16 november 2012

Nacia festo


Feliĉan Triumfan Kontraŭrevolucian Tagon mi deziras al ĉiu mia kotraŭrevoluciista amiko!
Ni memoru pri la 16-a de Novembro, 1919

Admiralo Horthy enmarŝas en por komunista iĝinta ĉefurbon Budapeŝto.
Vivu la sinjoro Guberniestro! Vivu la Reĝo!

Per Spegulo


cxar nun ni vidas per spegulo, malhele; sed tiam okulon cxe okulo; nun mi konas lauxparte; sed tiam mi konos tiel same, kiel ankaux mi estas konita.

Tradukis:
Hungaruja Esperantista Komploto
de la Konsidere Progresantoj
(HEKKP)

15 november 2012

Ĉu nur patrino?

De virino, kiu guste la sian rajtigilon volis renovigi en la departementa ofico, la oficistino demandis, ke ĉu kio estas ŝia okupiĝo? La virino hezitis, ne vere ŝi sciis, kiel ŝi difinu sian laboron.

- Tiel mi komprenas - klarigis la oficistino - ĉu vi havas laboron, aŭ nur…
- Jes ja, ke mi havas laboron - indignis la virino - mi estas patrino.
- La patrineco ne kalkuliĝas kiel okupiĝo, la „familianino” estas la adekvata vorto – akcentis la oficistino.

Ĝis ĉi tioj tagoj mi ne ekmemoris la historio ĝise unufoje en saman situacion mi alvenis en la Urbestra Ofico. La oficisto videble estis unu karierista damo, ekvilibriginta, efika kaj obscedito de tiaj gravaj titoloj, kiej: „Ofica Konfesigisto”aŭ „Urba Registristo”.

- Kio estas via okupiĝo - ŝi demandis.

Ĉu kio instignis pri tio, ke tion ĉi mi demandu, mi ne konas, nur enmergiĝis el mi la vortoj.
- Mi estas scienca kunlaboranto en la kampo de infanevoluado kaj homaj interrilatoj.

La oficistino stuporis, la globkrajono ekstaris en sia mano kaj tiel ŝi vidis pri mi, kiel kiu aŭdas malbone. Mi ripetis malrapide, akcente la gravajn vortojn. Poste admire mi rigardis, kiel mian aserton per negraj blokliteroj, sur la ofican presaĵon ŝi skribis.

- Ĉu mi demandus - komencis la oficistino interesiĝe - ekzakte kion vi faras sur tio kampo?

Mezuratece, sen ĉio eksciteco en mia voĉo, mi aŭdis mem demandi:
- Pluformigantan esplorlaboron mi faras, en laboratorio kaj tereno. (Kutime tiel mi diras: en la domo kaj ekster domo.) Al la mia estro mi laboras (al la Sinjoro unuavice, poste al la plena familio), jam mi akiris kvar rekonojn (ĉiu estas knabinoj). Kompreneble tio ĉi laboro estas unu el la plej vokiĝinta sur la mondo (ĉu volas iu kontraŭdiri?), kaj ofte ĉiutage 14 horojn mi laboras (la 24 estas pli procime al la realo). Sed la mia laboro pli multajn defiojn rezervas, kiel la plej multa meznombra kariero kaj la rekono estas pli multe kontentiga, kiel nure la mono.

La ofocostino per daŭre kreskanta honoro kompletiĝis mian presaĵon, ŝi ekstaris kaj persone akompanis al la pordo.

Kiel mi surveturis sur nian algaraĝejon, enpensiĝe en mia admirinda nova kariero, kuris kontaraŭ min la miaj laboratorio-asistantinoj. Ili havas 13, 7 kaj 3 jarojn. De sur la etaĝo mi audis novan eksperimentan modelon de nia infanevoluada programo (6 monatajn havanta bebo), kiel unu novan voĉŝablonon ŝi testis. Mi tiel sentis, mi plagis sur burokrataĵon! Mi tiel ŝajnas antaŭ ili, kiel kiu estas multe pli moŝta kaj pl nemalhavebla por la homaro, kiel la alia „nur patrino”.

(nekonatulo el la reto)


cxar nun ni vidas per spegulo, malhele; sed tiam okulon cxe okulo; nun mi konas lauxparte; sed tiam mi konos tiel same, kiel ankaux mi estas konita.

Tradukis el hungarlingvo:
Hungaruja Esperantista Komploto
de la Konsidere Progresantoj
(HEKKP)

13 november 2012

Bildfilozofio de nekonatulo

Ne pro tiu pluru, ke ie estas malbona,
sed ekiru tien, kie estus bona…

(nekonatulo)





nun ni vidas per spegulo, malhele; sed tiam okulon cxe okulo; nun mi konas lauxparte; sed tiam mi konos tiel same, kiel ankaux mi estas konita.

Tradukis:
Hungaruja Esperantista Komploto
de la Konsidere Progresantoj
(HEKKP)

12 november 2012

Murdintoj inter ni

En la bildo Ladiĉjo Dózsa[1] – kiu hodiaŭ estas aktoro, enscenigisto – estas videblanta, kiun en Novembro de 1956 la sovetaj rotoj malliberigis, sur la strato al la muro starigis kaj ekzekutis. Siaj ĉiuj kampanoj mortis, sed pro ia miraklo li ne, kaj en la hospitalon de strato ’Szövetség’ oni transportis.

De ĉi tie la ido de postrestinta komunista terorista organizo – ’ÁVH[2]  – la „timegigintaj vatomanteluloj”[3] transportis en la hospitalon de prizonuloj kaj komencis lian konfesigon. Tio ĉi sia „hungara” konfesigisto ĝis morto piedfrapadis la 14-ajn jarajn infanon, poste kiel kiu bene finis sian aferon, la terorgrupo eltransportis lin en la tombejon de strato ’Fiumei”, kun kadavroj de la aliaj ĝismorttorturintoj.

Ĉi tie en amasotombon ili ĵetis lin, kaj surverŝis per kalko. Por la laboristoj ili malpermesis, ke ankaŭ ununuran kadavron elprenu el la kavo. Tiel same malpermesis la popolfortistoj ankaŭ al la kuracistoj, ke infanofn per paftraŭmato ili kuracu, se ili ne dirus al ili.

Sed unu bonfar-animula tombofosisto rimarkis, ke ankoraŭ li vivas kaj kaŝate savis la korpon kaj nokte transportis en la hospitalon de strato ’Szabolcs’, kie per ok horaj operacio oni savis lian vivon.

Kaj tial ke la idiota vatomantelulo raportis por la registro, ke li mortis, plu jam oni ne seĉis, ne molestis, plu nek mortigis, nek suferigis.


Kaj laŭ mi ankoraŭ li ne ricevis sufiĉe da honorigon por tio ĉi pro sia heroeco, kej precipe ne konvenan hodiaŭan intelektan, estran laboron en la publikservado (sed tiuj aŭ ties putinidoj estris ankaŭ hodiaŭ, kij lin ĝos morto piedfapadis).
Ĉi malgranda hungara ’Satyricon[4]…? Ĉu aŭ estas plej profunda la interrilato?

En la 56-on sekvontaj reprezalioj la terororganizo prefere uzis la fotografaĵojn de okcidentaj fotoraportistoj, ke en tiuj renkonteblulojn prijuĝu. Plurajn surbaze de fotografaĵoj de ’LIFE’ mortkondamnis.
Surbaze de alia mondfama forografaĵo de ’LIFE’ pretigis Lajos Győrfi[5] skulpartisto en la interstrato ’Corvin’ starigintan „Peŝta knabo”[6] titolan sian kreitaĵon, kiu al tioj ĉi knaboj, por la batalantaj junularo, por la plej junaj liberecbataluloj ĝi starigis memoron.

Ili restu en paco – sub la espero de la feliĉa resurekto!
[Ankaŭ pro tio estas terura, kiu hodiaŭ okaris en Hungarujo, kiel la ankaŭ hodaŭ vivantaj postbolŝevikoj, la infanoj de la teroristoj kaj la liberaluloj ignoras naciajn sentojn, simbolojn kaj historion de tio ĉi nobla nacio…]

Per Spegulo


cxar nun ni vidas per spegulo, malhele; sed tiam okulon cxe okulo; nun mi konas lauxparte; sed tiam mi konos tiel same, kiel ankaux mi estas konita.

Tradukis:
Hungaruja Esperantista Komploto
de la Konsidere Progresantoj
(HEKKP)

Notoj:
[1] DÓZSA, László (n. 1942) – prononcu: ’Laslo Doĵa’ – ’Ladislao Doĵa’
[2] ÁVH – Ŝtatodefendada Registaro – sen leĝa kontorolado (nur kun kontrolo de komunista partio) funkciinta terororganizo, kiun preskaŭ nure judoriginantoj estris
[3] Robo, vetaĵo –Vatomantelo – (ruse: фуфайка; hungare: pufajka) subŝtofinta surtuto, kiun la teroristaj komunistoj surhavis, laŭ soveta modo
[4] Fama verko de Titus (aŭ Gaius aŭ Caius) Petronius Arbiter [tio estas: majstro, estro aŭ arbitracianto] latina verkisto (?- p.K. 66)
[5] GYŐRFI, Lajos [Ludoviko] (nask: Karcag, 1960) hungara skulpartisto
[6] hun: „Pesti Srác” – Peŝt estas urbparto de hungara ĉefurbo Budapeŝto kiu en 1873 unuiĝis kun urbo Buda, kaj Óbuda – srác [pron: ŝrac] estas jida vorto, en la hungarlingvo estas slango, ĵargono, apaĉolingva vorto; ĝia signifo: knabo, juna knabeto, strata knabo, bubo, ideto

10 november 2012

Al la Mahometo-filmo (el la taglibro de ŝafo-popolo)

Ĉu ne, ni memoras ankoraŭ? Kial pretiĝis la fama/misfama Mahometo filmo, la mahometana mondo unuece erupciis kaj ekflamigis tion ĉi tion, ĉiun, kiu havis sub la manojn.

Ĉar ili pensis insulti siajn la plej profundajn, enajn sentojn.

Ĉefmuftio de Saŭda Arabujo ŝejko Abdul Aziz Asheikh alvokis la en miskonscio de la sia liberalismo baraktantan, efektive kontraŭreligian kaj kontraŭkristanan Okcidenton, ke „li faru por puneblanta insultadon de tiaj grandaj profetoj kaj mesaĝistoj, kiel Abrahamo, Moseo, Jesuo aŭ Mahometo”. Nun ni ne pri tiu okupiĝu, ke en la „evoluintan” okcidentan civilizacion la mahometana kredsistemo (laŭ tioj) per siaj armiloj superos – ja la historio pri tio temas la plej ene – sed per tio, ke ĉio kredsistemo, religio kaj popolo havas memajn sanktajn ideojn, figurojn kaj pri temo de humuro aŭ moko ne fareblaigajn sanktaj formojn.

Tio ĉi ankaŭ pri ĉiu popolo estas vera.

Provus iu per tio diri spritaĵon ekzemple, ke la slovaka balzono devenas el la hungara blazono, aŭ ke la fiere kantita slovaka himno efektive estas hungara popolkanto. Se tio ĉi ankaŭ estas vera, la slovakoj ĉialmaniere sentas laŭ ofendo. Kvankam ili havas nur 20 jarajn ŝtaton, sen historio – sed des pli grandan nacian fierecon.

Ĉu aŭ estus humuron skulpti el la rusa nacia sento?

Aŭ provus iu per la „franca gloro” diri spritaĵon, Aŭ per la finna, la estona eventuale per la germana.

Ĉu ni kapablus imagi pornan filmon, kiun en iu germana labortendaro oni filmas kaj la ĝiaj roluloj estus judaj kaptitoj, kiel ili flirta kun la gardopersonaro?

La verkisto estus ekhavonta sufiĉan kaj varman – el la ĉiu lando de mondo oni estus elpelonta lin kaj li estus ironta la Nordan Poluson, ke li kune vivu kun la Sanktaklaŭso.

Ĉiu la atendeco kaj dezireco por ununura popolo de Eŭropo ne koncernas. Por la hungara.

La hungaran historion, la hungaran legendomondon, la plej antikvajhungaraj simbolojn, la praan hungaran skribon ne nur estas permesata, sed estas devigata mokadi. Jam se iu pri sangoriĉa liberalulo opinias mem. Kaj kiu ne estas tiu – li kaj devas toleri falsigon de sia historio kaj por objekto de grotesko farigon. Kaj tiam ĉiam samtiuj apelacias pri la parollibereco kaj toleremo, kiuj je la superaj aferoj tuj protestos, defiladon organizos. Kiel oni agis, kiam iuj porkajn ungegojn enmetis la Danubo-bordajn ŝuojn, aŭ oni alkroĉis tiojn statuon de Wallenberg.

Emese estas en la hungara legendmondo unu el alia estimita figuro de hungaroj, ŝi estas prapatrino de hungaroj, de kiu la postaj – laŭ Eŭropo estimataj – monarĥoj siaj, la Árpád-dinastio naskiĝis.

Kaj estas rolulo de tiu sama legendo ankaŭ la fama Turul-birdo, tiun liberaluloj almenaŭ 100 jare per la malamo de la malamo koleras.

Kiam humuraj inklinaj liberaluloj serĉofilmon faris pri la Patrujakiro, por objekto de ridindo farige la 7 vezirojn, tamen eksibis neniu.

Kiam rolulo de karikaturo estis la Sankta Dektro – integre restite brakno de nia unua reĝo – neniu eksibis.

Ĉar en Hungarujo estas permesata en kolon de niaj naciaj granuloj, reĝoj tabulojn pendigi, Kaj neniu estus dirita nenion. Tion ĉi estas permesata. „Al ili”. Ni provus tion saman fari ĉu kun Wallenberg… ĉu per la Arbo de Memoro. Ni memoru kiom indignon sekvigis, kiam sur kapon de perfida premiero de Hungaruja unu grupo kipaon metis kaj liajn meritojn resumantan surskribon sur lian kolon. Ĝis monatoj ululas niaj leberaluloj pri la ŝteliranta faŝismo kaj ĉian infanaĵon ili kunbabilaĉis en Okcidento.

Sed kiam oni laŭ plumpinon figuras la prapatrinon de hungaroj, kiam la Turul-birdon pri pantaleoneta idiotulo oni bildigas (kaj kiam la sia deviga akcesoraĵa glavo – kiun sur ĉiu statuo per siaj piedoj pugne premas – ĝi aspektas por unu piedpremita kruco), ĉiojn la impertinenton kaj insultadegon la hungaro toleras. Por la hungaro estas deviga toleri.

Ĉu oni devas ekflamigi ambasadejojn, diplomatojn devas amasbuĉi por tio, ke ili eltrovu, ne ludu per nacia fiero de popolo, kaj per sanktaj devotaĵoj? Ĉu vere?

Ĉu vi vdas mondo, kiom ŝafo-popolo estas tio ci la hungaroj… ĉar la hungaroj tamen faras tion.

Sed estus bona, ke vi ne estus kutimiĝata, kaj ne estus pensata, ke tion ĉi ankoraŭ ankaŭ ni ĝuus.

Eterna saĝeco estas: „Kaj li diris al ili: Atentu, kion vi aŭdas; per kia mezuro vi mezuras, laŭ tiu sama oni mezuros al vi, kaj eĉ faros al vi aldonon.” (Mar 4:24)

Kara mondo: Ne afliktu la hungaron – ĉar la mezuro pleniĝas. Tre pleniĝas!

„…por kompletigi ĉiam la sumon de siaj pekoj; kaj sur ilin venis la kolero ĝis ekstrema mezuro.” (1Th 2:16b)

Per Spegulo


cxar nun ni vidas per spegulo, malhele; sed tiam okulon cxe okulo; nun mi konas lauxparte; sed tiam mi konos tiel same, kiel ankaux mi estas konita.

Skribis kaj tradukis:
Hungaruja Esperantista Komploto
de la Konsidere Progresantoj
(HEKKP)

09 november 2012

Novaĵoj – Epokspirito

Malofe mi rigardas televidon, antaŭ nelonge ial mi kuplis ĝin kaj konsterniĝis. „Teleĵurnalo” – reklamas la kanalo. Dimanĉo estas, la tago de la Sinjoro. En norma mondo ne estas teleĵurnalo, kial nenio okazas. Vere ankoraŭ en nia malsana epoko ankaŭ neniu okazis, nur oni perfortas kelkajn vagadajn pseŭdnovaĵojn – unue fuguras tragedio de rusa lernantgrupo, kaj en ia alia terparto okazis jam mi forgisis, ke kio – kiuj unuafuje estas nure negativoj, duafoje por la tuta mondo ni koncernas ĝin neniom.

Ja ĝi ne estas sekreto, por kio ekzistas tio ĉi la simptomo. Ankaŭ kun propagando de en alia kontinento okazintaj aferoj por multkulturismo oni transprogramas la cerbojn.

Je la 30-aj jaroj, en la Italia Reĝlando – mi ankaŭ ne kuraĝas priskribi, sub kies estrado – estis malpermesita raporti de la presoj pri la sangaj murdoj kaj malvirtaj agoj. Kaj tio ĉi estas saga io. La freŝa generacio nome – ĉar ankaŭ ili same ne kredas, ke tio ekzistas, ne estos por ili komprenebla, laŭsence pli malmulte prezentiĝas en ili, ke similon ankaŭ ili faru.

Mi ekmemoras. Kun maljuna ĝentilhomo mi korespondas. Mi citas liajn alineojn.

„Ĉu vi sciis, ke se tiel dire, je 1910 vi sendis telegramon matene pri Budapeŝto sur Fiumeon, tiuokaze tiu ankoraŭ samtage frunokte alvenis al la adresito? Kaj se la en Fiumeo ferianto poŝtrevene ankaŭ respondis, ĉe la lia peŝta kolego je sunleviĝo frapis la mesaĝisto de Hungara Reĝa Poŝto? Se hodiaŭ ĉiu tiel funkcius…”

Mi notas, ankoraŭ ankaŭ telegramo ne devis. La el Tatroj senditan ilustritan poŝtkarton en la poŝtvagonaro oni diselektadis, samtage nokte ĝi alvenis Budapeŝton, kaj sekvanta tage (!) ricevis la adresito.

Alio. Mia supera juĝista parenco nokte de sabato en urbo Peĉ sursidiĝis sur la Abbaziaan trajnon, en litvagono li dormis, sen vagonŝanĝo (!) matene elvagoniĝis ĉe la bordo de Adriatiko, tuta tage li vivis societan vivon (bano, kafejo, restoracio, promeno), poste li sursidiĝis nokte sur la vagonaron en litvagonon, kaj razite sin li elvagoniĝis lunde matene en Peĉ, kaj li iris en juĝejon labori! Nu, tion ĉi superu la EU-o!

Pozsonyi, Ádám

El „Demokrata” semajnoĵurnalo – 2012/41.


cxar nun ni vidas per spegulo, malhele; sed tiam okulon cxe okulo; nun mi konas lauxparte; sed tiam mi konos tiel same, kiel ankaux mi estas konita.

Tradukis:
Hungaruja Esperantista Komploto
de la Konsidere Progresantoj
(HEKKP)

01 november 2012

Sikula solvo por cigankrimfarado

Domaĉoj kaj ĝiaj ĉirkaŭaĵoj
En malgranda vilaĝo okaris je antaŭ jaroj, apud Székelyudvarhely. La lokaj ciganoj, laŭ ilia bona kutimo, prirabis kaj superbatis lokan farmiston sur la sia posedaĵo antaŭ la okuloj de la siaj infanoj kaj la edzino. Poste kiel kiuj bone faris siajn laborojn, la kompanio enpaŝis en ’Udvarhely-on, ke en la drinkejo el la rabitaj monoj ili amuziĝu.

Dume en la vilaĝo disvastiĝis la informo de batado. La sikuloj aliris al malplena domo de la farmiston prirabinta kaj batinta kampanio, sur la korto per la elkavatoro grandegan kavon ili fosis, la domon ili ŝovmaŝinis en la kavon, poste ili nivelis. La domo ne havrestis ĝian memoron. Homvivo ne damaĝis, ja neniu estis hejme.

Vespere, kiam la ciganoj hejmeniris ebriiĝe, ili serĉis ilian domon, do ili ne trovis.
Ili reiris ’Udvarhely-on, sur la rumanan ĝendarmaron, plore ili plendadis, ke malaperis ilia domo. La ĝendarmoj tuŝe siajn gumbastonojn elpelis ilin, ke en la plej meza mezo de nokto per tia ĉi stultaĵo ili molesti ilin la kompleta familio, eĉ ke oni forstelis la ilian domon…!

La rabistaj ciganoj nun unufoje havas veron, sed vane ili kriadploregis, neniu kredis por ili…

(Nekonatulo el la reto)



cxar nun ni vidas per spegulo, malhele; sed tiam okulon cxe okulo; nun mi konas lauxparte; sed tiam mi konos tiel same, kiel ankaux mi estas konita.

Tradukis:
Hungaruja Esperantista Komploto
de la Konsidere Progresantoj
(HEKKP)