejo pri internaj aferoj? ĉu estas miraklo, ke oni ne havas ordon?), kaj kompreneble la gilotinon sur halebardon. La mondo ne ŝanĝigas.

Modesta propono

Parizo – 2005
Efektive la sekvanta skribo estas malkaŝa letero al ’Nicolas Sarkozy’, al franca ministron pri internaj aferoj. Est. Sinjoro! Okulvidiĝe la strangajn okazaĵojn de la pasintaj semajnoj, mi tion devas diri, Vin gravajn malobservojn ŝarĝas en la intervalo de la homaj juroj. Vi malatentas la pretendojn de la junulojn – se miaj sciiĝecoj estas ĝustaj, nun ĉe vi tiel ĉi devas nomi la uraganan fremdan porkidaron. Est. Sinjoro! Tiuj ĉi junuloj sole volas esti famajn. Ili dezirus enveni en medion. Ĉu nu kial ili malricevus? Ĉu tio estas tia granda aĵo? ’Andy Warhol” diris en la sesdekaraj jaroj de la pasinta jarcento: Dekkvin minutoj reputacio al ĉiu esti rajtigita.

Londono – 2011
Kaj tie ĉi sekvas mia epokfara propono. Al la plej belajn momenton de francia historio apertinas tio mallonga perido, tiam la via eterna inventaĵo, la gilotino, ke mi tiel diru, suprenatingis. Vi tion ĉi periodon koncernis kun etikedo de Granda Francia Revolucio, kaj kiu mi estas, ke mi igu por objekto de kritiko misideojn de aliaj? Esenco de mia propono estas poste: vi efektivigu en la praktika la amikecon de popoloj. La fremdulo eksplodigas, vi senkapigas. Ĉi tie ambaŭ kulturo la siajn plej belajn tradiciojn deplojigas. Ke mi ĝisdatigu lian faman diraĵon de via granda poeto: „Bela estas,tiel renkontiĝo de mahometanulo kaj europulo sub gilotino”. La manpremecon de du kulturoj kompreneble en linia donado telesendus la televido. Est. Sinjoro! Nur vi enpensu! Tio sidas la familia antaŭ la ekrano, kaj ili rigardis la ’CNN’-n. Ĝuste oni montras la senkapigojn. Rostiĝa florfolio de terpomoj, kolao estas elmetata. La familio estas ekscitita. Fine oni kunportas la kulpaton.

Anglio - 2011
Vi rigargu, la malgranda Mahometo. Tie li ridetas! Nu, ĉu ne estas li plaĉa knabo? Lastatempe same li grasigis iom. Li estas diktrunka bubo. En la multa ĵetado de Molotov-koktelo kaj en la interstrateto kuri-rekureco li plene fortiĝis. Vane, li estas filo de sia patro.

Ĉi tiel ĉiuj sukcesas. La „junuloj” atindas la reputacion, de francia ŝtato pli malmultan subtenon devas disdoni, rigardateca indekso de la kanaloj saltomaniere ekleviĝas, fine la ’ombudsman’-ojn oni pensiumus, kaj Eŭropo liberiĝas el sian ekziston endanĝerigantaj disfaligaj elementoj.



tradukis:
Hungaruja Esperantista Komploto
de la Konsiderej Progresantoj
(HEKKP)

25 augusztus 2011

Mondfamo

Komunista teroro,
Lenin-fraŭloj en 1919 jaro
El „Demokrata” semajnoĵurnalo – 2011. 2.


Por cerbmalsanuloj konvena estas la „Spiono”. [Novaĵoaŭtoro - Hírszerző] Havas mian ĉiojn rekonojn – kaj mian kompaton – tiuj, al tiuj laŭ ĵurnalistoj, je certa intervalo el kampo de laboro sur tien devas klaki. (Ne tiel, kiel al mi estas, al havtempa publicisto.)


„Eksterlando: Estas konsterniĝo! Laŭ bacilo opinias nian patrujon unu germana televidisto”. Hop-hej! Tio ĉi jam havas gravecon? Ĉa’ se unu germana televidisto parolas tian ĉi aĵon, tiam la mondo kolapsas. „Laŭ mentala malsufiĉo opinias unu germanan televidiston la hungara media-personeco!” Tiu ĉi estus mi, ĉu ne. Kaj al tio ĉi mia eldiron havas ĉirkaŭ tiel garandan signifon, ol la besteco de la „Spiono”.


Komunista Spaco de Herooj
en Budapeŝto (1919)
Sed mi havas unu-du konatulon en la gazetaro, kaj mi flegas amikan rilaton kun mult-kejkaj blogistoj, do demando de kvarona hora organizeco, kaj manifestiĝota estus: „Dudek gvidantaj ĵurnalistoj redakistoj kaj sendepentaj blogistoj timegas pro la maldekstrula medio-troagraveco”. Kaj jam flugus la novaĵo al la kvar ĉieldirekto de la mondo.


Komunista
Revolucia Gubernatora-Konsilo
(1919)
Aŭ tie ĉi estas la alijo: „Mondnovaĵo: berlina ĵurnalo protestas en 23 lingvoj kontraŭ la medio-leĝo de Orbanoj”. Kaj tiel ĉi ĝi daŭriĝas: „Simile la hodiaŭa matena Popololibereco [Népszabadság] en 23 lingvoj protestas konntraŭ la medio-reguligeco la ’Die Tageszeitung’ titola berlina tagĵurnalo”.


Jes, estas unu ĵurnalo, sur kio surkomandis la fonopotenco, ili interkonformigis en tempo, sed havas mutan silenton pri tiaj naŭcent ceteroj, kiaj en granda arko metas sur la tutoj, kaj ankoraŭ ne tion ne povas diri, ke oni deflankiĝas sia opinio, ĉar tio simple oni malinteresi. Kial oni interesus? Tio ĉi estas tia, ol la „H1N1”. „Ikso homoj mortis je duona jaro”. Tion ĉi oni stentoris ie, nur pri tio oni silentis, ke laŭ la leĝo de la grandaj numero en io ajn mortis ĉiutage homo. Kaj en la tradicia influenco statistike elmontrante pluraj mortis. Sed mi suspektas, ke en arbogrimpeco aŭ en deruliĝeco sur ŝtuparo ne resti malantaŭe en la mezuro de etato.


La lastantaŭa hungara reĝo
Dum regeco de I. Francisko Jozefo  apostola reĝo ĉiutage estis novaĵo, ke la monarĥo vizitis orfejon, lernejon, militan malsanulan mutualan societon, aliparte tio neniun interesis, ke al Josefo Klein bolŝevika tapetista-fraŭlo tio ĉi malplaĉas.





tradukis:
 
Hungaruja Esperantista Komploto de la Konsiderej Progresantoj
(HEKKP)

24 augusztus 2011

Defenda muro

Mi ne estos tre populara kun mia opinio, sed ie estis malutilo por la berlina muro. Ĝi estis masiva, kun vera precizeco finkonstrua bloko. El bona kvalita mortero, kun stuko, el bona specia germana briko ĝi estis konstruita – sed se tio estis nur el betono, pri subo sur supro, tio same estas egale. Ĝi estis solideca konstruaĵo, ni komprenu certe.

Ĝi defendis. Kaj estas tia nivelo, tiam la defendo kaj la sekura isolizmo anoncas plurajn anoncas el vidpunkto de la postrestreco kaj postviveco, ol la svarma liberodeziro. Se la malsanulo estas en fina danĝero, agonias, tiel ĉiaokaze.

Ĉu fakta fivirino?
Se li diras
estu!
Nu, la eŭropa civilizo vivas siajn finajn horojn. Fivirino-marŝo. LA SEKSO, TIO ESTAS NE! (aŭ LA NE ESTAS NE) /A NEM, AZ NEM!/ En la januaro de 2011 jaro en Toronto unu policisto eldiris, ke se unu virino volas preteriri la seksan violenton, ne vestu sin, tiel unu fivirino. La partoprenoj de la budapeŝta Fivirino-promeno /SlutWalk/ aliĝis al tiuj, kiuj tiriĝis jam sur straton en la metropolo de mondo, ĉar tion ĉi masklaŝovinistan vidpunkton ili pensas skandalan. Mi ne citas pluen.

Pli poste ankoraŭ ili sin-konkretigas, ke unu virino volas, tiam elmetas sian duonan mamon, ĉar li havas juron. Kaj se tiel li emiĝas, tiam en retoŝtrumpo iradas, kaj li montradas sin. Kial oni limitas lin? Li ne esta devigita adaptiĝi al atendadoj de la socio – kaj la voroj – tion li faras, kion li volas, kaj la rubaj virojm kaj la virina libereco ktp. Do, se mi bone interpretas, post la invertitoj nun estos atendinta, ke la duona-nudaj subridaĉaj anserinoj marŝos en la civito, ili organiziĝis sin pri marŝo, kaj ĉion ili kulpos, ke ili provoku restan, en la normalo kredan socian tavolon, admonis pri la feminista egoismo, intere la naskiĝokvanta indekso de la hungarulo estas 0,8.

Ne estis malbona tio muro. La drogo, la „multakulteto”, la islamo, la disfaligaj ideoj, la liberala fasciolo, la sinseksema digno, kaj la tia ĉi plena konsuma malpuraĵo ekstere barikais. Ja same Orwell ne envenus, sed se la formorteco de la hungaruloj estas la enmetaĵo, mi foroferas Orwell-on. Jes ja, tial la plej bona estus restariĝi sur la piedoj.

tradukis:
Hungaruja Esperantista Komploto de la Konsiderej Progresantoj
 
 (HEKKP)


03 augusztus 2011

2. – Potencoŝanĝo

Radioelsendaj Pensoj



Patrick          – Nu, alvenis en la studion Marin Frist, la anima-doktoro, ke ŝi respondu al viajn demandojn. Ŝi nun transloĝiĝas tie ĉi.
Marin            – Mi nur somerumas, mi skribis la mian novan libron. Pri viroj…
Patrick          – Tiam mi aŭdu la demandon!!
(virsono)        – Mi trovas, la sian tre morusan buŝan ion …
Marin            – Buŝolumo. Ĉi tio estas klaso.
(virsono)        – Mi redonus al vi – por unu tandevuo.
Marin            – Ho, mi ne estas vendota.
(virsono)        – Ĉu vi estas okupinta?
Marin            – Mi esti tio, sed li ararigis min. Nun mi ne havas partneron, kaj mi vivas mian vivon.
(férfi hang)     – Li kiu prostitulo estis… Micsoda strici volt…
Patrick          – Tio ĉi estas matena programo, Bonvolu!
Marin            – La nomo de la „prostitulo” estas: Graham. Li estas en Novjorko, kaj mi ekrakte ĝuste estas tie ĉi. Ke mi vekiĝu. Sole.


Marin            – Jes junaj, mi havus unuan demandon. Vi kiel venas transe en unu kontakto?
(virsono)       – Returne devas sidi al ĉevalo! Mi eliras, ke tiam mi povas, mi suprenflugas en la selon, kaj revenas mia forto.
Marin            – Tiel ĉi simple tio ĉi estas? Ĉu fakte vi forgesas unufoje iun, se vi tranoktas kun alio:
(virsono)       – Ja!
Marin            – Sed tial ne diru min knaboj, ke mi ne paŝas antaŭen, mi ekĵetis mian fianĉinarubon el la roko.

Finigaj Pensoj


Do, mi tion diras: ne estas malpeza elpaŝas el interrilato. Ne povas kun butonopremeco nur simple malŝalti. Kaj la vojo plena je kaŝitaj kavetoj. Vi provus enesti la kontakto, vi sidus hejme kaj vi revus pri la neatingebla perfekteco, sed fine nur la tempo povas al tio, kaj ĉiom alaska kranoakvo, kaj helpo de bonvola urbo. Dankon, ke vi enlitiĝis kun mi, Elmo!

Humuraj Pensoj



Marink          – Saluton!
Jack              – Bona estas via ĉapo.
Marin            – Aham.
Jack              – Uh, tio ĉi estas via.
Marin            – Tio ĉi, grande kara … vi ne devus penadi.
Jack              – Estas nenia problemo.
Marin            – Ĉu el kio okazo?
Jack              – Mi tion ne scias.
Patrick          – O.
Marin            – He, vi nur aĉetis la floron, ĉu kaj vi tie ĉi lasas min?
Jack              – O, ne mi aĉetas tion ĉi.
Marin            – Ĉu do, tiam? (kun Patrick samtempe)
Jack              – Mi nur ĉi tien alpotis. Ĝi iris kune kun tio pramo, kun tio miaj novaj lornoj-
Marin            – Cu vi ĝuis tion ĉi, vere?
Jack              – Malgrande. (li ekiras)
Marin            – Ĝi jam … velkis.

(Al drinkejo-servotablo, post la florosenda senco.)
Jerome          – Óh, li havas kulposcion.
Marin            – Kio?
Buzz              – (li kapbalancas) Hm.
Carl               – Floro! Ni kutimas preni el kulposento.
Buzz              – Ke, ni atingu kun tio ion. Ni scias, ke la virinoj. Se vi volas sekson: donu florojn!
Ben               – Se vi volas paciĝi, pro ke vi kun alio seksis …
Buzz              – … donu florojn!
Patrick          – Same iel, ĉu ili ricevas?
Buzz              – Lerno, mia juno!
Theresa         – (al Ben) He, ĉu vi memoras, kiom florojn vi alportis min?
Ben               – Precize sufiĉan, ke vi iru al mi!
Jerome          – Sed ne sufiĉan, ke ŝi ne desiĝu.
(kune)           – Ho, he, hej!
Theresa         – Silentu, Jerome!
Ben               – Ĉu vi scias, ke kion elbatos el sia kapo la knabon?
Marin            – Aaau.
Ben               – La Seahawks-matĉo, je morgaŭ vespere.
(kune)           – Jeees!
Ben               – Ĉi tie, en tie ĉi ejo. En la grandaekrana, satelita televido.
Patrick          – Ja!
Marin            – Kiu diris, ke mi ne estas transe li?
Ben               – Vi fumas suĉŝalmon, kaj vi froterigas la lian karton, kiel estus la gajna loteriokupono.
Marin            – (Ambaŭan li forfaliĝas el sia mano, Buzz levas, ŝi vidas)
Jerome          – XXX? Tion ĉi plej poste mi vidis en la kontrabanda drinkaĵo. Aŭ en la porna-kasedo.
Buzz              – Graham, tio ĉi nomo de ia biskvito. De ia homina biskvito.
Marin            – En ordo! Vi donu min! Mi scias, ke li estis rubulo, sed se povus li vere bedaŭras.
Ben               – Uhum! Eneble.
Patrick          – Vi tion skriis en sia libro, ke: „La trompisto estas tia, kiel la vraka automobilo. Vi estus briligi, sed fine same tiam ĝi perfidos vin, en la centro de la vojo.”
Marin            – Patrick, mi kredis, ke ni akceptis, ke mi ne scias, kion mi parolas.
Ben               – Ŝi ne havas transe …
Marin            – Mi estas en la plej bona vojo.
Ben               – Tiam, mi petas la karton. Akkor (Marin vespiras. Ŝi ne donas tion.) Ŝi jam ne amortiziĝis.
Buzz              – … diras la knabo, kiu vivas kune sia posta edzino.
Ben               – … sed en la diversa parto de la domo …
Buzz              – … li tie komprenas, an la diversa-diversa alo.
Marin            – Ĉu en salo?
Jerome          – Jes, li estas subŝtefo.
Ben               – Homoj…! Mi estas ankoraŭe tie ĉi.
Patrick          – Li inventis la higiena viŝaĵon…
Ben               – Mi iris el Seeatle, jiam ĉiu volas almozdonon. Mi aĉetis la drinkejon, mi edzigis Theresa-n…
Marin            – …ĉu vi estas feliĉa?
Ben               – (li kapbalancas, ekvidas sur la flirtanta Theresa) Pli mule ol ne… Vidu, vi almenaŭe enmetis la 4.000 mejlon, inter duoj. Graham jese ne enpaŝus subite, kel li frakasu sian koron. 

Marin            – Kiu estis tiu naŭza virina?
Patrick          – Tiu ĉi mia patrino.
Marin            – Ha, ho! Ŝi estas ŝiko.
Patrick          – Ja.


Marin            – (la indiano donii al manojn kornoran bastonon) Pro kio tio ĉi povas? Ĉu frapadu kun ĝi sin?
Sara Jakson   – Tio estas la „parola bastono”. Se vi havas tion ĉi, vi povas paroli.
Marin            – Oh, bene! Ĉar mi havas direndon. La plena urbo rompis kun mi, ankoraŭ la lavurso. Tiel ke de mi devus rompi kun Elmo.
Indiana George – (li forprenas la bastonon) Nur bonvolu.
Marin            – Ha-ah!
Sara              – Tal vi volus reiri al li, ĉar tio ĉi etas la plej malpeza?
Marin            – Ĉu al ŝi ne devas fordoni la baston?
George          – Ne!
Marin            – (forprenis la baston) Mi ne konas, kion mi volas. Kiel mi estus tia malsaĝo, ke mi ne vidis, li erarigas min?
Sara              – La viroj tiaj ĉi … kaj aldone oni kun mi faras tion.
Marin            – Sed tio ĉi estas mia aĵo. Ekvidi la signojn. Ke mi helpu al homoj.
Sara              – Eble ĝi estis en la mortaspaco…
Marin            – Eble oni devas la amo. … Ĉu vi havus botelan akvon?
George          – Iru reen la granda urbo!
Marin            – Kial vi ne diras simple, ke: vi ne havas. Kio martelis en tion ĉi urbon, en la virojn? Tiel en Ĝek … en Jack Slattery-n? Kio estas lia problemo? Serione, mi ne komprenas, kio estas la lia problemo?
Sara              – Ha-ha!
Marin            – Kio estas?
Sara              – Efikas sur vin la varmo. Vi jam laŭ alia viro parolas. 


Marin            – Ĉi tio estas la problemo kun la urbetoj: la lavursoj postiris vin, vi ne povas sekigi harojn kaj ĉio al ĉio rilatas.



(Poste la „Mi enlitiĝis kun Marin” sceno, en la „Tribĉefo”)
Marin            – Ĉi tio estis kara al vi. Dankon.
Jerome          – Ni gardas la niojn.
Ben               – Prave!

- Hungaruja Esperantista Komploto de la Konsiderej Progresantoj (HEKKP) -

02 augusztus 2011

„Viroj en Arboj” (Men in Trees) – 1-a parto

Radioelsendaj Pensoj


virosono        – Do, ĉu vi tion al mi diras, mi estu optimisto?
Marin            – Mi tion diras: invitu ŝin!
virosono        – Jes, en ordo! Mi dankas al vi!
Patrick          – Vi aŭdis AJ, el Ketchikan. Mi dankas vian vikon, Aj! Vi atendu! Oni havas multan atendadulojn! Au … almenaŭr sur dudek linio. Mi ne havis tioman, de kioma mi parolas de sulmo-fumilo de mia patrino.
Marin            – Jes, Kiu estas en linio dua?

Finigaj Pensoj


La pleje sincere mi tion dirus laŭ la kontaktoj, ke mi ne scias nenion el mondo. Vi ne ricevus, tion vi volas, kaj se vi kelkfoje ricevas tion vi volas, ne estas sekura, kel li estas la vero. Sed vi kun persisteco esperiĝas, la universo surestras sur tion vin, vin sur tion vere bezonas. Vi akceptu la defion, ke vi estas sole, ĝis vi trovus la veron. Sed ankaŭ vi ne kaŝiĝu! La ekfendiĝa koro estas tre malbone. Sed ne la tio ne estas, tio estas pli terura. La solvon vi ne ricevas el prelegojn aŭ librojn. Sed vi ellernos esti feliĉa, vi trovos la veron. Mi kredas en tio ĉi, ĉar kontraŭe ĉio, tamen mi estas optimisto. Mi tiom ĉi scias de sur amo. Se tio estus tiel simpla, ĝi estus al ĉiu.

Humuraj ekdiroj


Marin eniras la „Chiftain” (Tribĉefo) amuzejo, li sidiĝas. En la maldekstra fino de la vendotablo sidas Jerome, la loka alkoholisto kaj drinkeja inventara objekto. (Tiu ankoraŭ rezervas surprizojn – filmscenare kompreneble!)
Jerome Robinsky       – Mi konas vin!
Marin Frist                – Ah, jes! Mi estas Marin Frist.
Jerome                      – Jes, jes, vi kutimis la pelton vendi. En la 11-an vojon.
Marin                        – No!
Jerome                      – Ĉu vere? Mi tamen ne konas vin.
(Theresa Thomasson sur kape lin batas poste.)
Theresa                     – Lasu ŝin trankvila Jerome!
Jerome                      – Kio estas la zorgo?
Marin                        – Min ne perturpas vi.
Theresa                     – Facile li surkreskas la vian kapon.
Marin Frist                – Mi devas ĉambrobiciklo!
Patrick Bachelor        – Aham! Kio?
Marin                        – Ĉambrobiciklo. Ĉambrociklo. La unu fiksa biciklo, tion mi laŭ muziko pelas.
Patrick                      – Sed, ĉu vi ne iras nenie?
Marin                        – Jes!
Patrick                      – Ah, ĉi tie ĉi tia ni ne havas. Kial vi volas biciklas, ĉu intere vi ne iras nenie? Kio estas sia senco, ja tio estas tia, kiel rajdi sen gamboj, aŭ basketbalon ludi sen pilko, aŭ…
Marin                        – Jes, bone, bone, mi komprenas!
Patrick                      – Hop!
Marin                        – Mi bedaŭras, kaj eee pardonon – pro la vespero! Mia maŝino foriris. Kaj mi devas ekliberiĝi el tion!
Patrick                      – Vi transdormis la mian matenan programon…
Marin                        – Jes, malfeliĉo estas. Mi tion ankŭe grande bedaŭras.
Patrick                      – Mi denove, la mian patrinon demandiĝis.
Marin                        – Mi grande … mi grande ne estas mikrofonabla … kredu min!
Patrick                      – Mi pensas, mi povas ion…
                                   …
                                   La fronta bremso ne laboriĝis, kaj tio potu kun ŝi: urso-sprejo…
Marin                        – (sur sion kaj sur intere sio ŝi blovas)
Patrick                      – Sur urson devas blovi… sed ĝi uziĝas… 

Jane                          – O, kio tio ĉi estas, ĉu la homoseksuala drinkejo? 
Marin                        – Tio ĉi la unua drinkejo. La urbol plene je kun manoj. Ili estas tiome, ke jam en la arbojn ankaŭ atingas.


Marin                        – Mi nenion ne scias pri la viroj!
Ben Jaksson              – Eble vi nebone observis!?
Jane                          – Ĉu sur la virojn?
Ben                           – Nu, ooo, tioĉi estas la „Dirta-Henriko”-sindromo.
Marin                        – Kio?
Jane                          – Li tion diris, ke: „dirta”.
Ben                           – Ĉiu virino tion kredis, ke ŝi volas la Dirtan Henrikon, la pezan knabon, vi scias, kun granda armilo, kiu estas forta kaj silentema. Sed la virinojn potencprenas Clint Eastwood, pro kel li ludisDirtan Henrikon.
Jerome                      – La armila viro, tiu kutimias vidi romantikajn filmojn, kaj kuiras vespermaĝon.
Carl                           – Se vi pli multe kuiras vespermanĝon, tiam vi estas pantoflo.
Buzz Washington       – Ĉu kuiri vespermanĝon, vidi romantikan filmon… kio batis en vin?
Ben                           – La virinoj… volas tuton… Neebla estas doni.
Marin                        – Do la viroj estas malperfektaj.
Ben                           – Ekzekte!

Kredas la stumpetaj.

- Hungaruja Esperantista Komploto de la Konsiderej Progresantoj (HEKKP) -

Ĉu la kvinfina verda stelo – maturiĝis por ruĝa…

Lernade la esperantajn lingvajn artikolojn, estis konsterniĝanta por mi, kiom multoj penadas liberiĝi de la movadon kulpiganta komunista paseo, aŭ nei, kvazaŭ tio neniam ne estus eksistinta kaj la „movado” ia silanta civitana ŝako-cirklo de bonekombaj maljunaj sinjoroj ĝi estus estinta.
La misfamiga signo
Sed la simileco de steloj ne estas hazarda, ankoraŭ tiam, se kun elĉerpiĝo de „ruliĝa-rubelo”, tio estis duagrada. Ne mi divenis tion ĉi ĝiriĝon, tion ĉi titolon, sed ĝi estas citaĵo el la sia taglibro de 1928-a jara hungara parlamento.

Okazis, ke poste la 1919-a ruĝateroro, poste la murdoj kaj krueladojla de hungara komunista partio malglore refalis.
La poste eskapantaj bolŝevikaj ĉefoj ankoraŭ ekpakis la lastajn flugmaŝinojn, la lastajn automobilojn kun la transportotaj oroj kaj tapiŝoj, kaj poste ili nur sur sovetaj bajonetoj ili reiru reen en la 1944 jaro.

La en aŭgusto de 1919 aranĝiĝanta „Horthy-sistemo” tiel ĉi kompreneble la sian unuan plej grandan malamikojn – apude la Trianono – vidis en la kontraŭleĝa, ilegala komunista movado kaj tion ĉi helpi vola internaciista propagando, kaj en la „ruliĝa-rubelo” onividis.

La nova konservema kabineto suspekte konsideris al ĉio, de ĉion estis la malpleje malgande komuno ne estis al la „anatema 133 tagoj”, tie ĉi la sian ruĝan koloron, la sian kvinfina stelo, kaj – ĉar la esperamta movado kun la komunista ideologio – en la necesa profunde ĝi kompromisis sin – sur la esperantan lingvon dube kaj singarde rigardis.

La dekstra alo de la socialdemokrata partio en la parlamenton de konsolidacio ja envenis, sed ĝi ne havis veran gravecon, tiel sian aktivecon prefere la skandaloj, la menciadoj de dubsencaj aferoj alĉerpis.

Inter tiaj cirkonstancoj, kun tioj antaŭhistorioj ŝarĝinte alparolis la 19-an de Aprilo 1928 Ludoviko Kabó (1884-1945) socialdemokrata parlanemtano en la Estimata Domo, vortbatale unuan „Hódmezővárhely” civitatan aferon tiam la ĝendarmoj en la sia loĝejo de Emeriko Kószó nominta viro ordigis domtraserĉon. Tiel la S-ro (K-do) Deputito formuladis: „Inter domtraserĉo oni trovis akton, unu libron, en tio estis kvinfina stelo. Do tuj oni konstatis, ke tio ĉi danĝera komunista akto, kaj laŭ pruvobjekto oni konfiskis. Nur poste malkovriĝis, ke tio ĉi… ne estis alia, tial esperanta libro…”

Unu spina honesta hungarulo
La ministro pri internaj aferoj de la Bethlen-kabineto, Béla Scitovszky (1878-1959) finaŭskultis la parlamentanan eksperimenton de prirespondigo, li tion rimarkigon diris: „Tio dependas de tio, ke ĝi kion enhavis. En esparanta lingvo ankaŭ povas anonci la komunizmon. Ĉu ĝi estis komunista gramatiko, ĉu ne?” Sia respondo de la en 1945 inter malinda corkonstanco ekzekutita deputito tio ĉi estis: „Ĝi estis esperanta lingvolibro.”
Sed la ministro denove volus precizigi kun lia interkrio: „Ĉu kun kvinteta stelo? Ĉu la S-ro Deputito ne sias la signo de kies estas la kvinfina stelo…”

Ĉi tio estis la spontanea parlamenta dialogo.

Sed, antaŭ ol pri la preslibereco kaj ceteran „demokratikan” blufon ni kulpus, meritplena citi komentarion de la komunistan „Mondo kaj Lingvo” (Világ és Nyelv) gazeto ankaŭ:
„Nu, tia ĉi limigita timo vivis en la sia sinjoroj de pasea sistemo: jam la verdan kvinfinan stelon ankaŭ oni timis, tial tiel oni diris: »tio rapide maturiĝos por ruĝa…«
Vere, respektive la laboristo-esperantistojn ili ne eraris en tio.

La supran dialogon ne mi divenis, ne mi redaktis – sed la komunista partiagazeto, al la lingva movado kamuflinta dumonata gazeto formuladis tie ĉi, mete egalosignon inter la funebra kaj terura ruĝa kvinfina stelo, kaj inter la verda kvinfina stelo de esperanto. Mi diras nove: en la 1982, je la tempo de la „stagnado” la submentonaj kaj trograsiĝaj funkciuloj siaj konfesis, ke la nobela movado de esperanto estis „la kvina armekolo” de komunista malstriktigeco.
Sed siatempe tiome ne toleris… sed, jen la komunistoj ankaŭ estus sinceroj, kelkfoje.

La noviga signo
Pri tio mi komprenas la ĉefojn  de la UEA, ke nuntempe ili neglekis la uzon de la kvinfina stelo. Kaj, ni – „Konsiderej Progresantoj” – konservemaj esperantistoj setere ni elpetis al nin, ke kvinfina stelo de aŭ Marx aŭ Lenin, eventule Stalino splendu en la ŝildo de tia eksterordinara, humanista, naiva kaj utopista movado. La verda litero „E” al multoj: al homoj, al burĝoj , al antikomunistoj estas plie adekvata, kaj ankoraŭ partio- kaj flankoneutra estus, tiel oficiala simbolo.

Tion ĉi mi nur tial priskribis, ĉar ioj prirespondigis min, kial mi ne estas maldekstro…

(Noto: la 1982-a esperanta magazino de la „ekzistanta socializmo” je sur 2011-n dismoliĝis, la gluo ne toleris, kaj se mi ne gardus ĝin, eble en la landa biblioteko ne estus tia memnudigeco.)

- Hungaruja Esperantista Komploto de la Konsiderej Progresantoj (HEKKP) -